اشتباه شکلاتی

معصومه تاوان

کمالی این چه وضع درس خوندنه؟ چرا اینقدر اشتباه داری؟

کمالی خجالت کشید بلند شد ایستاد انگشتش را برد بالا و مِن‌مِن کرد. خواست چیزی بگوید ولی آقا اجازه نداد.

-حرف نباشه... فردا ولیت رو میاری مدرسه.

کمالی سرش را پایین انداخت چشم خفه‌ای گفت و بغض کرد. آقا زیر چشمی او را پایید بعد پای دفترچه دیکته‌اش با خط خوش نوشت.

ـ ولی دانش‌آموز کمالی به مدرسه مراجعه کنند جهت پاره‌ای از توضیحات.

و امضای قشنگی پای نوشته‌اش انداخت و چند بار بالا تا پایین نوشته خودش را نگاه کرد و دفتردیگری را برداشت.

معلم روستا بود. نه تنها معلم، مدیر سرایدار و همه چیز مدرسه. چند ماهی می‌شد که برای تدریس به این روستا دور افتاده آمده بود. هوای سردسیری و راه ناهموارش را دوست نداشت. اوایل مدام دنبال راه و چاه بود که خودش را از شر این روستا راحت کند. چند باری هم به اداره نامه زده بود و تقاضای انتقالی داده بود ولی قبول نکرده یا اینکه مدام امروز و فردا کرده بودند. ولی چند وقتی بود که حسابی پا گیر شده بود و دیگر دلش به رفتن نبود. مدام به ماندن فکر می‌کرد.

ـ صبوری؟ این وضع حل کردن تمرین ریاضیه چرا جلوی سؤالا خالیه؟

صبوری زود خودش را جمع و جور کرد و گفت:

ـ آ... آقا... دیشب برق قطع شد نتونستیم جواب سؤال‌ها رو بنویسیم. وگرنه بلد بودیم آقا.... دیدیم شما هم برق نداشتین.

آقای موحد گردنش را کج کرد و زل زد به چشم‌های صبوری، صبوری دست‌پاچه شد. تیرکمانی که زیر لباسش پنهان کرده بود افتاد زمین.

ـ اون چیه آوردی مدرسه؟

از پشت میز فلزی‌اش بلند شد و گوش‌های صبوری را پیچاند.

ـ به جای درس خوندنته؟

یکی از پسرها خواست خوشمزگی کند گفت:

ـ آقا، صبوری هم ولیش رو بیاره؟

همه بچه‌ها زدند زیر خنده و کمالی خجالت‌زده کز کرد گوشه میزش. همه می‌دانستند هیچ‌کدام از دانش‌آموزهای مدرسه به اندازه کمالی ولیش را به مدرسه نیاورده. اصلا آقا معلم چپ و راست ولی کمالی را مدرسه می‌خواست. انگار از بابای بدعنق و بداخلاق کمالی خوشش آمده بود.

ـ نخیر لازم نکرده تا آخر زنگ که یک لنگ پا ایستاد گوشه کلاس آدم می‌شه.

و تیرکمان را برد و انداخت داخل کمد فلزی کوچکی که به دیوار میخ شده بود و درش را قفل کرد. رفت سراغ درس کلاس اولی‌ها که همان‌طور بی‌گناه و معصوم زل زده بودند به آقا و بچه‌ها و کمی وحشت کرده بودند.

***

آقا راهش را کشید سمت مغازه بهمن. می‌خواست به شهر تلفن بزند. ده فقط یک خط تلفن داشت که برای بهمن بقال بود. دل توی دلش نبود که به مادرش خبر بدهد. می‌دانست خوشحال می‌شود. چند وقتی بود که پایش را کرده بود توی یک کفش که الا و بلا باید زن بگیرد. چند جایی هم برایش سراغ کرده بود اما یا نمی‌شد یا به دل آقا موحد نمی‌نشست ولی حالا وضع فرق کرده بود. دلش یک جا گیر کرده بود و تند تند می‌تپید. از دروازه ده گذشت. مردها گوش تا گوش نشسته بودند و زیر گوش هم پچ پچ می‌کردند و سیگار می کشیدند. آقا از جلویشان عبور کرد. سلام سرسری داد و داخل مغازه شد.

