نیمه‌ دوم

مریم جهانگیری‌زرگانی

از در که وارد می‌شوم ته مانده بوی گوشت کبابی می‌خورد توی صورتم. چقدر به این مرد گفتم توی آپارتمان کباب درست نکن، اصلا توی این اوضاع کباب درست نمی‌کنند، بویش می‌پیچد همسایه‌ها گناه دارند. تنگ ماهی‌ها را می‌گذارم روی اوپن. هفته پیش رفته بودیم خانه یکی از دوستان خانوادگی. بچه‌هایشان آکواریومی داشتند پر از ماهی‌های ریز قرمز و زرد و آبی و سبز. به قدری خوشگل بودند که آدم نمی‌‌توانست چشم ازشان بردارد. امروز بالأخره رفتم و چند تا از همان‌ها برای خودمان خریدم. حامد خوشش نمی‌آید. من ولی عاشق نگهداری از حیواناتم. دلم می‌خواست یک خانه بزرگ داشتیم با حیاطی که تهش پیدا نبود. مرغ و خروس، اردک و غاز، کبوتر و حتی گوسفند نگه می‌داشتم. مادرشوهرم می‌گوید چون بچه نداری این‌طوری هستی! نمی‌دانم والله... شاید هم راست بگوید. بالأخره آدم نیازهای مادرانه‌اش را یک‌طوری باید ارضاء کند. حوصله ندارم حرف‌های پیرزن را به دل بگیرم. می‌روم توی اتاق و کیف و چادرم را آویزان می‌کنم به چوب‌لباسی داخل کمد. می‌خواهم درش را ببندم که چشمم می‌افتد به یادداشت حامد روی در. «اگه حوصله داشتی ناهار آبگوشت بذار.دوستت دارم.» چه از این بهتر! یک مشت حبوبات و بسته‌ای گوشت و ادویه می‌ریزی توی زودپز، آب می‌بندی به آن و درش را می‌بندی. یک ساعت بعد اسمش می‌شود آب‌گوشت! اما خداوکیلی خوردن این همه گوشت ضرر دارد. خانوادگی همین‌طورند، دیوانه گوشت! فکر کنم این‌ها قرار بوده ببری پلنگی چیزی بشوند، فرشته‌ها اشتباهی آدمشان کرده‌اند! می‌روم توی آشپزخانه و بسته‌ای حبوبات و گوشت درمی‌آورم. کمی از غذای مخصوص ماهی‌ها می‌ریزم توی تنگ. جمع می‌شوند برای خوردن. پرتقالی پوست می‌کنم و نصف پوستش را می‌گذارم روی شعله ملایم گاز بلکه بوی کباب را محو کند. پری پرتقال به دهان می‌گذارم. چه شیرین است. صبح که بیرون می‌رفتم همسایه کناری تا دید من توی آسانسورم راهش را کج کرد طرف راه‌پله. قهر است با من. دو، سه روز پیش توی پارکینگ دیدمش. داشت بچه کوچکش را کتک می‌زد. بچه بیچاره هنوز چهار سالش هم نشده. جوری خواباند زیر گوشش که دلش ضعف رفت. گفتم نکن زن حسابی، پرده گوش بچه پاره می‌شود. گفت: «اِی خانم، نفست از جای گرم در میاد. بچه نداری که بفهمی!» منم گفتم قربان حکمت خدا بروم. یکی می‌خواهد و گیرش نمی‌آید، یکی دیگر لیاقتش را ندارد اما پشت هم بچه‌دار می‌شود! به حامد که گفتم گفت به جهنم! دیگر رویشان نمی‌شود بیایند در خانه بگویند صدای تلویزیون‌تان را کم کنید. از آن شب دیگر با صدای بلند فوتبال می‌بیند! دلش از همسایه‌ها پر است. از وقتی مدیر ساختمان شده هر روز بساطی داریم. چند بار گفته‌ام بیا ماشین تو و طلاهای من را بفروشیم، پولش را بگذاریم روی این آپارتمان و یک آلونک حیاط‌دار صدمتری بخریم. هی می‌گوید اسم طلاها را نیاور، شاید یک‌دفعه افتادم مُردم، باید سرمایه‌ای برای خودت داشته باشی یا نه. منم سربه‌سرش می‌گذارم که خیلی ناراحتی می‌توانی سند خانه جدید را به اسم من بزنی! می‌خندد و می‌گوید اِی عمروعاص! لایه نازکی ابر آسمان را پوشانده. آفتاب رمقی ندارد. می‌روم توی بالکن لباس‌ها را جمع کنم. به هوای پاییز اعتمادی نیست. یک لحظه آفتاب است و لحظه‌ای دیگر باران می‌گیرد. سوز سرد می‌‌زند توی صورتم. لباس‌ها را یکی یکی