بالی که گم شد

گلاب بانو

طلاق یه اتفاق تلخه، یه اتفاق تلخ که دقیقا مثل یه تکه شیشه زندگی رو از اونجایی که با هزار بدبختی به هم گره زدی، پاره می‌کنه. اونم جوری که دیگه نتونی گره بزنی و برگردونی به شکل اولش. از اول که زندگی دو تا آدم نبوده، از اول دو تا خانواده بودن، دو تا طایفه.
این‌ها رو مادرجون می‌گوید و دو طایفه را با پنجه‌های بزرگ استخوانی‌اش نشان می‌دهد. پنج، شش تا النگوی قدیمی‌طلا می‌ریزد روی سر طایفه مذکور و صدا می‌دهد؛ جرینگ...دو طایفه دور از هم، متفاوت از هم، هر کدوم یه شکل، یه طرح، یه جور متفاوت از هم.
عمه این و خاله اون و دایی کوچیکه این و عمو بزرگه اون می‌شینن یک جا و هر کدوم یه نخ و سوزن برمی‌دارن که این دو تا تکه متفاوت رو به هم بچسبونن و سر هم بندی کنن. حالا هر کی با کوک خودش یه بخیه به زندگی این دو تا جوون که می‌خوان زندگی مشترک رو شروع کنند میزنه. خب! بخیه‌ای که خان دایی. با اون دست‌های پینه بسته‌اش میندازه با اون بخیه خاله جون با انگشت‌های حنا خورده و دست‌های سفید عین برفش فرق داره. همه از خوبی‌ها و توانایی‌های دو تا جوون می‌گند، عین یه لحاف چهل تیکه، تیکه‌هارو وسط مجلس، روی زمین پهن می‌کنند. چای و شربت و شیرینی هم هست. همه دو تا جوون را هل میدن به سمت زندگی تا آخر سر بنشونن پای سفره عقد. ولی خب یه وقت‌هایی هم نمیشه. یه وقت‌هایی، به قول عمه شمسی، قمر در عقرب میشه و بخیه‌ها کوک ناسور می‌شند و بین زن و مرد جدایی می‌افته، نظراتشون دیکه رنگ هم نیست و اون لحاف چهل تیکه، زخمی و پاره میشه. قهر و دوری پیش میاد. آسمون خدا به صدا درمیاد و زمین می‌لرزه مادر! این قدر جدایی و قهر بده که من و آق موسی همیشه گوش به زنگ می‌شِستیم ببینیم کیا با هم قهرن. خدای ناکرده صداش به گوشمون که می‌رسید پا می‌شدیم. آق موسی یه سوزن، من یه سوزن، تا پارگی لحاف چهل تیکه اون زن و مرد رو وصله نو نمی‌انداختیم خونه نمی‌آمدیم! آره مادر قدیما این طور نبود که آدم‌ها با قاب‌های عکس رو دیوار توفیری نداشته باشند. قدیم‌ها آدم‌ها با درد هم، درد می‌گرفتند و با شادی هم دلشون پر از نقل و نبات می‌شد. ازنظر من طلاق همراه خودش یه پُتک داره، که معمولا چند وقت بعد طلاق، می‌خوره توی سر آدم‌‌.عین چکش، درست می‌خوره این‌جا، و با همان دست النگودار جرینگ جرینگ پیشانی را نشان می‌دهد. شانه‌های لاغرش زیر پیراهن تکان می‌خورد. انگار ضربه این قدر قوی است که یک آدم را جابه‌جا کند.

ـ شما که طلاق نگرفته‌اید از کجا این چیزها را می‌دانید؟
می‌گوید: طلاق که نه! اما گاهی توی زندگی آدم بالا و پایین زیاد می‌شود. زندگی به مو می‌رسد، تو زندگی هم هست این‌طوری که پشت سرت را نگاه نکنی، دلت را بر می‌داری و می‌روی. برای من و موسی هم پیش آمده، چیزی سایه انداخته روی زندگی‌مان مثل بختک و رفته‌ایم تا لب مرز جدایی، به چیز سیاهی ته ذهنش خیره می‌شود. مثل بن بست.

