ساز خود تان را بزنید

زهره معراجی

وقتی ترافیک بزرگراه سنگین می‌شود به جای سه ردیف گاهی پنج ردیف ماشین، خیلی مسالمت‌آمیز بیخ گوش هم می‌ایستند. اینجور وقت‌ها انگار یکجوری مرز بین آدم‌ها کم‌رنگ یا بی‌رنگ می‌شود. می‌توانم صدای گفتگوهای تلفنیشان را بشنوم که کل بدبیاری‌های روز را یک به یک تعریف می‌کنند. یا اخبار رادیو‌ها را گوش بدهم. بعضی‌ها با صدای بلند فکر می‌کنند و به زمین وزمان ناسزا می‌گویند. گاهی انگار در کنسرتی هستم که هیچ جوره تاب شنیدنش را ندارم و تنها پول بلیط از جیب رفته، عامل ماندنم روی صندلی است‌. مدام خدا خدا می‌کنم قدری راننده جلویی حرکت کنند تا از این عذاب الیم نجات پیدا کنم. در این بین ماشین‌ها هم بیخ گوش هم یا پت پت می‌کنند یا غر غر .

بعضی‌ها هم همان جوری به راننده و ماشین کنار دستشان نگاه می‌کنند‌، که به صفحه تلویزیون‌. انگار دنبال موضوع سرگرم کننده‌ای برای تحمل ترافیک سنگین هستند. به نظرم این کار مثل بی‌اجازه توی خانه کسی سرک کشیدن است.

بعضی‌ها هم فی‌الفور سوژه‌ای برای جنگ لفظی پیدا می‌کنند و روح و روانت را حسابی رنده می‌کشند.

تازگی‌ها یک راه حل برای تحمل ترافیک پیدا کرده‌ام‌. سعی می‌کنم به جای عصبانی شدن از سر و صدای ماشین کناری‌، حال و هوای راننده و سرنشینانش را تجزیه تحلیل کنم. شاید این کار هم سرک کشیدن به روح آدم‌ها باشد ولی لااقل فایده‌اش این است که می‌توانم افسار روان خودم را در دست بگیرم و نگذارم دور وبری‌ها کنترلم را به دست بگیرند .

مثلا شنیدن موسیقی ماشین کناری. سازها را در نظر بگیرید. همه‌شان با الفبای نت به حرف می‌آیند. فی‌الواقع نت‌ها سوار بر سازها می‌شوند و این سلیقه ما در چیدمان آن‌هاست که، موسیقی را روح‌نواز یا دلخراش می‌کند .

نت‌ها الفبای مشترک جهانی‌اند. ابزاری برای برقراری ارتباط با همه آدم‌ها. وقتی با آوایی ‌همراه شویم یعنی موج روح ما روی فرکانس نت آن آوا یا ترانه خاص برهم منطبق شده است .

آدم‌ها هم موسیقی می‌آفرینند هم خودشان مثل یک ترانه یا ملودی هستند. بعضی‌ها شلوغ و پر سر و صدا هستند، فقط فریاد می‌زنند بی ‌آن‌که بدانند چه می‌خواهند بگویند. از همه چیز شاکی وعصبانی هستند مثل موسیقی رپ.

بعضی‌ها آرام و بی‌تفاوتند، توی دنیای خودشان خوشبختند، با بقیه هم کاری ندارند، یک نظم ولو دروغین در دنیای‌شان حاکم است که دوست ندارند هیچ واقعیتی آ‌ن را به هم بزند. همه چیز قاعده و قانون خودش را دارد. مثل موسیقی کلاسیک .

بعضی‌ها ذاتا تاجرند. دوست دارند از آب هم کره بگیرند. سود کردن تنها علت خوشحالی‌شان در این دنیاست. اینها موسیقی پاپ هستند.

بعضی‌ها اما یک‌جور دیگرند‌. انگار برای خودشان به این دنیا نیامده‌اند‌. دغدغه‌شان فکر و روح آدم‌هاست و راهی که انتخاب می‌کنند و سمت و سویی که می‌روند و توشه‌ای که در طول زندگی بر روحشان تلنبار می‌کنند. اصلا آفریده شده‌اند که راهنما باشند‌، چراغ باشند برای شب‌هایی که در دنیا گم می‌شویم. پدر باشند برای وقت‌هایی که بغض داریم. عروه‌الوثقی باشند برای وقت‌هایی که هیچ دست آویزی نداریم. پلی باشند به سمت بهشتی که در جستجویش گاهی خود را جهنمی می‌کنیم. موسیقی این‌ها زیباترین و آرام‌بخش‌ترین موسیقی دنیاست که هنوز بعد هزار و اندی سال فرکانسی منطبق با فطرت آدم‌ها دارد، دلنشین و محکم و با وقار است .

گاهی ترافیک بهترین زمان گوش دادن به این نوای منحصر به فرد است .