گلاب بانو

ازاین طور نشستن حداد عزیزی بدم می‌آید. این طور که نشسته با تبختر، یک وری تکیه داده به صندلی تازه و شیک برنامه 95 سیما! انگار که به صندلی چوبی و زوار در رفته مغازه پدر من تکیه داده، اصلا مرتب و منظم ننشسته. آن‌طور که پدر همیشه به ما می‌گوید باشیم، پاها جفت کنار هم.
مادر می‌گوید از این صندلی‌ها عذرا خانم اینا هم دارند، برای آن‌ها نارنجی است، نارنجی خوش‌رنگ. بعد روی شلوارش می‌گردد به دنبال نارنجی خوش‌رنگ. شلوار گلدارش رنگ و رویی ندارد و گل‌های نارنجی رنگ و رو رفته چرک‌مرده‌اش بیشتر به رنگ طوسی در‌آمده‌اند تا نارنجی. لیفه شلوار را پشت و رو می‌کند، چقدر رنگ مبل‌های عذرا خانم برایش مهم است زن!
هنوز که نیمه دوم شروع نشده مرد! مادر لیفه شلوار را برمی‌گرداند، انگشت استخوانی‌اش را می‌اندازد زیر درزهای چند بار با نخ و سوزن محکم دوخته شده و بعد انگار به چاه نفت رسیده باشد با لبخند نارنجی نویی را از لای درز برگشته شلوار پیدا می‌کند، ببینید! ببینید! این رنگی.
شلوار پوسیده پاره می‌شود. انگار قلب مادر از جا درمی‌آید. شلوار را بیش از این آزار نمی‌دهد. لیفه را برمی‌گرداند. خیالش راحت می‌شود و ما نارنجی مبل‌های عذرا خانم را می‌بینیم.
به مادر می‌گویم: این‌بار گذاشت رویشان بنشینی؟
ناراحت سرش را به علامت نه، بالا می‌اندازد.
می‌گویم: عذرا خانم که همه‌اش موقع تمیزکاری کنارت نیست. وقتی رفته آن‌طرف‌تر بنشین! فقط چند دقیقه. دوباره مثل بچه‌ها سرش را بالا پرت می‌کند که یعنی نه! راضی نیست من بنشینم روی مبل‌هایش.
می‌گویم: خب راضی نباشد. مهم نیست. الان ما راضی هستیم حدادخان وقت ما را بگیرد؟
مادر می‌گوید: کفش‌های حداد خان چرم است. حداد خان از تیم بازنده دفاع می‌کند. قبول نمی‌کند که پاس‌های پشت هجده قدم عقیم بوده‌اند، یعنی نارس و ناکامل.
این‌ها را که به مادر توضیح می‌دهم می‌پرسد: عقیم چیست؟
«حتما همه چیز را باید همین الان بپرسی مردک؟»
مادر ساکت می‌شود. می‌داند قبل از مردک روی صحبت پدر با او بوده است. اما مردک را به حداد گفته. پدر ناراحت لباس و کفش چرم حداد است وگرنه به پرسش‌های بی‌پایان مادر و جواب‌های خلاصه من موقع تماشای تلویزیون عادت دارد. اصلا خودش هم از توضیحات من استفاده می‌کند.