این‌طور وقت‌ها آدم خودش را گم می‌کند. سایه‌اش دلش را گم می‌کند. نگاه می‌کند به خودش توی آینه، کتری، قابلمه، قوری، پنجره، تو چشم‌های مردم. خود آدم هم خودش را پیدا نمی‌کند. انگار جفت که می‌شوی سر و صورتت هم با طرف مقابلت یکی می‌شود. به ته خط که برسی معلوم نیست چه بلایی سر قیافه‌ات بیاید. معلوم نیست کسی بشناسدت یا نه. به این حرف می‌خندم؛ آدم‌ها بعد طلاق و قبل طلاق یک جورند، یک شکلند. مثلا نسرین فرقی کرده؟ بعد طلاق سرحال‌تر شده. خوشحال‌تر است. آب زیر پوستش رفته. انگار هیچم چیزی را جا نذاشته.

صدای النگوهایش می‌آید. می‌گوید این طور نیست. حالا شماها الان دورو برش هستید! هی چپ می‌روید، راست می‌روید، بهش می‌گویید: راحت شدی، آزاد شدی، آقا بالا سر نداری، این شدی، آن شدی، صاحب اختیار خودت شدی. اما شماها که همیشه کنارش نیستید، خودش می‌ماند و خودش. نگاه که می‌اندازد می‌بیند می‌تواند این چهار پنج سال زندگی مشترک را به عقب برگرداند؟ می‌تواند خودش را فراموش کند؟ می‌تواند خاطراتش را کنار بگذارد؟ شاید الان چیزی که توی دهنش میچرخد راحت شدن از دعوا و مرافه باشد اما تهش چی؟ این‌ها که این چهار پنج سال همه‌اش دعوا نکرده‌اند، تمام مدت یک محبتی بوده، عشقی مسافرتی، نان و نمکی.
این‌ها را که می‌گوید یاد مکث های طولانی نسرین می‌افتم. چای که می‌خواست بریزد زیاد مکث می‌کرد. یا زنگ در را که می‌زدند انگار منتظر کسی باشد زود بلند می‌شد اما به روی خودش نمی‌آورد .

گره به گره

خب اگر مرد خوبی بود که رهایش نمی‌کرد عمه جان‌! یک مشت بادام تو دستم می‌ریزد و می‌گوید: من و موسی خیلی این طرف و آن‌طرف را آشتی دادیم. سربند قهری که گردیم و طوفانی که به زندگی‌مان زد سربند سرمایی که وسط تابستان به دلمان افتاد و سیاه و کبودمان کرد، قول دادیم زندگی‌های به مو رسیده و پاره شده را گره بزنیم برای همین هم آدم سر ما زده و تکه تکه شده وسط بهار و زمستان و تابستان زیاد دیدیم. عمه جان اصلا نمی‌شود گفت تقصیر کیست. حق با کدامشان است. بنشینی وسط و حق و ناحق را جدا کنی یکهو می‌بینی خودت هم با یکی دست به یقه شده‌ای. فقط باید گفت صبر کنید! عجله نکنید! البته خیلی چیزها هم علاج ندارد اما جدایی و طلاق همیشه اولین راه نیست. .برای همین پای حرف دوست شوهر نسرین هم که بنشینی می‌گوید: نسرین کم گذاشته و خوب نبود. .باید نفست را جای دیگری خرج کنی. جایی بیرون از معرکه، ببینی اگر قرضی، مشکلی بدهی چیزی دارند بارشان را سبک کنی. شاخه‌های سر مازده را به امید جوانه زدن گرم نگه می‌دارند، از ریشه نمی‌کنند تا بهار صبر می‌کنند. اگر خشک شد که به درد هیزم می‌خورد. اگر جوانه زد و غیرت داشت پای برگ و بارش می‌ایستند.

