مردی که هیچ چیز نمی‌دانست
ماه‌منیر داستانپور
مشغول پذیرایی از میهمان‌ها بودم که صدای آرام عمه خانم درست مثل سوزنی تیز در مغزم فرورفت. سر برده بود به گوش خواهرم و آهسته پچ‌پچ می‌کرد که : «از قدیم گفتن سیب سرخ نصیب دست چلاق میشه، اینم نمونه‌ش! دختره عین پنجه آفتاب با این همه کمالات و کدبانوگری اسیر دست دیو شد. آخه این یه سر و دوگوش رو چه به این پریزاد ؟!»
سر برگرداندم سمت سیروس که داشت با حبیب‌خان، شوهرعمه خوش و بش می‌کرد و برایش آجیل در ظرف می‌ریخت! دلم برایش سوخت. کاش آدم‌ها یاد می‌گرفتند بیشتر از ظاهر، باطن و واقعیت همدیگر را ببینند. اگر این‌طور بود به جای سیروس، یک پسربچه پاک و معصوم به چشمشان می‌آمد و آنقدر بابت ازدواج با او سرزنش نمی‌شدم.
بغضم را قورت دادم و به بهانه رسیدگی به دخترک یکساله‌ام جمع را ترک کردم. همه خوشحال بودند که به من رفته و من امیدوار بودم باطنش به سیروس شبیه شود. اگر این و آن می‌گذاشتند و یکسره سوزن به قلبم فرو نمی‌کردند؛ مرد دست و پاچلفتی و مسن و زشت خودم را بیشتر از تمام شاهزاده‌های زیبا و عاقل دنیا دوست داشتم.
در خانواده‌ای به دنیا آمده بودم که همه چیز را با خط‌کش خودشان اندازه می‌گرفتند و اگر آدمی به سطح و حد مطلوبشان نمی‌رسید؛ مثل آدامس جویده به زباله‌دان پرتش می‌کردند. همین کارهایشان باعث شده بود که تا سال‌ها نتوانم فرد مناسبی را برای ازدواج انتخاب کنم و با همان یک دنیا کمالاتی که عمه خانم حرفش را می‌زد تا سی و یک سالگی در خانه پدرم مانده بودم. هنوز روزهایی را که در جمع‌های دوستانه حرفی برای گفتن نداشتم به یاد داشتم. همه همکلاسی‌هایم به خانه‌بخت رفته و یکی دوتا بچه ترگل ورگل به دنیا آورده بودند. اما من مانده بودم در خانه پدری با یک پیرمرد بیمار که کم‌کم احساس می‌کردم خدا من را فقط برای پرستاری از او خلق کرده و برای همان گزینه ازدواج را به کلی از سرنوشتم حذف کرده است. گرچه وقتی کاسه عمرش لبریز شد تازه فهمیدم وجودش ارزش داشته به اینکه زیر سایه خواهر و برادر با یک دنیا منتشان زندگی کنم.
باید برای خودم کار مناسبی پیدا می‌کردم که حقوقش کفاف اجاره یک واحد آپارتمان کوچک را بدهد. چون نه می‌توانستم در خانه فامیل بمانم و نه حقوق اندکی که از شوهرخواهرم می‌گرفتم کارم را راه می‌انداخت. در به در دنبال کار بودم تا اینکه به کمک یکی از آشنایان کارگاه ابزارسازی سیروس را پیداکردم. به سختی موافقت کرد با وجود آن همه مرد آنجا بمانم. اما بالأخره راضی شد با رعایت شرایطی کارم را شروع کنم .
دو سال بود که برایش کار می‌کردم. زنانگی‌هایم را کنار گذاشته بودم و بدون جلب توجه با گروه تولیدی‌اش به عنوان حسابدار همکاری می‌کردم. تا اینکه بالأخره خواهرش خانه کوچکم را به قصد خواستگاری دق‌الباب کرد. باورم نمی‌شد مردی که نگاهش از زمین کنده نمی‌شد دلبسته‌ام شده باشد!
با وجود مخالفت‌های خانواده با سیروس که از من پانزده سال بزرگ‌تر بود و از زیبایی ظاهر بهره‌ای نبرده بود؛ ازدواج کردم. مردی که به جای پدرش از کودکی زحمت کشیده و نگذاشته بود غبار یتیمی روی سر خواهر و برادرهایش بنشیند. مردی که از استرس عقد چندبار نزدیک بود در راه‌پله محضر زمین بیفتد؛ اما بلد بود چطور پای امضای عقدش بماند. مردی که خیال می‌کرد پوشک سه کیلویی بچه باید وزنش درست سه کیلو باشد و حسابی جلوی کارکنان داروخانه سکه یک پول شده بود؛ اما مثل کوه برای همسر و دخترش پشت و پناه شده بود. مردی که همیشه لبخند بر لب‌هایم نشانده و در چهاردیواری خانه‌اش یک کودک بازیگوش بود.
مرد من، مردی بود با یک دنیا نقص! ناقص بود نه چون سرش کم مو بود و شکمش برآمده! ناقص بود نه چون پانزده سال از من بزرگ‌تر بود و موهای سرش جوگندمی شده بود! ناقص بود چون ذهن و دلش یکی بود و با رنگ و ریا بیگانه! من این مردی را که از حیله‌گری آدم‌ها هیچ‌چیز نمی‌دانست خیلی دوست داشتم. مردی که آرزو می‌کردم دخترکم درون زیبایی مثل او داشته باشد.