خواهرانه
فاطمه قهرمانی
خیره مانده بودم به حرکات دستان مامان. میل بافتنی با مهارت و تند در دستانش تکان می‌خورد داشت یک شالگردن آبی فیروزه ای برای آبجی کیمیا می‌بافت.
ـ دوساعت زل زدی به من چیزی شده کیانا؟
ـ خب راستش... چطوری بگم؟ می‌دونین...
ـ بگو دیگه دختر جون به سرم کردی.
ـ راستش یکی از هم‌کلاسی‌هام اجازه خواسته بیاد برای خواستگاری.
نفس راحتی کشیدم مامان دست از کار کشید عینکش را روی صورتش جا به جا کرد چشمانش از همان پشت عینک هم برق می‌زد.
ـ خب تعریف کن ببینم شرایطش چطوری؟ کارش چیه؟ خانواده‌اش چیکاره‌ان؟
ـ خودش که داره فوق می‌خونه پدرش تو کار ساخت و سازه مادرش هم مثل شما خانه داره اوضاع مالی خوبی دارن. در کل پسره خوبیه.
این بار چشمان من بود که برق رضایت در آن می‌درخشید!
**
قاب عکس دو نفره‌ام با کیمیا داشت به من دهن‌کجی می‌کرد با این که پیراهن سبز رنگش آستین‌های بلندی داشت اما باز هم پوست چروکیده دستانش تو ذوق می‌زد هیچوقت نفهمیدم بدن کیمیا در کدام حادثه سوخته بود؟ چرا چروکیده و قهوه‌ای بود؟ اگر هم می‌فهمیدم چه فایده‌ای داشت؟ فعلا که من باید تاوان این ایراد جسمانی او را می‌‌پرداختم. با صدای باز شدن در حیاط از جا پریدم اینطوری نمی‌شد اگر کمی دیگر سکوت می‌کردم حتما خفه می‌شدم! به اتاقش که رفت تقه‌‌ای به در زدم و وارد شدم با همان لبخند همیشگی‌اش گفت: «سلام عزیزدلم خوبی؟» خشک جواب دادم: «سلام» انگار فهمید که توپم بدجور پر است پرسید: «چیزی شده؟» در حالی که دست به کمر مقابلش ایستاده بودم گفتم: «مامان چی میگه آبجی؟ چرا میلاد ردش کردی؟ چی کم داشت مگه؟» مثل این مامان بزرگ‌ها جواب داد: «اون آقا به دردت نمی‌خورد» وای خدایا صبرم بده! کمکم کن انبارم خشمم منفجر نشود که اگر بشود دیگر حرمتی بین من و او باقی نمی‌ماند عصبانیتم را که می‌بیند سعی می‌کند قانعم کند: «این آقا میلاد چند ماه انتقالی گرفته اومده دانشگاه شما درسته؟ خب من یکی از دوستام تو دانشگاه قبلی این آقا درس می‌خوند ازش خواستم یه کم درموردش برام تحقیق کنه. آوازه خوبی تو دانشگاه نداشت با دخترای زیادی دوست شده بود و به خیلی‌ها قول ازدواج داده بود کم نبودن دخترایی که گول ظاهر و موقعیت مالی‌اش رو خورده بودند.» خواستم بپرسم میلاد این‌طور بود پس شهرام پسر دوست بابا چه ایرادی داشت؟ یا حتی فروشنده بوتیک خیابان کناری؟ خواستم بپرسم گناه من چه بود که خواهرم به خاطر ایراد جسمانی‌اش نمی‌تواند ازدواج کند و سرنوشت من را دست مایه حسادت‌هایش کرده؟ اما هیچ‌کدام را نگفتم فقط نگاه منزجرم را به دستان چروکیده‌اش دوختم که خود گویای هزاران حرف بود.