به نسرین زنگ می‌زنم. خواب است با صدای خواب‌آلود جواب می‌دهد. می‌گویم لنگ ظهر است هنوز خوابی؟ می‌گوید: آره! مرخصی گرفته، بخوابد. کسی هم نیست که اعصابش را خورد کند. از حال خودش می‌پرسم. صدایش انگار ترک برداشته. می‌گوید: محسن نیامده وسایلش را بردارد و برود. چند تا گلدان و یک قناری و یک طوطی و یک چمدان. قرار بود بعد دادگاه بیاید.

می‌گویم: خب! زنگ بزن. انگار مردد است. قناری سرحال می‌خواند و طوطی هم تکه کلام‌های محسن را بلند بلند تکرار می‌کند. سلام برسون حاجی رو! سلام برسون حاجی رو! این را هر وقت کسی با تلفن حرف می‌زند می‌گوید. گفتم زحمتش افتاده با تو!

یادم می‌آید که همیشه از زحمت و شلوغی این دو پرنده می‌نالید اما می‌گوید چه زحمتی؟ زبان بسته یک مشت تخمه و دانه می‌خورد.

حس کردم اصلا نسرین دلش نمی‌خواهد که محسن برای بردن وسایلش بیاید. انگار آن‌ها را نگه داشته که محسن برگردد. یک جور گروکشی. بعد عکس‌های شاد و خوشحالش را دراینستاگرام بعد از طلاقش ورق می‌زنم. انگار نه انگار که این آدم همان آدم است. عمه راست می‌گوید صورت یک چیز می‌گوید، سر یک چیز. دهان یک چیز، آدم هزار تکه! غیر قابل شناسایی می‌شود... بیشتر که فکر می‌کنم این زبان بسته‌ها تکیه کلام محسن بود. درباره پرنده و نسرین می‌گفت که کجای زبان این‌ها بسته است؟ آدم را درسته قورت می‌دهند!

می‌روم سراغ نصایح‌الملوک عمه عزیزم. چیزهایی را درباره محسن و نسرین می‌گویم. می‌گوید که به آقا موسی زنگ می‌زند. نشسته تو حجره الان چای دومش را خورده و نمازش را خوانده. وقت خوبی است برای آشتی دادن. می‌دوم توی حرف عمه که ای بابا عمه جان! چرا عجله می‌کنی؟ حالا صبر کن شاید حست اشتباه باشد.

می‌گوید: مگر نمی‌گفتی جانش به جان پرنده‌هایش وصل بود؟ مگر نمی‌گفتی دوستشان داشت والان دو هفته سراغشان را نگرفته! مگر نمی‌گویی نسرین سر همین پرنده‌ها با شوهرش دعوا داشت؟ الان دو هفته است ترو خشکشان می‌کند.

شماره موسی را حفظ است. سلام و السلام! حاج موسای خودم ...
ماشاءالله به زبان عمه... شرح قصه و شماره تلفن محسن را می‌دهد و تلفن را می‌گذارد سر جایش.

می‌گوید: بپوش بریم خانه نسرین.
می‌گویم: دست به اسلحه که می‌گویند شمایید عمه جان، نه سربازهای دم مرز!

می‌خندد که سرمازده نشده‌ای عمه جان. سرما که به استخوانت برسد کار تمام است. ما می‌رویم که جلوی سر مازدگی وسط تابستان را بگیریم، انشاءالله!

بسم الله الرحمن الرحیم را می‌گوید. کفش پوشیده و آماده ایستاده. به نسرین زنگ می‌زنم که داریم می‌آییم آن‌جا. چند شکلک تعجب می‌فرستد که یعنی برای چی؟

نمی‌د‌انم چه جوابی بدهم بگویم داریم می‌آییم که دوباره خواستگاریت کنیم برای محسن آقا!