‌مادر می‌گوید: نارس مثل اوس جودت و زنش که بچه‌دار نمی‌شوند؟ خوشحالم که فهمیده. وقتی موضوعی را متوجه می‌شود مدت زیادی سکوت می‌کند و به آن‌چه فهمیده، فکر می‌کند. حداد این طوری طرفداری می‌کند چون نمی‌داند که ما چقدر داد زدیم، چقدر در متکا جیغ کشیدیم که لاهوتی توپ را تا نزدیک دروازه ببرد. چقدر پدر با آن دست آسیب دیده‌اش روی زانو کوبید. در مواقع عادی نمی‌تواند حتی دست را تکان بدهد، درد می‌پیچد توی صورتش و سرش را می‌اندازد آن‌طرفی که تیر می‌کشد. انگار وزنه‌ای را در بدن جابه‌جا می‌کند که درد را کنترل کرده باشد اما وقتی فوتبال می‌بیند درد یادش می‌رود. خیره خیره نگاه می‌کند به زمین سبز چمن و منتظر می‌ماند تا مسابقه شروع شود. تمام انرژی‌اش را می‌گذارد تا همتی پاس بدهد با سالگشت یا بابایی و نورپور شوتش را از کناره زمین جا بدهد توی دروازه. پدر کاملا عرق می‌کند. او حواسش نیست، بدنش که حواسش هست چه خبر است، بدنش که یادش نرفته درد دارد. آن‌وقت همتی که شوت نمی‌کند، مختاری سر می‌خورد و مچ پایش را می‌چسبد و خودش را روی زمین تلو تلو می‌دهد. هر چه پدر می‌گوید؛ طوری نشد مرد بلند شو، آدم که با یک فت پا زمین نمی‌خورد، مختاری نمی‌شنود و اصلا به حرف‌های بابا توجهی نمی‌کند و روی زمین غلت و واغلت میزند.
به نظر بابا این‌ها توی رختکن دعواکرده‌اند یا با هم یک کل کل مردانه دارند. یک رو کم کنی است یا با مربی مشکل دارند. این‌ها را می‌گوید که کم نیاورد.
تو هم که حرف‌های حداد را می‌زنی! مادر این را می‌گوید و ادامه می‌دهد: کاش مشکلات خودمان را هم می‌دید! شیر آب آشپزخانه چند هفته است که چکه می‌کند. حالا امسال دو قطره باران بارید باید هدرش بدهیم؟ این چیزها را به جور می‌گوید که مثل حداد نمی‌خواهد شکست و کم‌کاری را بپذیرد. تقصیر حداد عزیزی نیست. فوتبال تمام می‌شود. می‌بازیم! حداد همان‌طور راحت نشسته یک وری حتی کمی هم جابه‌جا نشده لبخند به لب دارد. انگارداشتند به جوکی، چیزی می‌خندیدند که بازی تمام شد. انگار نه انگار که این‌ها بازیکنان او هستند و باید الان ناراحت و عصبی باشد. باید الان صورتش عرق کرده باشد، فشار خونش یا بیش از حد بالا رفته باشد و یا بیش از حد پایین آمده باشد. این‌ها را اصلا متوجه نیست، آن لبخند حرص دربیار مدام پر می‌شود گوشه دهانش، حتی وقتی متأسف است، حتی وقتی تسلیت می‌گوید، حتی وقتی از مردم عذرخواهی می‌کند، یک نخ نامریی گوشه دهانش را به لبخند می‌کشد.
ما ناراحتیم! دست‌درد پدر برگشته. همیشه می‌گوید که انگار یکی با تبر کوبیده به دستم. این‌ها را می‌گوید که شیر را درست نکند. بیشتر مردها تمارض را بلدند.
مادر می‌گوید: تعجب می‌کنم! تمارض از بازی قبلی بود اما یادش مانده، آن‌هم به خاطر به مرض زدن مردانه است اما پدر واقعا درد دارد. اما حداد این‌طور که راحت نشسته نگاه می‌کند اذیت می‌شوم. این طور که یک وری لم داده گاهی سرش را خم می‌کند گاهی لبخند می‌زند. پیر شده و با هر لبخند چروک‌های کنار لبش در گودال چال گونه فرو می‌روند. می‌خواهم بدانم به چی می‌خندد؟ به ما که آن طرف تلویزیون داریم توی سرمان می‌زنیم و همه دل‌مان آب شده بدانیم چه خبر است؟
جرأت نداریم شبکه را عوض کنیم. تا حداد نرود پدر نمی‌گذارد جای دیگری را نگاه کنیم. آخر سر آن دختر این پسر را می‌بیند و پی به خواستنش می‌برد یا نه!؟ حداد چه می‌داند توی دل دخترها و پسرها چه می‌گذرد و داریم به زور و اجبار بابا این طرف لبخندهای یخ‌زده حداد را تحمل می‌کنیم. به هم نگاه می‌کنیم. مادر شایعه‌ای درباره حداد شنیده که می‌گوید شایعه درباره زن اول حداد است. پدر از این جور چیزها خوشش نمی‌آید اما مادر ول کن نیست. چیز زیادی به شروع سریال آن طرف نمانده و پدر محال است حرف‌های حداد را نصفه کاره بگذارد. انگار که حداد نماینده مجلس یا یکی از وزیران باشد پدر به دهانش خیره شده. برنامه‌های بعدی لیگ فوتبال و تمام پیشگویی‌های غلط غلوط حداد را با مخلوطی از آن‌چه همسایه‌های ما درباره‌اش می‌گویند می‌شنویم. پدر یک خط درمیان لبش را گاز می‌گیرد و چشم غره‌ای به مادر می‌رود. کاش یعنی امیدوارم برای توضیح این لبخندها دیگر برنامه تحلیلی نگذارند. شاید خندیدن این‌ها یک جور مرض است، یک جور بیماری است. سلیمی ‌هم این‌طور وقت‌ها موقع باخت خودش یا تیمش می‌خندید. ویسی هم می‌خندد. اورنادو رفرانش و سارکو مالینی هم می‌خندند. انگار خندیدن موقع باخت یه مرض عمومی شده است.