ـ بّه آقا معلم اومدین تلفن بزنید؟ بفرما کابین خالیه.

بهمن بقال چهارتا میله را بهم چسبانده بود اسمش را گذاشته بود کابین اگر کسی می‌خواست بقیه حرف‌هایش را نشنود می‌رفت توی کابین. پولش هم بیشتر بود.

***

صبوری رفته بود پای تخته سیاه و نقاشی می‌کشید. عکس پسرها را با سرهای طاس و صورت‌های خشکه زده و عکس دخترها را با مقنعه‌های کج و معوج می‌کشید و اشکشان را در می‌آورد.

ـ آقا اومد آقا اومد بشینین سرجاتون.

صبوری تا خواست تخته را پاک کند آقا وارد شد و مچش را گرفت. دخترها زدند زیر گریه و شکایت صبوری را به آقا کردند. صبوری ترسید. فکر کرد کارش تمام است. آقا نشست پشت میز فلزی‌اش و اخم کرد. نگاهی به بچه‌ها انداخت و آن لابه‌لا دوباره چشمش به کمالی افتاد. دفتر نمره‌اش را برداشت و جلوی اسم کمالی یک صفر قلمبه گذاشت.

ـ کمالی صفر.

کمالی از جایش جهید.

ـ چرا ما آقا؟

ـ به ولیت گفتی بیاد؟ از صبح منتظر ولی تو نشستم.

کمالی به مِن‌مِن افتاد و نتوانست جلوی خودش را بگیرد گریه کرد و صدای هق‌هقش کلاس را برداشت.

ـ تو گمشو برو بتمرک سر جات.

صبوری خیالش راحت شد. نفس عمیقی کشید و سریع پرید پشت نیمکتش و نشست.

ـ مگه قرار نبود امروز ولیت رو بیاری مدرسه؟

کمالی فین‌فین کرد و با ترس و لرز گفت:

ـ آقا پدرمون نیست رفته شهر.

ـ بقیه چی بقیه نیستن؟

ـ مادرمون مریضه آقا.

آقای موحد نفس عمیقی کشید. خودش را جمع و جور کرد و چند قدم سمت کمالی برداشت.

ـ خواهرت چی؟ به او بگو بیاد، باید یکی باشه که من برات وضعیت درسی تو رو توضیح بدم یا نه.

کمالی چشم‌هایش گشاد شد. گریه‌اش را قطع کرد:

ـ آقا ما که خواهر نداریم.

ـ یعنی چه؟ پس اونی که چند وقت پیش اومده بود و گفت خواهرته کیه؟

گریه کمالی شدت گرفت. دستش را با حالت درماندگی بالا برد برد و گفت:

ـ آقا ببخشید... آقا خواهر صبوری بود... آقا به خدا بابامون اگه بفهمه مدرسه اینقدر اونو می‌خواد دیگه اجازه نمی‌ده درس بخونیم آقا ما...

رنگ از صورت آقای موحد پرید. دستش را گرفت به گوشه میز و چند نفس عمیق کشید. و بعد محکم پس گردن صبوری که میز جلویی کمالی نشسته بود زد و با عجله رفت و از کمد تیرکمان صبوری را بیرون آورد و انداخت جلویش.

ـ فردا ولیت رو میاری مدرسه فهمیدی؟

و با شک صورتش را تا نزدیکی صورت صبوری برد و پرسید؟

حتما خواهر تو بود؟

ـ ب... ب... بله آقا خودمون بهش گفتیم بگه خواهر کمالیه.

ـ بگو فردا بیاد مدرسه. تو دیگه داری شورش رو در میاری.