عطر آشنا
معصومه تاوان
زری روی تخت دراز کشیده بود و چشم هایش را بته بود به عمد این کار را کرده بود حال وحوصله سؤال و جواب‌هایی را که قرار بود در بیداری از او بشود را نداشت. صدای پیچ بلندگو از بیرون اتاق را می‌شنید. همهمه آدم هایی راه می رفتند و می‌آمدند. دلش می‌خواست کسی در اتاق نبود تا بتواند یک دل سیر گریه کند. بار سنگینی را روی دوش‌هایش احساس می‌کرد. باری را که فکر می‌کرد کار که تمام شد از شرش خلاص می‌شود ولی سنگین‌تر شده بود و به قلبش فشار می‌آورد.
پشت پلک‌های بسته‌اش دنیای دیگری در جریان بود. یک دنیای شاد و رنگی دنیایی که در آن دیگر خبری از سیاهی‌های زندگی‌اش نبود. محمود بود و احسان و فائزه و یک دنیا خوشبختی که هر چه از آن خرج می‌کردی تمام نمی‌شد. صدای پچ‌پچ‌ها را می‌شنید. صدای زنی بود که کنار تختش ایستاده بود. سنگینی نگاهش را حتی با چشم‌های بسته هم می‌توانست حس کند. می‌توانست با چشم‌های بسته هم ببیند که چطور دارد نگاهش می‌کند و برای بیدار شدنش لحظه‌شماری می‌کند. پرستار وارد اتاق شد.
ـ هنوز به هوش نیومده؟
ـ نه عکس‌العملی نشون نمیده.
ـ خب ایرادی نداره، جای نگرانی نیست، عملی سختی داشته.
نگاهی به سرم انداخت و زن کنار تخت دست پاچه پرسید:
ـ بچه که حالش خوبه؟
ـ عالی، سر و صداش بخش رو پر کرده، منتظر مادرشه.
اسم بچه که آمد قند توی دل زری آب شد. خواست چشم‌هایش را باز کند ولی ترسید. زن به دنبال پرستار از اتاق بیرون رفت و زری ماند و تنهایی نصفه نیمه‌اش. سعی کرد به روی خودش نیاورد. از این به بعد باید خیلی جلوی خودش را می‌گرفت و به روی خودش نمی‌آورد. باید یاد می‌گرفت دلتنگ نشود، سنگ دل باشد، درست مثل حالا که از عمد چشم‌هایش را باز نمی‌کرد. بغض کرد. با خودش گفت:
ـ خدایا شرمنده‌ام.
***
ـ زری می‌دونی اگر نتونم رضایت صاب‌مغازه رو بگیرم چه بلایی سرم میارن؟
ـ دیگه بلا بدتر از این؟
ـ آره بدتر از این، خیلی بدتر...
محمود رفت و روی دو پا زیر دیوار نشست و سیگاری آتش زد.
ـ رسما به خاک سیاه می‌شینیم.
ـ جلوی خودتو می‌گرفتی، چقدر گفتم این کوفتی مواد رو بزار کنار آخرش کار دستمون میدی، بفرما اینم از آخر و عاقبتمون.
ـ آره تو راس میگی، تو همیشه عقلت بیشتر از من کار کرده ولی زری اگر نتونم خسارت جنسایی رو که آتیش گرفتن بدم بدبخت میشم. می‌ندازنم زندون، می‌دونی چند سال؟! من طاقت زندون ندارم.
ـ میگی چکار کنم؟! ها...
و با حرص رفت و سیگار را از لای انگشت‌های محمود بیرون کشید و انداخت روی زمین و رفت توی اتاق. محمود به دنبالش کشیده شد.
ـ ببین زری جان اصلا شاید این حکمت خداست... اون بندگون خدام که بچه‌دار نمیشن، به مراد دلشون می‌رسن. مام یه ثوابی می‌بریم. وضعشون خوبه، خبر دارم که میگم. خونه، ماشین، کارخونه...
آرام چشم‌هایش را باز کرد و زل زد به سقف.
ـ بابا تو باز بچه‌دار میشی... بذار این بچه هم از این فقر و نداری نجات پیدا کنه.
و با دست اشاره‌ای به دور و اطرافش کرد. دو اتاق تو در تو بود. با دیوارهای رنگ و رو رفته نم‌زده. خانه بوی نا می‌داد و کهنگی گچ بعضی از قسمت‌ها ریخته بود و کاه‌گل خشک روی فرش‌ها پخش و پلا بود.
ـ ها؟ تو که دو تا بچه داری بذار این یکی راحت بشه آخه از شر ما...
و رفت و زیر دیوار کز کرد و سرش را گرفت بین دست‌هایش و زد زیر گریه.
ـ میگن همه خرج و مخارج و دکتر دواشم پای خودشونه. زری رحم کن به همه‌مون.
فائزه و احسان از پشت شیشه پنجره داشتند نگاه می‌کردند. زری نگاهش از روی آن‌ها چرخید روی محمود که هنوز داشت گریه می‌کرد.
ـ که بری باز همه رو دود هوا؟ اگه چرت نمی‌زدی وقت نگهبانی...
ـ غلط کردم زری جان...
***
ـ زری جان بیدار شو.
بوی عرق تن محمود آزارش می‌داد، دوست داشت بخوابد.
ـ زری پاشو ببین عجب بیمارستانیه... خدایی رفتم دسشویش، دوس نداشتم بیام بیرون بس قشنگ بود... اه زری بیدار شو بابا ببین چی برات خریدم!
مانتویی را از پلاستیک بیرون آورد و انداخت روی تن زری. خانم مهندس خودش منو برد. عجب آدمایین به خدا. خوب ننه بابایی میشن برای بچمون. گفتن هر چی کم و کسر دارم لیست کنم بدم مهیا کنن... باید ببینی چطور لفظ قلم حرف می‌زنن... زری بابا منکه می‌دونم بیداری. ببین بچمون چی بشه.
قطره اشک از گوشه چشمش لیز خورد و روی زمین افتاد.
ـ بَه خانم، بالأخره به هوش اومدی! بیا دخترتو بگیر چقدرم خوشگله و البته شلوغ...
سرش را بالا گرفت. خانم مهندس بود و پرستار. بچه را گذاشتند توی بغلش.
ـ دلم نیومد نبینیش... خیلی خوشگله.
خانم مهندس لبخند زد و نوزاد را گذاشت توی بغل زری. قلب زری از جایش کنده شد. چقدر عطرش آشنا بود. چسباندش به سینه‌اش و زد زیر گریه.
ـ خانم ما فقیر بیچاره‌ها به خدا نمی‌تونیم... خانم من نمی‌تونم بچمو بدم...
و ملتماسانه به محمود که آن‌طرف با چشم‌های گشاد شده ایستاده بود، نگاه کرد.
ـ به خدا هرچی خرج کردین برمی‌گردونیم... اصلا خودم به خدا دندم نرم همشو برمی‌گردونم ولی خانم من نمی‌تونم از پاره جیگرم دست بکشم خانم...
صدای گریه‌اش بخش زنان را پر کرد.