سرگذشت باورکردنی یک قهرمان

مریم جهانگیری زرگانی

تقریبا مطمئن بودم که این دفعه دیگه موفق می‌شم. با خدا عهد بسته بودم. قول داده بودم اگه رژیمم رو شکستم صدقه بدم. بار اول هزار تومن، بار دوم دوهزار تومن، بار سوم سه‌هزار تومن... همین طوری تا آخر. کله صبح پا می‌شدم می‌رفتم ورزش. قبلش قهوه می‌خوردم با شکلات. یه جا خونده بودم قهوه خوردن قبل از ورزش، سوخت و ساز بدن رو می‌بره بالا. یه‌ساعت راه می‌رفتم. قشنگ یه‌ساعت ها...تند، این‌قدر که نفسم بند می‌اومد. بعد بر‌می‌گشتم خونه، حموم می‌کردم، صبحونه می‌خوردم و زندگی رو شروع می‌کردم. سه‌شنبه‌ها پشتیبانم زنگ می‌زد، خیلی خوش‌برخورد، خیلی مهربون. هی قربون صدقه‌ام می‌رفت، هی می‌گفت بهت افتخار می‌کنم که این هفته تونستی رژیمت رو حفظ کنی یا مثلا فلان مقدار از وزنت کم شده. کارشناس تغذیه بود. هر ماه که می‌رفتم موسسه تغذیه، قبل دیدن دکتر متخصص، او قد و وزن و فشارم رو اندازه می‌گرفت و توی پرونده‌ام می‌نوشت. هفته اول رژیم دو‌کیلو کم کردم. پشتیبانم بیشتر از خودم ذوق زده شد. اما شوهرم گفت: «همه این ذوق کردن‌هاش الکیه. داره پول می‌گیره که الکی ذوق کنه تا گامبوها روحیه بگیرن، رژیمشون رو نشکنن!» از شوهرم انتظار مثبت‌اندیشی نداشتم. اصلا این بشر بلد نبود خوب فکر کنه. فقط افکار منفی، سم خالص! اما روحیه‌ام اون‌قدر خوب بود که اگه سم منفی بافیش رو مستقیم توی کله‌ام هم تزریق می‌کرد روی من اثر نداشت! قبلا می‌خوابیدم تا لنگ ظهر اما حالا بیدار می‌موندم و یه عالمه وقت اضافه می‌آوردم. کلی فعالیت جدید شروع کرد بودم. کتاب می‌خوندم، نقاشی می‌کشیدم، عروسکای کوچولو می‌بافتم، باهاش جاکیلدی درست می‌کردم، می‌فروختم به خرازی سر کوچه‌مون. می‌خواستم خیاطی هم یاد بگیرم. خیلی خوب داشتم پیش می‌رفتم. بعد از سه ماه، ده کیلو وزن کم کردم. متخصص زنان گفت وزنم رو برسونم به هفتاد هشتاد کیلو احتمالا دیگه حامله میشم. برام دارو نوشت. گفت بخور که شانست بره بالا، ولی گفت با این داروها ممکنه دوقلو یا حتی سه‌قلو گیرت بیاد! بعد از این همه سال یهو خدا سه تا فرشته بذاره توی دامن آدم، چی از این بهتر! چه حرفا که از قوم شوهر نشنیده بودم. ولی دیگه تا چشیدن طعم مادری فاصله‌ای نبود. اگه شیش هفت ماه دیگه ادامه می‌دادم می‌رسیدم به وزن مناسب. پشتیبانم می‌گفت نباید ناامید بشی. برام عکس کسایی رو می‌فرستاد که توی همون مؤسسه، حتی پنجاه کیلو وزن کم کرده بودن. من چهل کیلو اضافه‌وزن داشتم. البته ده کیلوش رو کم کرده بودم. بعد از شاید پونزده بیست سال، دیگه عدد وزنم سه رقمی نبود. از وقتی یادم می‌اومد چاق بودم. نوجوون که بودم وزنم هفتاد هشتاد کیلو بود. توی مدرسه بهم می‌گفتن خپل! به نسبت قد صدوپنجاه‌وهشت، واقعا هم خپل بودم. بعد از دیپلم با اولین خواستگار فوری شوهر کردم. مامانم می‌گفت: «تو اگه ژن چاقی توی خونت باشه همین‌طوری وزنت می‌ره بالا. قبل از این که از ریخت