ما تو را می‌خواهیم

مرضیه ولی‌حصاری

سرم را به هر طرف که می‌چرخانم ماشین است. دیگر کم‌کم از پیدا کردن جای پارک ناامید می‌شوم. شیما همان‌طور ذوق‌زده نشسته است و یک ریز حرف می‌زند. جلوی یک پارکینک نگه می‌دارم.

ـ شیما جان باید تنها بری، جای پارک نیست.

شیما که معلوم است از حرفم دلخور شده می‌گوید:

ـ اذیت نکن دیگه یوسف، خوب برو دوتا کوچه پایین‌تر پارک کن با هم بریم. بعضی مواقع ناامیدم می‌کنی. این همه انتظار این بچه روکشیدیم حالا من باید التماست کنم تا بیای و ببینیش.

ـ عزیزم آخه این چه حرفیه که می‌زنی؟! خوب مگه نمی‌بینی همه این اطراف گشتم جای پارک نیست، چیکار کنم؟ بعدشم من نمی‌دونم این چه اصراری تو داری، آخه مگه قیافه بچه الان معلومه.

شیما دلخور می‌شود. همین که دستش به سمت دستگیره در می‌رود، مچش را می‌گیرم.

ـ ناراحت شدی؟

ـ نه ناراحت نشدم، زوری که نیست خودم تنها میرم تو هم بمون تو ماشین چرت بزن.

ـ شیما....

شیما به سرعت از ماشین پیاده می‌شود و به سمت مطب دکتر می‌رود. باید هر طور شده جای پارک پیدا کنم. دلم نمی‎‌خواهد این روزها ناراحتش کنم.

***

در مطب را باز می‌کنم. کل صندلی‌های مطب پر است. چهل دقیقه طول کشید تا توانستم جای پارک پیدا کنم. چشم می‌چرخانم خبری از شیما نیست. به سمت منشی می‌روم.

ـ ببخشید، خانم رحیمی رفتن داخل؟

ـ بله 5 دقیقه‌ای هست.

ـ میشه اجازه بگیرید من هم برم داخل، همسرشون هستم.

با اشاره منشی چند لحظه‌ای منتظر می‌مانم و بعد به اتاق راهنمایی می‌شود. در را که باز می‌کنم لبخند روی صورت شیما نقش می‌بندد. خانم دکتر اما در سکوت مشغول کار است حتی جواب سلامم را نمی‌دهد. برخوردش عجیب به نظر می‌رسد. کنار شیما می‌ایستم و دستش را محکم در دست می‌گیرم، شیما که هیجان‌زده است می‌پرسد:

ـ خانم دکتر نگفتید دختر یا پسر؟

دکتر با همان ابروهای گره خوره می‌گوید:

ـ پسره

شیما دستم را محکم فشار می‌دهد. من می‌دانم عاشق پسر است ولی برای من فرقی نمی‌کند. صورت دکتر و نحوه جواب دادنش به سؤال شیما در دلم هول و والایی به پا می‌کند. کار دکتر تمام شده است به شیما می‌گوید لباس‌هایش را بپوشد و به من اشاره می‌کند تا همراهش به آن اتاق بروم. وارد اتاق که می‌شویم می‌پرسم:

ـ مشکلی پیش اومده؟

ـ بفرمایید بشینید.

ـ راحتم بفرمایید چی شده؟

ـ واقعیتش نمی‌خوام نگرانتون کنم ولی احتیاج هست که آزمایش بیشتری بدید تا از سلامت بچه مطمئن بشید.

ضربان قلبم بالا می‌رود. توان پاهایم به شدت کم شده است. جلوتر می‌روم و روی صندلی می‌نشینم. در باز می شود و شیما مضطرب وارد می‌شود و کنارم می‌نشیند.

ـ ببینید تو سونگرافی یه لکه روی قلب بچه دیدم، و قطر گردن جنین از حد طبیعی بیشتر بود. بهتر جواب سونوگرافی هر چه زودتر برای دکترتون ببرید ایشون توضیحات تکمیلی بهتون می‎دن و راهنماییتون می‌کنن.

دکتر بلند می‌شود و از اتاق بیرون می‌رود. آرام دست شیما را در دست می‌گیرم. سرد سرد است.

ـ شیما جان...

جواب نمی‌دهد... انگار دیگر در این دنیا نباشد. انگشتانش را فشار می‌دهم.

ـ هنوز که چیزی معلوم نیست همه اینا اما و اگرِ باید بریم پیش دکتر صفری ببینیم چی می‌گه.

بعض شیما می‌ترکد و اشک‌هایش از گونه‌هایش سرازیر می‌شود. روبرویش می‌نشینم و اشک‌هایش را پاک می‌کنم.

ـ یوسف این حق ما نبود بعد این همه چشم‌انتظاری حالا...

به هق‌هق می‌افتد. از دیدن گریه‌هایش قلبم مالامال از درد می‌شود کمکش می‌کنم تا بلند شود باید از اینجا برویم.

***

در سکوت فقط به جاده نگاه می‌کنم. دکتر صفری با دیدن جواب سونوگرافی آب پاکی را روی دستمان ریخت و گفت باید آمینو سنتز کنیم احتمال دارد بچه سندروم دان باشد. سرم را برمی‌گردانم و به چهره مغموم شیما نگاه می‌کنم. در این چند روز انگار 10 سال شکسته‌تر شده است.

