سیطره آسمانخراش

باران زعیمی

بالاخره فروخته شد. چقدر هم با ذوق این را می‌گفت که بالاخره خانه بزرگ و قدیمی پدربزرگ و مادربزرگ به فروش رفت. کلنگی بود دیگر! باغچه و حیاط می‌خواهیم چکار؟ پول قلمبه‌ را عشق است!

شاید خیلی هم مهم نباشد که در فرآیندی پرتکرار خانه‌های قدیمی و به اصطلاح فرسوده، خراب و با نقشه‌ای جدید بازسازی شوند. فوقش چند روزی دلمان می‌سوزد و بعد هم یادمان می‌رود آن درخت‌های نارنج و دارابی، گل‌های بزرگ و خوش عطر کوکب و شب‌بو و چشم‎نوازی آن درختچه موی چسبی که تمام دیوار بلند حیاط را با دامن سبزش پوشانده بود.
با دل بستن به تنگ بلور و ماهی ریزِ قرمزش یادمان می‌رود آن حوض سنگ‌بست زیبا را که از ماهی‌های بزرگ قرمز پر بود و خیالمان از کُر بودن آبش راحت.

اصلا از دست دادن همه این‌ها فدای یک پنجره اسپیلت آپارتمان‌مان. اما در این میان دلیلی بسیار مهم وجود داشت که با همه تغییر و تحول‌های جدید، حال‌ دلمان خوب نشد که هیچ، خراب‌تر هم شد. شاید علت این بود که از وقتی تن به سلیقه غول شاخ‌دار مدرنیته دادیم و برای زندگی کردن، قوطی‌های کوچک و بزرگ بی‌حیاط را به خانه‌های «حیات‌دار» ترجیح دادیم، آسمان گم شد.

آن روزها سیر آفاق و انفس شبانه، ویژه معدودی عالم ِ عارف نبود. چشم‌ها هنگام خوابیدن نه بر صفحه هزاررنگ موبایل که بر آسمان پرستاره دوخته می‌شد و تمام رنج روز را به قلب مهتابی او می‌سپرد. آرامش و عظمت سحرگاهان در خانه- زندان‌های مدرن فراموش نمی‌شد بلکه با هوای تازه و پاکش در بندبند وجود سحرخیزان جاری می‌گشت.

اما این‌جا دیگر خبری از آسمان‌گردی شبانه نیست. نه از حیاط و خلوت پرستاره‌اش خبری هست و نه از پشت بام و سقف کهکشانی‌اش. داشتن یک آپارتمان لوکس با پرده‌های خامه‌دوزی شده روی تکوتوک پنجره‌های دوجداره‌اش از دیدن آسمان مهم‌تر شده است. حتی آرزوی داشتن پنت هاوس یک برج اشرافی نه برای نزدیک‌تر بودن آن به آسمان و ستارگانش بلکه به خاطر بالاتر بودن از دیگران است. برج‌های بلندی که زمانی نامش را آسمانخراش گذاشته بودیم، نگاه ما را به آسمان نرساندند، نگاه‌ها را به سمت زمین چرخاندند. همین نگاه از بالا به پایین چنان حس قدرتی به صاحبش القا می‌کند که انگار تمام عالم در سیطره اوست؛ پس باز هم بالاتر!

در این ماجرا فرقی نمی‌کند دارا باشی یا ندار، آنچه مهم است مطالبه درونی ماست. درمان حال بد ناشی از غرق شدن در مصائب فرعونی‌گری و قارون‌مآبی، چرخش چشم‌ها از زمین به سوی «آیت‌اللّه آسمان» است. آسمانی پرستاره که عظمت هستی و حقارت زمین را یادآور می‌شود. آن‌وقت دیگر این همه تکاپو برای مالکیت، حتی به قیمت ظلم و نابود کردن دیگران بی‌ارزش و خجالت‌آور می‌شود. گرچه عصر جدید با سبک زندگی تحمیلی‌اش تلاش کرده آسمان را از ما بگیرد اما هنوز هم می‌توان آن را پیدا کرد.
گاهی پنجره‌ای باز کن و به اندازه یک صلوات، در هوای سحر نفس عمیق بکش. گاهی از همین پنجره دودگرفته، مهمان مهتاب شو. گاهی زمین را کنار بگذار و به آسمان نگاه کن.