و قیافه بیفتی، شوهر کن! بعدش دیگه مهم نیست، اصلا این قدر بخور تا بشی اندازه کرگدن!» کرگدن، خرس، فیل، گاو، نهنگ... هر کی از راه رسید اسم یه حیوون رو چسبوند روی پیشونیم! به نظر خودشون خیلی بامزه بود. حتی وقتی ده کیلو وزنم کم شد، داداشم گفت: «قبلا اندازه فیل بودی، حالا اندازه خرس شدی، همین‌طوری ادامه بدی میشی گاو!» با شوهرم هی مزه پروندن، هی خندیدن! ولی من سعی می‌کردم بهشون توجه نکنم... همین که جلوی آینه خودمو می‌دیدم که به نسبت قبل جمع و جورتر شده بودم، کلی ذوق می‌کردم. پشتیبانم می‌گفت وقتی رسیدی به وزن ایده‌آلت، یعنی ۶۰ کیلو، عکست رو به عنوان یه قهرمان که تونست به هدفش برسه می‌ذاریم توی سایت مؤسسه تغذیه تا بقیه چاق‌ها ببینن و روحیه بگیرن. جلوی آینه برای خودم کلی خیال‌بافی می‌کردم. می‌رفتم مانتوفروشی دست می‌ذاشتم روی قشنگ‌ترین مدلای مانتو، بدون این که خجالت بکشم به فروشنده می‌گفتم همین رو برام بیار! خانمه یه نگاه به سر تا پام می‌کرد، می‌گفت ببخشید، ولی این مانتوها سایز بزرگ هستن، فکر نکنم برای شما مناسب باشن! بعد من در حالی که توی دلم قند آب می‌شد الکی اخم می‌کردم و می‌گفتم یعنی حتی کوچیک‌ترین سایزش هم برام بزرگه؟! از این فکرا سرم داغ می‌شد، بلندبلند می‌خندیدم! شوهرم می‌گفت خب شکر خدا خُل هم شدی! خل نبودم، میون اون همه انرژی منفی و حرفای ناامیدکننده که از دور و بری‌هام بهم می‌رسید، داشتم به خودم روحیه می‌دادم. اون روزا حتی یه نفر هم بهم انرژی مثبت نمی‌داد. بدترین حرفا این بود که از یه جایی دیگه خسته میشی یا حالا می‌خوای لاغر بشی که چی یا تو لاغر هم بشی حامله نمیشی، اجاقت کوره! اصلا هم اجاقم کور نبود. پیش بهترین دکترها رفته بودم. هزار‌جور آزمایش و عکس ازم گرفته بودن. حتی این دکتر آخری عملم کرد، لاپاروسکوپی تشخیصی. گفت: «تو هیچی‌ات نیست. بهت قول می‌دم وزنت رو که کم کنی باردار میشی.» اونایی هم که مثلا خیلی مهربون بودن هی می‌گفتن وای چقدر رنگت زرد شده، وای موهات کم پشت شده، آخی عزیزم پوست صورتت چرا خراب شده. الکی می‌گفتن! من که سر خود رژیم نمی‌گرفتم. زیر نظر دکتر بودم، کلی چیزای مقوی می‌خوردم. تازه ویتامین هم بهم داده بود. یه تنه همه این حرفا رو تحمل می‌کردم. کنارش سختی رژیم هم بود. وقتی خیلی گرسنه‌ام می‌شد چه هوس‌ها که نمی‌کردم. دلم ضعف می‌رفت واسه شیرینی، واسه چیپس و پفک. دلم می‌خواست یه کیک تولد بخرم، بشینم با قاشق همه‌شو تنهایی بخورم! اما مقاومت می‌کردم. خودمو توی یکی از عکسام با فوتوشاپ لاغر کرده بودم، بعد چاپش کرده بودم، زده بودم به درِ کمدم. البته از داخل که شوهرم نبینه! اگه می‌دید مسخره می‌کرد. هر وقت هوس خوراکی‌های ممنوعه می‌کردم، می‌رفتم به اون عکس نگاه می‌کردم، می‌گفتم ببین توی این عکس چقدر خوش‌تیپی! کیک و شیرینی همیشه هست، چیپس و پفک همیشه هست. الان فقط به هدفت فکر کن! می‌گفتم تو می‌تونی! تو بالأخره موفق میشی.

