ماجرای زندگی من و خواهر دوقلویم
باشگاه مشترک من و خواهرم!
فرزانه مصیبی
تصویرساز: یاسمن امامی
قسمت ششم
شش سالی بود که مدرسه می‌رفتیم. هر سال از اول مهر نقشه می‌کشیدیم تابستان به چه کلاسی برویم و چطور اوقات فراقتمان را بگذرانیم. تا آخر سال و آخرین امتحان به شوق و ذوق این‌که تعطیل شویم و تابستان مثل دختر خاله‌ام برویم کلاس شنا، یا مثل نجمه دختر همسایه‌مان برویم ژیمناستیک، یا مثل سالار پسر عمویمان برویم کلاس ارگ خیال بافی می‌کردیم. گاهی هم حتی سر این خیال بافی‌ها با هم دعوایمان می‌شد.
یک بار بر سر این‌که وقتی می‌رویم کلاس ژیمناستیک اول من پشتک بزنم یا خواهرم، حسابی دعوا کردیم و بعدش هم تا سه روز با هم قهر بودیم. یک دفعه هم سر این‌که من زودتر می‌توانم از این سر استخر شنا کنم تا آن سر استخر یا خواهرم، آن‌قدر گیس‌های همدیگر را کشیدیم که تا چند روز پوست سرمان درد می‌کرد. آخر هم داداش نادر آمد ما را ساکت کرد و گفت: «اصلا بیایید الان شنا کنید ببینیم که زودتر می‌رسه؟»
ما گفتیم: «اینجا که آب نیست چطوری شنا کنیم؟»
و برایمان توضیح داد که از تخیلمان استفاده کنیم و فکر کنیم که فرش استخر است و ما هم شناگر. داداش نادر هم به عنوان داور ایستاد لبه فرش و گفت: «باستید پشت ریشه‌های فرش. عینک‌های شنایتان را به چشم‌هایتان بزنید و با شمارش من بپرید تو استخر و شنا کنید.»
ما هم مو به مو دستوراتش را انجام دادیم و دست آخر هم هر دو با هم رسیدیم به خط پایان که با چادر مامان علامت‌گذاری شده بود و داداش نادر هر دو ما را برنده اعلام کرد.
خلاصه که تا آن سال به هیچ کلاسی نرفتیم و کل تابستان را در خانه بودیم. برادرهایمان هم اگر سر کار نمی‌رفتند صبح تا شب توی کوچه فوتبال بازی می‌کردند و ما هم توی پیاده رو می‌نشستیم و نگاه‌شان می‌کردیم یا وقتی کوچک‌تر بودیم خاله‌بازی می‌کردیم. امتحانات آخر سال ششم را دادیم و تمام شد. بدو بدو آمدیم خانه. هوا خیلی گرم بود. کفش‌هایمان را از پایمان درنیاوردیم. همان جا جلوی در ایستادیم و گفتیم: «مامان زود باش حاضر شو برویم اسممان را بنویس کلاس شنا.»
آن روز که نه، ولی اول مرداد بود که بالأخره مامان و بابا را راضی کردیم ما را در یک کلاسی ثبت نام کنند.
مامان گفت: «بزرگ شدند دیگر. نمی‌توانند بروند تو کوچه که. یک کلاسی جایی بروند سرگرم باشند خوب است برایشان.»
آن‌قدر التماس کرده بودیم و نه شنیده بودیم تا بالأخره به کلاس دومیدانی که ارزان‌ترین کلاس بود راضی شدیم. موقع رفتن برای ثبت‌نام عمه مرضی یک چیزی در گوش مامان گفت و رفت خانه خودشان. مامان هم رو به من گفت:
«دختر گلم تو خونه باش، الهی دورت بگردم. مامان جان تو بهتر از خواهرت بلدی غذا درست کنی. یک کته‌ای چیزی بگذار، الان داداش‌هات از سر کار می‌آیند نهار نداریم.»
گفتم: «مبینا بهتر از من بلده.»
واقعا هم مبینا دسپختش بهتر بود. اما مامان گفت: «نه، کی گفته؟ ما همه عاشق دستپخت توییم.»
مبینا هم گفت: «آره. آن روز که املت درست کردی دیدی همه‌اش را خوردیم هیچی ازش نماند.»