سر صبر از روی بند برمی‌دارم و تا می‌زنم و می‌گذارم توی سبد. اگر همین‌طوری گُنجال کنم و بیاورم داخل دیگر تا زدن و توی کمد گذاشتنشان کار حضرت فیل است. نگاهی می‌اندازم به بالکن همسایه روبرویی. جارختی‌های توی بالکنشان پر است از لباس‌های نوزاد شش هفت ماهه‌شان. چند هفته پیش خانم همسایه شاکی بود که بچه‌اش تازه غذاخور شده و جلوی لباس‌هایش پر از لکه آبمیوه و فرنی و چه و چه است. هر چه هم می‌شوید تمیز نمی‌شود. گفتم اول توی پودر صابون بخیسان، بعد با مایع لباسشویی بچه بشور. دیروز توی کوچه جلویم را گرفت و گفت لباس‌های بچه‌اش با این ترفند سفید شده‌اند مثل برف! تشکر کرد و گفت خوش به حال دخترها و عروس‌هایتان که از نکته‌های خانه‌داری شما استفاده می‌کنند! خدایا یعنی این‌قدر پیر شده‌ام که بهم می‌خورد عروس و نوه داشته باشم؟! حامد می‌گوید از پنجاه رد شده‌ایم دیگر، توی نیمه دوم زندگی هستیم اما تو برای من هنوز همان دخترک هفده ساله همسایه‌ای که آمدی در خانه‌مان و حلیم نذری آوردی و کاسه گل‌مرغی و دلم را یک‌جا بردی! خدا را شکر که اسم این شوهر شیرین‌زبان را نوشت روی پیشانی‌ام. برمی‌گردم داخل و آب‌گوشت را بار می‌گذارم. حامد سر ساعت دوازده مغازه را می‌بندد و می‌آید خانه. یادم باشد زنگ بزنم بگویم یک بطری دوغ هم از مغازه بیاورد. قبلا که اوضاع اقتصادی بهتر بود نصف روز خودش می‌رفت مغازه، نصف روز شاگردش. گرانی و رکود که آمد شاگردش رفت. حالا خودش مانده و سوپرمارکتی که هزار جور کار و دردسر دارد و درآمدی اندک. آخرِ همین امسال بیمه خویش‌فرمایمان سی ساله می‌شود، می‌توانیم بازنشسته شویم. دلم می‌خواهد مغازه را هم بفروشیم، پولش را بگذاریم توی بانک! تا حالا صد بار گفته‌ام یا مغازه را بفروش، یا اجاره بده. می‌گوید زن! بنشینم توی خانه بداخلاق می‌شوم، هر روز دعوایمان می‌شود. بعد می‌گویی کاش این پیرمرد هاف‌هافو زودتر بمیرد راحت شوم! خیال می‌کند خیلی بامزه است که هی حرف مردن می‌زند. پدر خدابیامرزم هم همین طور بود. تا دوکلمه با مادرم بحثشان می‌شد می‌گفت آخرش می‌میرم همه‌تان راحت می‌شوید اما تهش برعکس شد. مادرم زودتر از دنیا رفت و پدرم جوری شوکه شد که تا قبل از چهلم مادرم سکته کرد و رفت پیش زنش.کاش سرنوشت من و حامد هم همین‌طور شود. اول من بمیرم و بعد او از غصه دق کند! آن‌قدری زنده نماند که بتواند برود یک زن دیگر بگیرد، بعد من از آن دنیا هی حرص بخورم که نگاه! لااقل صبر نکرد کفن من خشک شود! بلند می‌خندم از این فکرها و قوری را پر از آب‌جوش می‌کنم و می‌گذارم روی کتری. چای تازه‌دم بعد از آب‌گوشت می‌چسبد. صدای اذان از گلدسته‌های مسجد بلند می‌شود. حامد کجا ماند؟ همیشه قبل از اذان خانه بود. وضو می‌گیرم و چادر گل‌دارم را می‌اندازم سرم. چرا بد به دلم راه بدهم. شاید پایین پله‌ها گیر یکی از همسایه‌های پرحرف افتاده. تازه قامت بسته‌ام که صدای باز شدن در خانه می‌آید. نفس راحتی می‌کشم. حمد را خوانده‌ام که می‌گوید:«بالأخره کار خودتو کردی؟! چقدرم خوشگل‌اند...کاش با آکواریومش سفارش داده بودی...کجایی پری دریایی من؟! نیستی؟» خنده‌ام می‌گیرد و نمازم باطل می‌شود. پری دریایی دیگر چه صیغه‌ای‌ست؟ بلند می‌گویم: «سلام! توی اتاقم.» می‌آید توی اتاق و همراه خودش بوی آدامس نعنایی و شکلات می‌آورد، بوی عشق...بوی زندگی...