***

آخرین روزی که رفتم پیش دکتر تغذیه، خانم پشتیبان وزنم کرد، دقیق هشتاد‌وهشت کیلو و هفتصد گرم بودم. یعنی به غیر از اون ده کیلوی قبلی، یک کیلو و سیصد گرم دیگه هم کم کرده بودم. همون شب مهمون داشتیم. دخترخاله شوهرم با خانواده‌اش. دخترخاله شوهرم از هلند اومده بود ایران. می‌خواست به همه فامیل سر بزنه. دل توی دلم نبود. شنیده بودم خاله شوهرم دلش می‌خواسته که شوهرم با دختر او ازدواج کنه. اما شوهرم از دختره خوشش نمی‌اومده. نمی‌دونم شایعه بود یا واقعیت. اما به هر حال دخترخاله قبل از ازدواج ما با یه مهندس ساکن هلند عروسی کرده بود و از ایران رفته بود. من اولین بار بود که می‌خواستم ببینمش. اون شب یه لباس مشکی بلند پوشیدم که لاغرتر نشونم بده. روسری و صندل سفید هم باهاش پوشیدم. شوهرم گفت: «چه به خودت رسیدی! مگه عروسیِ!؟» گفتم: «بده می‌خوام جلوی دخترخاله‌ات شیک و پیک باشم که باعث افتخارت بشه؟» گفت: «منت سر من نذار! من که می‌دونم می‌خوای چاقی خودتو قایم کنی!» این مرد بعضی وقتا آی حرص من رو در می‌آورد. همچین که آرزو می‌کردم کاش اصلا باهاش ازدواج نکرده بودم! دو مدل غذا درست کرده بودم. زرشک‌پلو با مرغ، باقالی‌پلو با ماهیچه، واسه پیش‌غذا سوپ جو و سالاد، واسه دسر شیرینی مربایی و سالاد میوه. توی این پونزده سالی که عروسی کرده بودم واسه احدی این طوری سنگ‌تموم نذاشته بودم. اونم در حالی که خودم رژیم بودم و فقط می‌تونستم یه کاسه سوپ و دو سه قاشق برنج با یه تیکه گوشت بخورم. باید چشمم رو روی کلی خوراکی خوشمزه می‌بستم. مهمونا که اومدن شربت آوردم. سینی رو دور گردوندم و شربت تعارف کردم و همون طوری سرپایی با دختر‌خاله و بچه‌هاش خوش و بش کردم. تا نشستم کنار شوهرم یهو دخترخاله‌اش گفت: «پسرخاله جون! خانمت تشریف نمیارن؟» چشمام گرد شد! من رو به اون گنده‌گی نمی‌دید؟ شوهرم پوزخند زد. دست گذاشت روی پای من. گفت: «خانمم خیلی وقته تشریف آوردن!» بعد دخترخاله‌اش قیافه‌اش رو یه جوری کرد که انگار خیلی تعجب کرده و بدون این که ذره‌ای خجالت بکشه گفت: «اِ وا! من فکر کردم ایشون خدمتکارتونه!» نمی‌دونم چرا این حرف رو زد. یعنی چون چاق بودم به نظر خدمتکار خونه می‌اومدم؟! دخترخاله این رو گفت و خندید. شوهر و بچه‌هاش هم خندیدن. من سرخ شدم، داغ شدم. اولین‌بار نبود کسی به خاطر چاقی‌ام مسخره‌ام می‌کرد. اما هیچ وقت توی یه جمع خانوادگی این طوری شرمنده نشده بودم! به خودم گفتم عیب نداره. تحمل کن. امشبم می‌گذره، این دختره هم بر‌می‌گرده به همون قبرستونی که ازش اومده. گریه‌ام گرفته بود، چشمام می‌سوخت. اما لبم رو محکم گاز می‌گرفتم که اشکم در نیاد. منتظر بودم شوهرم هم بیفته روی دور مسخرگی و تا آخر مهمونی هی پرت‌وپلا بگن و به من بخندن. یهو شنیدم شوهرم به دخترخاله‌اش گفت: «اصلا عوض نشدی!» نگاش کردم. نمی‌خندید. قیافه‌اش