البته که چیزی ازش نماند. آخر مامان چون می‌ترسید بدمزه شود و کسی نخورد فقط یک دانه گوجه و دو تا تخم مرغ داد به من. خب هفت نفر آدم نفری یک لقمه هم خورده باشند تمام می‌شود دیگر. چه خوشمزه باشد و چه بدمزه.
من از ترس این‌که مبادا مامان منصرف شود و اسم ما را باشگاه ننویسد قبول کردم و خانه ماندم. تمام سعی‌ام را کردم که غذای خوبی درست کنم. انصافا هم دمی گوجه خوشمزه‌ای شده بود فقط کمی نرم شده بود که خب به قول داداش مصطفی دیگر جویدن لازم نداشت و هلو برو تو گلویی بود برای خودش.
مامان وقتی چهره در هم مرا دید گفت: «فرقی نداره که، بمون مامان اسم دوتاتون رو می‌نویسم دیگر.»
امسال سه تا برادرهایم تابستان را رفتند سرکار. من دلم برای فوتبال بازی کردنشان تو کوچه تنگ شده. اما آن‌ها هر کدام چیزی می‌خواستند که بابا نمی‌توانست برایشان بخرد. به خاطر همین تصمیم گرفتند بروند تولیدی شوهر عمه‌ام و کار کنند تا بتوانند پول جمع کنند. داداش مصطفی از قبل آنجا کار می‌کرد و دارد پول‌هایش را برای آینده‌اش جمع می‌کند. داداش نادر می‌خواهد گوشی موبایلش را عوض کند و داداش میثم هم یک دوچرخه دلش می‌خواهد و به قول خودش؛ حتی دست دوم.
یاد داداش‌هایم که افتادم قبول کردم بمانم تا آن‌ها ظهر گرسنه نمانند.
موقعی که مامان و خواهرم برگشتند فقط یک کارت باشگاه آوردند. آن هم با اسم و عکس خواهرم؛ مبینا ساجدی. آن شب مامان و بابا تا نیمه‌های شب با ما حرف زدند تا قانعمان کنند شرایط اقتصادی بد است، جمعیت خانواده ما زیاد است، ما دیگر بزرگ شدیم و باید بزرگ فکر کنیم و به خانواده کمک کنیم و... که خلاصه حرف‌هایشان این می‌شد:
«نداریم. خرج گران است. پول جهیزیه می‌خواهید. بهتر است یک روز توی خانه بدوئید و یک روز توی باشگاه. چه فرقی دارد مگر. برادرهایتان را بببنید طفل معصوم‌ها چه طور از خستگی بی‌هوش شده‌اند. از بس کار می‌کنند جان ندارند. بهتر است شما هم کمی درک و شعورتان را بالا ببرید و مثل آدم بزرگ‌ها بزرگ فکر کنید.»
به این ترتیب یک روز من می‌رفتم باشگاه و یک روز خواهرم. به خاطر شباهت بیش از حد ما، مربی‌مان هیچ وقت متوجه نشد که ما دو نفر هستیم. البته تا روز مسابقه، که وقتی من و مامانم از خوشحالی دویدیم خواهرم را بغل کنیم مربی‌مان شوکه و با دهان باز هی مرا نگاه می‌کرد و هی خواهرم را و زبانش بند آمده بود و می‌گفت:
«رومن دالاس... رومن دالاس...»
عمه مرضی به خاطر درآمد کم بابا کلی فکر و بررسی کرده بودند تا ما را کلاسی ثبت نام کنند که وقتی یک جلسه در میان، من و خواهرم، می‌رویم مربی‌مان متوجه عدم مهارت ما نشود. ولی مشکل بزرگ‌تری برای ما پیش آمد.