پدر لیوان آب کنار دستش را با یک قرص پایین می‌دهد که که علت خنده را نفهمد. یعنی به چیزهایی که به سرش برای فهمیده شدن هجوم می‌آورند محل نگذارد.
مادر خنده‌ها را به همان حرف‌های خاله زنکی ربط می‌دهد. پدر شبکه را عوض می‌کند، دیگر تحمل ندارد. انگار هم زمان، تماشای خنده‌های این بازنده‌ها و حرف‌های مادر سخت است. شبکه یک مجلس را نشان می‌دهد، نماینده در حال لبخند زدن است. پدر به توضیحاتش گوش نمی‌دهد و سریع شبکه را عوض می‌کند. کارشناس سرطان‌های مزمن در مردان هم دارد به چیزی می‌خندد. پدر کلافه ضربه آخر را تحمل می‌کند. اتصال بین انگشتان پدر و کنترل تلویزیون که از اتصال کلاهک هسته‌ای به بدنه کپسول مانند آن هم سفت‌تر است باز می‌شود. پدر کنترل را در میانه میدان رزم رها می‌کند. سریال شروع شده و مادر در لابه‌لای کلافگی‌های پدر دست می‌برد و کنترل را از روی زمین برمی‌دارد و شبکه را عوض می‌کند. سریال در آنچه گذشت، است. لشکر شکست خورده پدر بالش به بغل کنجی خزیده و ما آماده پیش‌روی به نزدیک‌ترین جای نزدیک تلویزیون هستیم. گوشه سمت راست تلویزیون کمی‌ تاریک است. لامپش در حال سوختن است. خیالمان راحت است این سریال آن‌قدر غمگین و پیچ در پیچ و ناراحت است که هر چه هر که بهمان خندیده را می‌توانیم فراموش کنیم و به روی خودمان نیاوریم که هم باخته‌ایم و هم کلی به ما خندیده‌اند. مطمئنم پدر هنوز به حداد فکر می‌کند چون از مادر می‌خواهد یک دقیقه شبکه را عوض کند. این یک دقیقه انتهای صبر پدر است به خنده‌ها مادر مخالفت می‌کند هرچه از دو ساعت قبل دارند به ما می‌خندند بس نبوده حالا دوباره می‌خواهی به خنده‌هایشان ادا مه بدهند این تیر خلاص است مادر شلیک می‌کند و پدر بالش به بغل به اتاق کناری می‌رود که بخوابد راست می‌گویی از صبح خیلی به ما خندیده‌اند. این را که می‌گوید شخصیت غمگین و ماتم زده سریال شروع می‌کند ناگهان به خندیدن نمی‌دانیم علتش چیست حتما در ادامه فیلم می‌گوید که چه مرگش شده است و برای چی خندیده اما هیچدام حوصله‌اش را نداریم مادر در میان قهقه‌های او تلویزیون را خاموش می‌کند هیچ‌کدام چیزی نمی‌گوییم همه به لبخند حداد عزیزی فکر می‌کنیم.تقصیر او بود او اولین خنده را پاس داد.