توی هم بود. داشت لباشو می‌جوید. معلوم بود ناراحت شده، بهش برخورده اما برای من کافی نبود. توقع داشتم عصبانی بشه. سر دخترخاله‌اش داد بزنه، بگه خفه شو دختره عقده‌ای حسود! اما مدلش اون جوری نبود. هیچ‌وقت عصبانی نمی‌شد. اگه عصبانی هم می‌شد داد نمی‌زد. توی این پونزده سال تنها باری که عصبانی شد و سرم داد زد وقتی بود که بهش گفتم تا جوونی منو طلاق بده برو با یه زنی عروسی کن که بتونه برات بچه بیاره! اون‌قدر عصبانی شد که یه لحظه ترسیدم حتی بزنه توی گوشم! دیگه تا آخر مهمونی یه کلمه هم حرف نزدم. نه این که نمی‌خواستم، نمی‌تونستم. شام رو زود کشیدم که بخورن و شرشون رو کم کنن. جوری بغض گلوم رو گرفته بود که لقمه رو نمی‌تونستم قورت بدم. فقط یه کاسه کوچیک سوپ خوردم. شوهرم هم خیلی تحویل‌شون نمی‌گرفت. فضا خیلی سنگین بود. اونا هم زود رفتن. موقع خداحافظی دخترخاله شوهرم گفت دلخور نشو باهات شوخی کردم. من فقط لبخند زدم. دختره قشنگ صدوهفتاد سانت قدش بود. با یه هیکل نحیف پنجاه شصت کیلویی. خیلی از من سر تر بود. اونا که رفتن منم آشپزخونه و پذیرایی رو همین‌طوری بهم‌ریخته ول کردم و رفتم توی اتاق. صندل‌هام پامو می‌زد، توی لباسم راحت نبودم. جنسش ریون بود، خیلی توش گرم بود. از اول تا آخر مهمونی عرق ریخته بودم. رفتم حموم. زیر دوش بغضم شکست. یه ساعت گریه کردم. از حموم که در اومدم دیدم همه ظرف‌ها از توی پذیرایی جمع شده، میز غذاخوری تمیز بود، گل‌میزها برگشته بودن سر جاشون. حتی پذیرایی جارو شده بود. انگار نه انگار مهمون داشتیم! شوهرم توی آشپزخونه بود. پیشبند بسته بود، داشت ظرف می‌شست. رفتم پیشش. گفت: «صحت آب گرم!» هیچی نگفتم. یه قاشق برداشتم. رفتم سر یخچال. قابلمه‌های غذا رو آوردم بیرون. نشستم کف آشپزخونه. شروع کردم به خوردن، از توی همون قابلمه! شوهرم ماتش برد. گفت: «چیکار می‌کنی!؟ داری رژیمت رو می‌شکنی!؟» گفتم: «به تو مربوط نیست!» فهمید این قدر ناراحتم که اگه سر به سرم بذاره می‌رم توی فاز یکی از اون حمله‌های عصبی و تا خود صبح جیغ می‌زنم و گریه می‌کنم. بعدش نفسم می‌گیره، غش می‌کنم، مجبور میشه ببردم بیمارستان. اونجا دکترا بهش میگن دچار حمله پَنیک شدم و نصیحتش می‌کنن که با همسرت مهربون‌تر باش. نذار عصبی بشه! قبلا هم این‌طوری شده بودم. دو سه بار. چنددقیقه همین‌طوری نگام کرد. بعد پیشبندش رو در آورد. اومد جلوم نشست. دیدم قاشق دستشه. شروع کرد پابه‌پای من خوردن. گفت: «منم نتونستم درست بخورم. اعصابم خرد بود.» بالأخره حرف دلم رو بهش زدم. گفتم: «دخترخاله‌ات خیلی از من سر تره، چرا با همون ازدواج نکردی؟» پوزخند زد. چهار پنج بار قاشقش رو پر از غذا کرد و چپوند توی دهنش و قورت داد. بعد گفت: «ازش متنفرم! از همون بچگی ازش بدم می‌اومد. خبیث‌ترین آدم روی زمینِ!» با این که دلم خنک شد. اما اعصابم آروم نشد. همین جوری می‌خوردم. شوهرم هم پا به پام می‌اومد. وسطش هی می‌گفت: «حیفه، رژیمت رو نشکن.» گفتم: «مگه برای تو مهمه!؟ تو که جز مسخره کردن هیچ کاری برای من نکردی. اصلا می‌دونی چیه؟ دیگه نه می‌خوام لاغر بشم، نه می‌خوام بچه گیرم بیاد. می‌خوام این قدر بخورم که بشم دویست کیلو! عین بوم‌غلتون بیفتم یه گوشه، دیگه نتونم از جام تکون بخورم. می‌خوام رگ‌های قلبم بگیره، سکته کنم، بمیرم، از دست همه‌تون خلاص شم.» به این جا که رسیدم بغضم شکست. زدم زیر گریه. گریه می‌کردم و می‌خوردم. شوهرم پا شد رفت. نه از روی بی‌اعتنایی. توی لحظه‌های احساسی نمی‌دونه چه واکنشی نشون بده. بلد نیست. خجالت می‌کشه، پا میشه میره! مَرده دیگه! اون شب بعد از مدت‌ها یه خواب راحت کردم.

***

اولش فکر می‌کردم رژیم‌شکنی فقط همون یه شبِ، از فردا دوباره طبق برنامه سفت و سخت رژیم می‌گیرم اما دیگه نتونستم. انگیزه‌مو از دست داده بودم. صبح‌ها دوباره می‌خوابیدم تا لنگ ظهر. بعد پا می‌شدم دو تا تخم‌مرغ با کلی کره نیمرو می‌کردم، با نصف سنگک می‌خوردم! بعد می‌رفتم خرید، یه خروار هله‌هوله می‌خریدم. اگه می‌دیدم صندوقدار داره چپ‌چپ نگام می‌کنه می‌گفتم: «بچه‌های این دوره زمونه خیلی بد شدن، به جای غذا هم آت‌و‌آشغال می‌خورن!» البته وقت‌هایی که حوصله نداشتم بهش پرخاش می‌کردم که «هان؟! چیه؟! مگه پولش از جیب تو می‌ره؟! » می‌اومدم خونه تا خود عصر می‌نشستم پای تلویزیون، شبکه آی‌فیلم! هی سریال می‌دیدم، هی هله‌هوله می‌خوردم. عصر تازه پا می‌شدم یه چیزی واسه شام سر هم می‌کردم. بعضی وقتا حوصله آماده کردن همون شام نیم بند رو هم نداشتم. شوهرم می‌اومد خونه، می‌دید خونه کثیف، خودم نامرتب، بی‌خیال. بعضی وقتا حتی بهش سلام هم نمی‌کردم. پشتیبانم که زنگ می‌زد گوشی رو برنمی‌داشتم. اسمش رو توی گوشی «جواب نده» ذخیره کرده بودم که مبادا حواسم نباشه جوابشو بدم! شوهرم هیچی نمی‌گفت. می‌رفت سر کار، می‌اومد خونه. بیشتر اضافه‌کاری می‌ایستاد. ناهارش رو توی همون اداره می خورد. بعضی شبا می‌اومد می‌نشست کنارم از همون چیپس و پفک و ماست موسیری که جلوم بود می‌خورد، به جای شام. بعضی وقتا هم گشنه می‌گرفت می‌خوابید. سعی می‌کرد سر به سرم نذاره. خیلی که از دستم کفری می‌شد می‌گفت: «لااقل یه حموم برو! خونه بوی مرغدونی گرفته!» پوزخند می‌زدم و می‌گفتم: «مرغ چاق آماده‌س که سرش رو بِبُری!» نفسش را تند بیرون می‌داد، می‌رفت پی کارش. او می‌خوابید و من تا صبح بیدار می‌‌موندم. وسط تماشای اون سریال‌های مسخره تکراری فکرم می‌رفت طرف حرفی که دخترخاله شوهرم زده بود. هی از خودم می‌پرسیدم واسه چی به من گفت خدمتکار؟ یعنی چون چاقم لیاقم اینه که کلفت شوهرم باشم نه همسرش!؟ توی ذهنم خودم رو می‌ذاشتم کنار شوهرم و مقایسه می‌کردم. او قدبلند و نسبتا لاغر. فقط شکمش بزرگ بود. من کوتاه و چاق. واقعا شبیه مرغ بودم! این قدر فکرای ناجور می‌کردم و برای خودم دل می‌سوزوندم که آخرش به گریه می‌افتادم! قشنگ سه هفته همین طوری زندگی کردم. یه روز دیدم حالم از خودم بهم می‌خوره. پا شدم یه خرده خونه‌زندگی‌مو مرتب کردم. خرت‌وپرتا رو جمع کردم از گوشه و کنار، جارو کشیدم، خواستم کمدها رو مرتب کنم، چشمم افتاد به عکس فوتوشاپی خودم. یاد آرزوهایی افتادم که برای زندگیم داشتم. انگار مال هزار سال پیش بودن. وسوسه شدم برم روی ترازو ببینم چند کیلو شدم. وقتی صفحه دیجیتال ترازو روشن شد و عدد‌هاش بعد از چند بار بالا و پایین شدن روی عدد 5/96 ایستاد برق از کله‌ام پرید. بیشتر از هفت کیلو وزن اضافه کرده بودم. سه ماه زحمت توی سه هفته به باد رفته بود. تقریبا برگشته بودم سر خونه اول. عین بازی ماروپله که مار، مهره آدم رو نیش می‌زنه برمی‌گردی سر جای اولت! من رو هم مار نیش زده بود. زبون دخترخاله شوهرم چیزی از زبون مار کم نداشت. همون قدر سمی، همون قدر فلج کننده! دلم برای اون روزایی که آفتاب نزده می‌رفتم پیاده‌روی تنگ شده بود. واسه قهوه و شکلات قبل از ورزش، واسه بدن‌درد بعدش. واسه اون همه وقتی که صرف کتاب خوندن و نقاشی کشیدن می‌کردم. چقدر اون روزا حالم خوب بود، چقدر احساس خوشبختی می‌کردم. چقدر نزدیک بودم به برآورده شدن آرزوی بزرگم، مادر شدن! نشستم و یه دل سیر گریه کردم. اون‌قدر که اشکام خشک شد و چشمام شد کاسه خون. بعدش حس کردم چه زندگی پوچ و بی‌ارزشی دارم. از خودم بدم اومد، فکر کردم دیگه هیچ وقت نمی‌تونم اون اراده و انگیزه‌ای که روز شروع رژیم داشتم رو به دست بیارم. تا آخر عمر مث یه نهنگ چاق می‌نشینم جلوی تلویزیون و هی می‌خورم و آخرشم یه روز جلوی همون تلویزیون سکته می‌کنم و خلاص. خیلی خسته بودم. سه هفته بود شبا نخوابیده بودم. همش استرش داشتم. معده‌ام به خاطر خوردن چربی زیاد سنگین بود. دلم یه چیزی می‌خواست که آرومم کنه و من رو به یه خواب عمیق ببره. یهو نمی‌دونم چی شد. زد به سرم، فکرم کار نکرد. رفتم سراغ قفسه داروها توی آشپزخونه، دو بسته قرص درآوردم، ریختم توی لیوان، آب کردم روش، حل که شد یه نفس سر کشیدم. بیست دقیقه بعدش سرم سنگین شد. گیج شدم. تخت گرفتم خوابیدم. یه خواب عمیقِ بدون کابوس. توی خواب و بیداری حس کردم یکی داره می‌زنه توی گوشم هی می‌گه خانوم خانوم... چشماتو باز کن! صداشو می‌شنیدم ولی چشمام سنگین بود، باز نمی‌شد. بعد از دو روز تازه چشم باز کردم. بیمارستان بودم. شوهرم کنار تختم بود. خرد و خسته. منم گیج و منگ بودم با یه بدن درد شدید و سرگیجه عجیب که دکتر می‌گفت از عوارض مسمومیت داروییِ. یه هفته بستری بودم. دو بار روانپزشک اومد بالای سرم. به شوهرم گفت: «خانمت افسرده‌س، خیلی مراقبش باش. ممکنه دوباره دست به کارای خطرناک بزنه» برام