در آن سوی دنیا چه می گذرد؟
خرده یادداشت‌های فرنگی
گردآوری و تنظیم: مریم سیادت
معمولا آواز دهل شنيدن از دور خوش است. خيلي از ما مشتاق زندگي در آن‌سوي مرزهاي جغرافيايي سرزمين مادري هستيم بدون اين‌که از ريز و درشت‌هاي قوانين آن‌جا اطلاع داشته باشيم و تصورمان بر اين است که تمام آرزوها و آمال ما در آن‌جا به سر منزل مقصود مي‌رسد. غافل از آن‌که آن‌ها هم براي خودشان قوانين سختگيرانه‌تري نسبت به مملکت ما دارند و همين پاي‌بندي‌هاي سختگيرانه سبب شده نظام آن‌جا کاملا منظم و مرتب به نظر ما برسد. در اين مجال به خوب و بدهاي ينگه دنيا مي‌پردازيم که حاصل تجربيات دوستاني است که روزگاري در غرب زندگي کرده‌اند.
هلیکوپترهای آتش‌نشان
ما در ژاپن زندگی می‌کنیم. یک روز کاملا عادی، از بیرون صدای هلیکوپتر اومد. اولش طبیعی بود ولی بعد شدن دوتا و کم کم حدود ساعت ده دیگه صدای همدیگرو نمی‌شنیدیم و شده بود عین صحنه جنگ. دخترم دوید توی بالکن و گفت: مامان بدو! هفت ـ هشت تا هلیکوپتر بالای خونه پرواز می‌کنند! رفتیم تو بالکن و دیدیم از پشت ساختمونا، دوده که می‌ره آسمون! سریع تلویزیون رو روشن کردیم دیدیم دارن محل ما رو نشون میدن!
بچه‌ها نوشته‌های تلویزیون رو خوندن و گفتن: وای! کمپانی انیمیشن کیوتو آتیش گرفته!
آتش‌سوزی طبقه دوم بود و ظاهرا خیلی بزرگ به نظر نمی‌رسید. به خودم گفتم: بابا! عجب امکاناتی! واسه یه ذره آتیش ده تا هلیکوپتر و پخش زنده!
یک هو پسرم گفت: وای مامان بیست تا کشته! نه! شد بیست و دو! بیست و چهار... وای مامان سی تا!
شاخ درآوردم! آتیش ابدا در حد سی تا کشته نبود!
غروب پسرم خبرها رو خوند که: یه مرد عصبی با یه دبه گازوئیل رفته تو کمپانی و داد زده: شما ایده منو دزدیدین و همه جا را به آتش کشیده و سی و چهار نفر مردن.
دیگه خبری نداشتم تا روز جمعه که آمدم محل کار و پچ پچ خبر بود. مایی، همکارم درحالی که حالش بد بود گفت: زینب،من همسایه کمپانی‌ام! صدای جیغ و داد و سوختن همه‌شونو شنیدم! اکثرشون دخترهای جوانی بودند که تازه فارغ‌التحصیل شده بودند. گفتم: مگه آتش‌نشانی نبود؟چرا آن‌قدر کشته شدند؟
گفت: آتش‌نشانی هم بود ولی خب نتونستن کاری بکنن!
مدام از همه می‌پرسیدم: چرا کسی کاری نکرد؟ چرا دیوارو خراب نکردن چرا یه راه دیگه باز نکردن... تا آخر سر یکی از شاگردام گفت: ببین دختر من، یه قانون هست به نام «فاجعه دوم». خب اگر نیروی آتش‌نشانی دیوار رو خراب می‌کرد و خدای نکرده خودش می‌مرد چی؟ یا آتش روی خودشون می‌پرید چی؟
دهنم باز مونده بود! عکس‌های پلاسکو رو نشون دادم و گفتم مگه آتش‌نشانی نباید محافظ جون مردم باشه و از جون مایه بزاره؟
گفتند: کی گفته؟ اون‌وقت قربانی می‌شن نه مأمور آتش‌نشانی!
گفتم: پس هلیکوپترا چی؟
یک همکارم آرام با طعنه و ناراحتی گفت: کنار کمپانی، معبد فوشیمی ایناریه که محور گردشگری کیوتوئه. اون‌ها فقط مواظب بودن آتیش به معبد نرسه! آدم زیاده، معبد یک دونه است.
خلاصه الان بیش از دوماه گذشته و هیچکس یادش نیست!
بازیافت زباله در آلمان
یکی از بهترین سیستم‌های مدیریت و جمع آوری زباله متعلق به کشور آلمان است.
به عنوان مثال، در هنگام خرید اکثر نوشیدنی‌ها، مبلغی به عنوان گرویی بطری و یا قوطی، روی قیمت آن کشیده شده است و شما با پس دادن آن‌ها به دستگاه‌های اتوماتیک، مبلغ گرویی را پس می‌گیرید. با این کار علاوه بر ترغیب مردم به بازیافت زباله، مدیریت جمع‌آوری آن نیز انجام گرفته و علاوه بر کاهش هزینه‌ها به بهبود محیط زیست می‌انجامد.
شگفتی‌های این کشور در زمینه استفاده از زباله‌ها تموم شدنی نیست و اخیرا نیروگاه‌های تولید برق از زباله در آلمان با کمبود زباله مواجه شدن و به گزارش دویچه‌وله این کشور مجبور به واردات زباله از کشورهای دیگر شده است. شهروندان آلمانی به بازیافت اهمیت زیادی می‌دهند و به همین خاطر زباله چندانی باقی نمی‌مونه.
بیش از یک دهه است که در آلمان تبدیل زباله‌ها به سوخت، با اقبال زیادی مواجه شده. با این حال برخلاف آن چه پیش‌بینی می‌شد، میزان زباله‌هایی که روزمره در منازل مسکونی آلمان تولید می‌شه، آن‌قدر کافی نیست که کفاف نیروگاه‌های تولید سوخت از زباله را بده و مهم‌ترین دلیل این کمبود زباله اینه که بیشتر مردم آلمان و صنایع و شرکت‌ها، به بازیافت اهمیت زیادی می‌دهند.
بسیاری از زباله‌ها قابل بازیافتن و شهروندان آلمانی با دقت مراقبند که اون‌ها را در سطل‌های مخصوص بازیافت قرار داده یا به محل بازیافت تحویل بدن. گزارش روزنامه «وال استریت ژورنال» می‌گه کاهش جمعیت در آلمان نیز دلیل دیگه اینه که تولید میزان زباله در این کشور رو کاهش داده. بنابراین برای نیروگاه‌ها چاره‌ای جز واردات زباله از کشورهای نزدیک و به ویژه بریتانیا، ایرلند، ایتالیا و سوئیس باقی نمونده.
روزانه چندین کامیون و قایق، در برخی شهرهای این چند کشور زباله‌ها رو جمع‌آوری و به آلمان حمل می‌کنن. فقط در نیروگاه برق شهر ماگدبورگ روزانه حجم عظیمی زباله سوزونده و به برق تبدیل می‌شه. برق یک سوم شهر یا بیش از ۵۰ هزار واحد مسکونی رو همین نیروگاه با سوخت زباله تأمین می‌کنه.