***
مادرجون داشت گل‌ها را آب می‌داد و گاهی خم می‌شد و گلبرگ‌هایشان را نوازش می‌کرد آن‌قدر عاشقانه این کار را انجام می‌داد گویی واقعا با معشوقش روبروست! حوصله‌ام حسابی سر رفته بود با این که زمان زیادی از آن روز که خانه را به نشانه اعتراض ترک کرده بودم، نمی‌گذشت اما حسابی کلافه شده بودم. همیشه خانه مادرجون برایم حکم بهشت داشت اما حالا انگار همانند قفسی تنگ می‌نمود از روی بیکاری داخل کمد قدیمی قهوه‌ای که گوشه اتاق کنار پشتی‌های لاکی رنگ به چشم می‌خورد، را سرک کشیدم از دیدن آلبوم عکس‌ها که زیر بقچه لباس‌ها مدفون شده بود چشمانم برق زد با کنجکاوی شروع به ورق زدن آلبوم کردم میانه آلبوم بودم که با دیدن عکسی حیرت زده ماندم کنار مامان و بابا دختری نه ده ساله ایستاده بود که یک لباس کوتاه صورتی به تن داشت و دست و پاهایش مثل بلور سفید بود و می‌درخشید دختری که بی اندازه شبیه به کیمیا بود! همانطور متعجب به سمت حیاط رفتم مادرجون از آب دادن گل‌ها فارغ شده بود و روی تخت چوبی نشسته بود تا نفسی تازه کند پرسیدم
ـ مادرجون این کیمیاست؟
ـ آره عزیزم
ـ اما آخه چرا؟!...
ـ چرا چی؟ فکر کردی خواهرت از همان اول پوست بدنش سوخته بوده؟!
ـ مادرجون چرا هروقت ازش میپرسم چه بلایی سرش اومده از جواب دادن طفره میره؟ واقعا چی شده آخه؟
ـ حتما دوست نداره بهت بگه.
ـ اما این ماجرا منم درگیر کرده. کیمیا با دلیل‌های الکی مدام در حال رد کردن خواستگارهای من راستش... راستش... من فکر می‌کنم چون نمیتونه خودش ازدواج کنه می‌خواد مانع ازدواج منم بشه.
مادرجون آن چنان با غیظ نگاهم کرد که ترسیدم.
ـ خجالت بکش این چه طرز حرف زدن درباره خواهر بزرگترته؟
ـ آخه مادرجون راست میگم دیگه! من چه گناهی کردم مگه؟ حداقل نمی‌تونم بدونم چرا این شکلی شده؟ شاید راحت‌تر با ماجرا کنار بیام.
مادرجون زیر لب زمزمه کرد: «لعنت به دل سیاه شیطون!» ملتمسانه نگاهش کردم و گفتم: «جون من» آهی کشید و خیره شد به عکس‌ها انگار که به گذشته سفر کرده باشد شروع کرد به تعریف: «اون روزا که آقاجونت هنوز زنده بود این خونه مثل حالا سوت و کور نبود هر مراسمی که می‌شد همه بچه ها و نوه ها اینجا دور هم جمع می‌شدن. یادمه ماه رمضان بود همه نوه‌ها تو حیاط مشغول بازی بودن دخترا گوشه حیاط داشتن بساط افطار درست می‌کردن دیگ آبجوش هم برای پختن برنج روی اجاق بود تو اون موقع فقط سه سالت بود شیطون تر از همه بچه های دیگه بودی داشتی بازی می‌کردی که بی هوا خودت از روی همین تخت پرت کردی سمت دیگ کیمیاکه نزدیک تر از همه به تو بود سعی کرد مانع افتادنت تو دیگ بشه تو رو نجات داد اما دیگه آبجوش برگشت روی خودش...» دیگر حرف‌های مادر جون را نمی‌شنیدم حس می‌کردم در جایی شبیه خلاء در حال دست و پا زدنم تمام روز‌هایی که در مراسم‌های عروسی کیمیا مجبور بود لباس‌های بلند بپوشد تمام لحظه‌هایی که حتی در تابستان مجبور بود دستکش دست کند، جلوی چشمانم جان گرفت.
**
خودم دیدمش آری با همین چشمان خودم دیدم. اول فکر کردم فقط یک شباهت ساده است اما نه انگار واقعا خود ناجنسش بود! میلاد را می‌گویم. میلادِ عاشق‌پیشه! در کافی‌شاپ روبه روی دانشگاه نشسته بود و با مریم همکلاسی‌ام گل می‌گفت و گل می‌شنفت!