داروهای ضد‌افسردگی نوشت. شوهرم موضوع رو به احدی نگفت. حتی به خونواده خودم. گفت: «نمی‌خوام کسی فکر بد درباره‌ات کنه، بگه حالا چی شده که دست به همچین کاری زدی.» شاید هم می‌ترسید خودش متهم بشه به بی‌توجهی یا حتی آزار دادن من! با کلی سفارش مرخصم کردن. اومدیم خونه، شوهرم برام رختخواب انداخت جلوی تلویزیون، پشتی ‌گذاشت پشتم، هی برام سیب پوست ‌کند و پرتقال آب گرفت و معجون موز و بستنی و چهارمغز درست کرد. سرگیجه و بدن‌دردمم هنوز خوب نشده بود. یه خرده هم بی‌اشتها بودم. غذا که اصلا نمی‌خوردم. فقط همون آب‌میوه‌ها و معجون‌ها. سه هفته طول کشید تا خوب خوب شدم. از کارای شوهرم معلوم بود حسابی ترسیده! مرخصی گرفته بود، مث پروانه دورم می‌چرخید. باهام مهربون شده بود. خیلی حواسش به شوخی‌هاش بود، مبادا ناراحت بشم. از کاراش خنده‌ام می‌گرفت. می‌خواستم بهش بگم حتما باید آدم خودشو بکشه تا شما مردا رفتار درست رو یاد بگیرین؟! اما نگفتم. گناه داشت. تازه از بستر بلند شده بودم که یه روز از سر کار که اومد خونه دیدم برام کادو خریده. یه دست مانتوشلوار ورزشی. این قدر خوشگل بود. خاکستری تیره با نوارها و بندینک‌های صورتی. جنسش هم خیلی عالی بود. یه لایه پشمی داخلش داشت که تابستونا می‌شد جداش کرد. کلاهش هم زیپی بود. می‌شد بازش کرد که مث یقه بشه. گفت: «دوست داری شبا باهم بریم پیاده‌روی؟» گفتم: «تو و پیاده‌روی!؟» گفت: «مگه من چمه!؟» بعد خندید. گفت: «یه چیزی میگم، ولی قول بده نخندی. امروز رفته بودم مطب همون دکتر تغذیه که تو پیشش می‌رفتی. واسه خودم رفتم. یارو گفت پونزده کیلو اضافه وزن داری! باورت میشه؟ پونزده کیلو!» زدم به شکمش. گفتم: «معلومه که باورم میشه! فقط ده کیلوش همین جا جمع شده. شکم نگو، تغار بگو!» بعد آه کشیدم. گفتم: «تو خوش‌شانسی، قدت نزدیک یک و هشتاد سانتِ. هر چی هم چاق بشی معلوم نمی‌کنه. من بدبخت چون کوتوله‌ام، دو کیلو هم اضافه‌وزن داشته باشم شبیه غول میشم!» گفت: «تو اصلا هم کوتوله نیستی، اصلا هم غول نیستی. تو خانم قشنگ خودمی!» پونزده سال باهاش زندگی کرده بودم، اولین بار بود این جوری باهام حرف می‌زد! از فردای اون روز شبا باهم می‌رفتیم پیاده‌روی. این‌قدر خوش می‌گذشت. خیلی بهتر از پیاده‌روی تنهایی بود. جوک می‌گفتیم، می‌خندیدیم. با‌هم مسابقه می‌دادیم. یک ماه بعد نوبت دکتر تغذیه شوهرم بود. پیشنهاد کرد همراهش برم. دوتایی رفتیم مطب دکتر. اولش قصد نداشتم برم پیش دکتر. اما اونجا که رسیدم نظرم عوض شد. شوهرم رفت پیش پشیبان خودش که یه آقا بود. منم رفتم پیش پشتیبان مهربون خودم. دلم واسه اون حرفای انرژی‌بخشش تنگ شده بود. وقتی منو دید تعجب کرد. گفت: «کجا بودی؟ چرا تلفن رو جواب نمی‌دادی؟ چرا رنگ‌وروت این‌قدر پریده؟» گفتم: «مریض بودم، یه مدت بیمارستان، یه مدت هم خونه استراحت می‌کردم.» کلی باهام همدردی کرد. گفتم: «این چند وقته اصلا نتونستم رژیم بگیرم.» انتظار داشتم بگه چه حیف، حالا لابد کلی وزن اضافه کردی و از این حرفا. اما راحت شونه بالا انداخت و گفت: «فکرشم نکن! اصلا مهم نیست. می‌تونیم دوباره از اول شروع کنیم.» از این حرفش خیلی روحیه گرفتم. با سلام و صلوات رفتم روی ترازو. نود کیلو بودم. یعنی فقط یک کیلو و هفتصد گرم اضافه کرده بودم. داشتم از خوشحالی می‌مردم! بعدش با شوهرم رفتیم پیش دکتر. دکتر وقتی فهمید مریض بودم، برنامه غذایی‌ام رو آسون‌تر کرد. برگشتم خونه و کلی از اون حرفای کلیشه‌ای درباره این که شکست مقدمه پیروزی هست و الان یه کوله‌بار تجربه برای شروع دوباره داری و از این حرفا به خودم زدم. خوبی شروع دوباره‌ام این بود که شوهرم هم داشت همراهیم می‌کرد. دیگه تنها آدم چاقی که می‌خواست رژیم بگیره نبودم. با هم قرار گذاشتیم خوراکی‌های ممنوعه رو توی خونه راه ندیم! شیرینی و نوشابه و سس و سوسیس و کالباس رو از خریدهامون حذف کردیم. توی مهمونی‌ها وقتی شربت یا شیرینی تعارف می‌کردن شوهرم فوری می‌گفت: «من و خانومم رژیم داریم. این غذاها برامون ممنوع شده!» اگه کسی مسخره‌مون می‌کرد شوهرم در جوابش می‌گفت: «وقتی خوش‌هیکل شدیم نوبت ما میشه که به شماها بخندیم» ولی من اصلا قصد نداشتم به کسی به خاطر عیب‌های ظاهریش بخندم! یه عکس فتوشاپی هم از شوهرم به داخل در کمد او چسباندم. عصرها که از سر کار بر‌می‌گشت یه راست می‌رفت سراغ عکس و یه دل سیر نگاش می‌کرد تا روحیه بگیره و به خاطر خستگی رژیمش رو نشکنه! ما دو تا مبارز بودیم که می‌خواستیم قهرمان بشیم!

***

الان شیش ماه از اون روزا می‌گذره. هیجده کیلوی دیگه وزن کم کرده‌ام. هفتاد و دو کیلو‌ام. شوهرم رسیده به وزن ایده‌آلش. اما بازم رژیم حفظ وزن می گیره. دکتر میگه موندن روی یه وزن ثابت از لاغر شدن هم سخت‌تره. دیگه قرص‌های مخصوص باردار شدن رو نمی‌خورم. یعنی دیگه نیاز نیست بخورم! دکتر تغذیه رژیمم رو بازم آسون‌تر کرده. میگه باید یه جوری پیش بریم که به خانم و آقای جوان سخت نگذره. منظورش دوتا بچه‌ای هست که توی شکمم وول می‌خورن! دلم می‌خواد اسم‌هاشون رو بذارم نغمه و نیکان! شوهرم قبول کرده. میگه قشنگه! همش میگه باورم نمیشه داریم پدر و مادر میشیم. خودمم باور نمی‌کنم. نگاه می‌کنم به برآمدگی شکمم. میگم خدایا! بعد از پونزده سال... عکس‌های فتوشاپی‌مون رو انداختیم دور! با شوهرم رفتیم آتلیه، یه عکس واقعی غیرفتوشاپی گرفتیم، به جای داخل در کمد، زدیمش به دیوار اتاق. این روزا کتاب می‌خونم، شعر و قصه‌های بچگونه حفظ می‌کنم، عروسک می‌بافم واسه نی‌نی‌ها. این‌جا یه قهرمان نشسته که برای اول شدن کلی تلاش کرد و از سختی‌ها نترسید و حالا یه مسابقه بزرگ‌تر در پیش داره! خیز برداشتم واسه تبدیل شدن به بهترین مادر دنیا. چرا که نه...