در آن سوی دنیا چه می گذرد؟
از حشره خواری تا همسریابی
گردآوری و تنظیم: مریم سیادت
معمولا آواز دهل شنيدن از دور خوش است. خيلي از ما مشتاق زندگي در آن‌سوي مرزهاي جغرافيايي سرزمين مادري هستيم بدون اين‌که از ريز و درشت‌هاي قوانين آن‌جا اطلاع داشته باشيم و تصورمان بر اين است که تمام آرزوها و آمال ما در آن‌جا به سر منزل مقصود مي‌رسد. غافل از آن‌که آن‌ها هم براي خودشان قوانين سختگيرانه‌تري نسبت به مملکت ما دارند و همين پاي‌بندي‌هاي سختگيرانه سبب شده نظام آن‌جا کاملا منظم و مرتب به نظر ما برسد. در اين مجال به خوب و بدهاي ينگه دنيا مي‌پردازيم که حاصل تجربيات دوستاني است که روزگاري در غرب زندگي کرده‌اند.
حشرات عزیز در بشقاب‌های ما
درس امروز بررسی یک مقاله بود در خصوص آینده کره زمین که عنوانش ذکر شد.از همان آینده خوانی‌های غربی.
مقاله‌ای می گوید: دیگر کره زمین در آینده نزدیک توان نخواهد داشت بشریت را سیر کند. لذا ما باید نوع تغذیه خود را تغییر دهیم. به چه سمت؟ به سمت حشره‌خواری! چرا؟ چون هم خیلی زیاد موجود بوده، هم سرشار از پروتئین هستند!
به صراحت می‌گویند: امروز در نوشیدنی‌ها و آب‌نبات‌ها و کاکائوها از حشرات استفاده می‌شود و به‌زودی به‌عنوان وعده‌های غذایی همه افراد کره زمین در خواهد آمد.
برخی رستوران‌های فرانسه هم مانند شهر نیس، سرو این سبک خوراک رو شروع کرده‌اند: تخم‌مرغ مورچه! خوراک کرم ابریشم، نخودفرنگی با کرم‌های خوراکی و…
استاد تصاویری از غذای تهیه شده با کرم و حشرات دیگر را نشان می‌داد و دل و روده ما را به هم می‌پیچاند.
چند سوال در ذهن من ایجاد می‌شود: چرا همیشه غرب از آینده می‌گوید و ذائقه بشریت را جهت می‌دهد؟ از کجا یک آینده مشخص را پیش‌بینی می‌کنند؟ آیا باز هم گروهی، دنبال تجارتی جدید هستند؟
خودشان نظریه می‌دهند. خودشان تحلیل می‌کنند، خودشان مُد می‌کنند، خودشان از خواصش می‌گویند و …
آنچه تمام دغدغه من شده است. این عادی جلوه دادن هرنظریه‌ای است که از سوی این‌ها تولید شده، به جهان مخابره می‌شود و هیچکس نمی‌پرسد، چرا؟!
شنبه بازار همسریابی!
مرکز شهر شانگهای یه پارک قشنگ و نه‌چندان بزرگ هست به اسم «پارک خلق.» اگر در تعطیلات آخر هفته به اون سر بزنید، گوشه‌ای از پارک بازارچه ازدواج به راه هست!
پدر و مادرها یا پدربزرگ، مادربزرگ‌هایی رو می‌بینید که قطاری تو مسیرهای پیاده‌روی پارک نشسته یا ایستاده‌اند. جلوی هر کدوم یک چتر هست که روی چتر یک اطلاعیه چسبانده‌اند. روی اطلاعیه مشخصات فرزند یا نوه خودشون رو نوشته، در حقیقت آگهی می‌دن تا همسر مناسب برای فرزند پیدا کنند. مثل بازار سبزی فروش‌ها هم یک‌سری می‌چرخند و آگهی‌ها رو می‌خونند و گاهی توقف می‌کنند و سر مسائل جزئی‌تر سؤال و توافق می‌کنند.
این داستان از اوایل قرن بیست و یکم شروع شد! وقتی مدرنیته سبک زندگی چینی‌ها رو عوض کرد، سن ازدواج بالا رفت و حتی تمایل به ازدواج کم شد. از طرفی هم جوان‌ها خودشون همراه و همسرشون رو پیدا می‌کردند. والدین چینی که جز وظایف و آرزوهای خودشون می‌دونستن که برای بچه‌ها همسر پیدا کنن و بچه‌ها رو عروس و داماد کنند ناگهان دیدند در اثر سیاست تک فرزندی فقط یک فرزند دارند که برای ازدواجش هم نشده کاری کنند. تو شهر بزرگی مثل شانگهای هم آشنا و فامیل نبود که راحت بشه آمار بچه‌های دم‌بخت رو گرفت. هسته اولیه هم در سال ۲۰۰۴ شکل گرفت که توی پارک برخی والدین در خصوص ازدواج بچه‌هاشون صحبت کردن و کم‌کم اینجوری شده پاتوق اون‌هایی که دنبال عروس و یا داماد می‌گردند.
آگهی‌ها اغلب برای افرادیه که بین ۲۶ تا ۳۶ سال سن دارند. چینی‌ها معتقدند نهایتا باید تا سی سالگی ازدواج کرد و بعدش دیره. برای همین وقتی سن بچه نزدیک به سی سال می‌شه والدین دل‌شوره می‌گیرند و دلواپس می‌شند و برای همین به تکاپو میافتند و میان به این پارک و آگهی می‌دهند.
می‌شه گفت فرهنگ سنتی ازدواج توی چین و ایران شبیه هم هست. مثلا یکی بود می‌گفت دخترم رو فقط به پسری می‌دم که خونه از خودش داشته باشه. یا اون‌‌یکی دنبال دختری بود که شاغل باشه و درآمد مالی داشته باشه. روی شهر محل زندگی هم تأکید دارند. خیلی‌ها ممکنه از شهر دیگه بیان این‌جا و دنبال دختر یا پسری بگردن که شانگهای زندگی می‌کنه چون زندگی تو شانگهای رو با‌کلاس میدونند.