کعبه و بتخانه يکيست

عماد خراساني

پيش ما سوختگان، مسجد و ميخانه يکيست

حرم و دير يکي، سبحه و پيمانه يکي است

اينهمه جنگ و جدل حاصل کوته‌نظريست

گر نظر پاک کني، کعبه و بتخانه يکيست

هر کسي قصه شوقش به زباني گويد

چون نکو مي‌نگرم، حاصل افسانه يکيست

اينهمه قصه ز سوداي گرفتارانست

ورنه از روز ازل، دام يکي، دانه يکيست

ره هرکس به فسوني زده آن شوخ ار نه

گريه نيمه شب و خنده مستانه يکيست

گر ز من پرسي از آن لطف که من مي‌دانم

آشنا بر در اين خانه و بيگانه يکيست

هيچ غم نيست که نسبت به جنونم دادند

بهر اين يک دو نفس، عاقل و فرزانه يکيست

عشق آتش بود و خانه خرابي دارد

پيش آتش، دل شمع و پر پروانه يکيست

گر به سرحد جنونت ببرد عشق عماد

بي‌وفايي و وفاداري جانانه يکيست