مهرگان عبرت
باران زعیمی
فکر نکنید فصل پاییز، همیشه فصل عاشقی و دلدادگی و «قدم زدن تو بارون با تو چه حالی داره»! بوده است. پیش‌ترها که خیابان‌ها و کوچه‌ها، سنگفرش یا آسفالت نبود و زندگی بشر در طبیعت خاکی می‌گذشت، به محض بارش باران همه جا پر از گل و لای می‌شد و نهایت تلاش همه عشاق زود رفتن به خانه جهت فرونرفتن در عمق گِل بود. آن موقع‌ها انواع ماشین‌های لباسشویی و پودرهای خیلی آنزیم‌دار مخصوص نبود که نگرانی از دل دلداده بزداید و به سرعت برق و باد، لباس‌ها و کفش‌های عاشق محترم را مثل روز اول برق بیندازد.
از این نیمکت‌های چوبی فرفورژه‌دار فوتوژنیک هم زیر درختان خزان‌زده رنگارنگ پاییز نبود که رویش بنشینند و هی سر روی شانه یکدیگر بگذارند و عکس بگیرند و لاو منفجر کنند. فوقش چهارتا تخته سنگ کج و معوج سرمازده بود که نشستن روی آن‌ها بسیار سخت و طاقت فرسا می‌نمود. پس ترجیح عشاق نشستن کنار آتش اجاق و بعدتر نشستن زیر کرسی، در جمع پرشور خانواده و حافظ‌خوانی و شنیدن قصه‌های پندآموز و نصایح پیران باتجربه بود با این امید که رستگار شوند.
در آن شرایط بود که «برگ درختان» بدون نیاز به فنون پیچیده مهندسی افکار عمومی، رسانه «معرفت کردگار» می‌شد. آن روزها هنوز برق سنگ فرش‌های خیسِ باران‌خورده در سرمای دلچسب پاییزی و خزان تک‌رنگ درختان بی‌ثمر، مردم را غافل نکرده بود. آن روزها فصل پاییز یادآور زمان برداشت محصول بود و کوتاهی عمر دنیا. دنیایی که گرچه باید آباد شود اما حتما روزی گرفتار خزان خواهد شد. و همه این‌ها یادمان می‌آورد که هیچ برگی ماندنی نیست، هر رنگی که باشد، می‌ریزد و به خاک تبدیل می‌شود. یادمان می‌آورد که همه زیبایی‌ها، قدرت‌ها و ثروت‌ها روزی به خط پایان می‌رسند.
امروز هم گرچه نگاه‌ها عوض شده اما هنوز ندا می‌رسد که از آرزوهای دراز و لذت‌های گران و ارزان و حتی قسطی چیزی باقی نمی‌ماند و در نهایت خودمان می‌مانیم و خدای‌مان. همان‌قدر حساب میلیاردی آن ژن چپاول‌گر فریبکار به دردش نمی‌خورد که حساب خالی این ژن تهیدست فریب خورده. آن‌جا با صندوق ذخیره عمر کار دارند.
روزی نیست که خبر خزان یک نفر را نیاورند ولی ما حواسمان پرت است؛ حتی از دانه‌های سرخ انار دل‌مان. گاهی در نگرانی آینده مادی که معلوم نیست باشد، عمر می‌سوزانیم و گاهی در تالاب یک سرخوشی آلوده غرق می‌شویم.
با همه این‌ها باز پاییز فصل زیبایی است. فصل تقویت درون برای رستاخیز بهار، فصل پیرایش‌ها، پاک شدن‌ها و مهرگان عبرت‌ها. خوب است پاییز فصل عاشقی هم باشد اما به شرط بیداری. مهر و آبان یا آذر زیبا می‌توانند میزبان آغاز یا تداوم حرکتی پربار در زندگی باشند بدون این‌که آن زندگی گرفتار زشتی‌های دنیاطلبانه و مادی‌گرایانه گردد.
در این صورت نه عمر می‌سوزانیم و نه غرق می‌شویم. لذت می‌بریم و حواسمان هم هست آن‌چه ابدیت ما را می‌سازد خوبی‌ها و ارزش‌هایی است که حساب رستاخیز ما را پر می‌کند و زیبایی ماندگار و رضایتی بی‌نهایت می‌بخشد. بی‌تعارف؛ من هم معتقدم همه فصل‌ها زیبا هستند اما پاییز زیباتر است.