ـ به چی فکر می‌کنی عزیزم؟

ـ به هیچی. اصلا دلم نمی‌خواد فکر کنم. فقط دوست دارم بخوابم بعد بیدار شم ببینم این کابوس تموم شده.

ـ برات یه چیزی بگیرم بخوری؟ حالت یه کم بهتر بشه؟

ـ نه میل ندارم چیزی بخورم. یوسف ما باید چیکار کنیم؟

کمی فکر می‌کنم. واقعا باید چکار کنیم. باید بچه‌ای را که سال‌ها منظرش بودیمُ بکشیم.

ـ نمی‌دونم.

ـ یعنی چی که نمی‌دونی اگر این بچه عقب مونده باشه چی؟

ـ اجازه بده بریم خونه و در مودش فکر کنیم، تصمیم گرفتن تو این شرایط عقلانی نیست.

***

لب‌تاپ را روشن می‌کنم و شروع می‌کنم به سرچ کردن. اول از همه سندروم دان و بعد آمینو سنتز. دو ساعتی مشغول هستم اسم چند کتاب را یاداشت می‌کنم. همین‌طور چشم به لب‌تاپ دوخته‌ام که شیما فنجان قهوه را روی میز می‌گذارد.

ـ دستت درد نکنه، برای خودت نیاوردی؟

ـ نه برای بچه خوب نیست. چیکار می‌کنی دو ساعت سرت تو لب‌تاپِ؟

چرخی می‌زنم و روبروی شیما می‌نشینم و فنجان قهوه را در دستم می‌گیرم.

ـ خوب چایی میاوردی با هم می‌خوردیم.

ـ نه من میل نداشتم.

ـ راستش داشتم تحقیق می‌کردم اینجا نوشته تو آمینو سنتز یک درصد احتمال سقط جنین وجود داره.

شیما بی‌تفاوت فقط نگاهم می‌کند. انگار که حوصله شنیدن حرف‌هایم را نداشته باشد.

ـ در مورد سندروم دان هم تحقیق کردم می‌خوای بگم؟ یه چبز دیگه هم پیداکردم احتمال اینکه بچه سالم هم باشه وجود داره.

شیما باز جوابی نمی‌دهد. از جایم بلند می‌شوم و روبرویش روی زمین می‌نشینم.

ـ شیما جان...

ـ یوسف من این بچه رو می‌خوام هر چی که باشه. حتی اگر چشمای بادومی کشیده داشته باشه، حتی اگر مثل بقیه بچه‌ها نتونه درس بخونه، حرف بزنه، یوسف من مادرشم، این بچه داره تو شکم من تکون می‌خوره من دوستش دارم نمی‌تونم بکشمش.

دست‌های شیما در دست می‌گیرم. وقتی که از بچه حرف می‌زند چشمانش برق خاصی دارد.

ـ مطمئنی؟

ـ من مطمئنم، تو چی؟

زیر لب تکرار می‌کنم من چی؟ من هم به اندازه شیما مطمئن هستم که این بچه را می‌خواهم؟ چشمانم را می‌بندم و به پسر بچه کوچک چشم بادامی فکر می‌کنم که به صورتم لبخند می‌زند. چشمانم را باز می‌کنم و لبخندی تحویل شیما می‌دهم.

ـ منم می‌خوامش شیما، با هم بزرگش می‌کنیم دو تایی.

شیما می‌خندد و همان‌طور اشک از چشمانش سرازیر می‌شود.

ـ ممنونم یوسف، پس دیگه لازم نیست آزمایش آمینو سنتز بدیم؟

بلند می‌شوم و روی صندلی می‌نشینم قیافه متفکرانه‌ای به خودم می‌گیرم و می‌گویم:

ـ ببین فکر کن پسرمون بردیم پارک روی ترن هوایی نوشته از هر صد نفر یه نفر می‌میره ما اجازه می‌دیم که سوار شه؟

ـ خوب معلوم که نه!

ـ پس تمومه دیگه بحثی در این مورد نمی‌کنیم.

***

با دستمال عرق را از روی پیشانی شیما پاک می‌کنم. دیدن دردکشیدنش آزارم می‌دهد. اما خودش لبخند می‌زند.

ـ دیگه چیزی نمونده تا بنیامینمون ببینیم آقا یوسف.

ـ آره عزیزم، حرف نزن. نفس عمیق بکش الان دکتر میرسه.

در حال کمک کردن به شیما هستم که پرستار وارد می‌شود.

ـ آقا شما دیگه بفرمایید بیرون خانم دکتر اومدن.

نگاهی به شیما می‌اندازم. بوسه ای بر انگشتان دستش می‌زنم و از اتاق خارج می‌شوم.

***

دو ساعت گذشته سخت‌ترین لحظات زندگیم است. در باز می‌شود و دکتر صفری با چهره‌ای خندان بیرون می‌آید. به سمتش می‌روم.

ـ مبارک باشه آقای رحیمی هم بچه هم مادرش حالشون خوبه.

ـ بچه...

ـ سالمه، الان متخصص اطفال معاینه‌اش کرد.

روی پاهایم بند نیستم همان جا روی زمین می‌نشینم و سجده شکر می‌کنم. شانه‌هایم می‌لرزد این باز اشک شوق است که از چشمانم می‌بارد. ممنونم ازت خدا، ممنونم.

-