خواهرم انگار ژنتیکی توانایی جسمی بیشتری داشت. با این‌که کاملا شبیه هم بودیم و هیچ چیزمان با هم فرق نداشت ولی نمی‌دانم چرا از من بهتر می‌دوید. وقتی مربی‌مان زمان می‌گرفت، رکورد خواهرم در صد متر حدود ۴۷ ثانیه با من فرق داشت. او سریع‌تر می‌دوید و حدود ۸۸ سانتی‌متر هم از من بیشتر می‌توانست بپرد. خلاصه که کلا از من بهتر بود. روزهایی که نوبت من بود تا بروم باشگاه مربی‌مان دست مرا می‌گرفت، زیر چشم‌هایم را نگاه می‌کرد و می‌گفت:
«باز امروز حالت خوب نیست انگار. تو چرا این طوری هستی؟ یک جلسه خوبی، یک جلسه نه. البته حق داری. رومن دالاس هم عین تو بوده. وقتی یک جلسه تمرین سنگین می‌کرده جلسه بعدش را باید حتما استراحت می‌کرده تا قوای بدنی‌اش ترمیم شود. ولی مثل تو، حتما سر تمرینش حاضر می‌شده.»
بعد یک لیست از خوراکی‌های مقوی به من می‌داد و می‌گفت، حتما این‌ها را بخور. من هم لیست را می‌آوردم می‌دادم به مامانم ولی مامان کاغذ را پرت می‌کرد رو کابینت و به ظاهر توجهی به آن نمی‌کرد و می‌گفت: «حالا مربی‌تان یک چیزی برای خودش گفته.»
وقتی هم به مربی‌مان کلی اصرار می‌کردم تا یک کم بدوم یا بپرم، می‌گفت: «برو دختر بنشین روی صندلی و استراحت کن. تو خود رومن دالاسی، آن‌قدر جلسه پیش سنگین تمرین کردی این طوری شدی. نگاه کن باز دوباره همه بدنت ورم کرده.»
از آن طرف جلسه بعد که خواهرم می‌رفت باشگاه، کلی او را تشویق می‌کرد و می‌گفت:
«احسنت دخترم. امروز سرحالی‌ها. همه قهرمان‌ها همین‌طوری‌اند. ادوارد دومینیکن دونده هم همین طوری بود. گاهی قوای جسمانی خوبی داشت و گاهی نه. خیلی‌ها این طوری بودند. مثل همین چیز که تو المپیک وسط دوی سرعت افتاد و مرد... آها... رومن دالاس."
خواهرم که این چیزها را تعریف می‌کرد بد جوری حالم گرفته می‌شد.
بله، از این‌ها که بگذریم یک بار که مامان حمام بود دیدم عمه مرضی یواشکی یک چیزهایی به خورد خواهرم می‌دهد و در جواب اعتراض بابام که می‌گفت: «یعنی چی؟ مگر آن یکی دختر آدم نیست؟ یا آن پسرهای طفلی که عین ... جان می‌کنند؟ چرا فقط به دردانه حسن کبابی می‌رسی؟»
عمه هم کاملا خونسرد گفت: «سرمایه‌گذاری موفق سرمایه‌گذاری هست که با شناخت انجام شود. از این بچه تمام این پول‌ها و هزینه‌ها برمی‌گردد، حالا ببین. ولی آن‌های دیگر می‌خورند و... شما که نمی‌توانید این خوراکی‌های گران را به هر پنج‌تایشان بدهید، ولی اگر این بخورد و قهرمان شود با سرمایه‌اش می‌تواند خواهر و برادرهایش را بکشد بالا. تازه چه بسا که دست ما را هم بگیرد و از فلاکت نجاتمان دهد.»
تک تک کلمات عمه توی ذهنم حک شده و یادم نمی‌رود.
ماجرای باشگاه رفتن ما هم همین طور گذشت در پایان شهریور من چهار کیلو چاق‌تر از خواهرم شدم چون فکر می‌کردم اگر برنج زیاد بخورم قوی می‌‌شوم و چون تحرک هم نداشتم و در باشگاه هم استراحت می‌کردم چاق شدم و مربی همچنان فکر می‌کرد شاگردش یک جلسه در میان ورم می‌کند.
اما خواهرم در مسابقات شهرداری شرکت و مدال گرفت و باعث افتخار و سربلندی خانواده شد و سؤال بزرگی در ذهن همه خانواده ایجاد کرد که، چرا دو تا دوقلوی همسان با قدرت بدنی برابر در شرایط باشگاهی و مربی یکسان یکی راه رفتنش هم از قبل کندتر شده آن یکی قهرمان دو شهر شده؟