گفتگوی صمیمانه با همسر شهید مدافع حرم «احمد اعطایی»
در کنارت خواهم ماند تا ابد...
فاطمه اقوامی
حتما شما هم در اطراف خود افرادي را ديده‌ايد و مي‌شناسيد که کوچه و خيابان‌ها را به خوبي مي‌شناسند و در شناسايي مسيرها وارد و ماهر هستند... به آن‌ها هر آدرسي را که نشان دهيد بدون معطلي بهترين راه را جلوي پايتان مي‌گذارند و به سرعت مسير رسيدن به مقصد را براي شما روشن مي‌کنند... مهارت برخي از آن‌ها ما را شگفت‌زده مي‌کند اما کساني بين ما هستند که به مراتب از اين افراد متبحرترند... آن‌ها نه يک کوچه و خيابان که راه و بيراه مسير زندگي را به خوبي مي‌شناسند و مي‌دانند کدام مسير سريع‌تر و بهتر و کوتاه‌تر آن‌ها را به سر منزل مقصود مي‌رساند... تازه پا از اين فراتر گذاشته و به راه‌هاي آسمان هم واقفند... خوب مي‌دانند از کدام مسير زميني بروند که در انتها سر آسمان دربياورند و سبکبال به پرواز دربيايند... و تازه به اين هم قانع نيستند که فقط خود مسير را به درستي طي کنند بلکه مثل يک بلد راه جلو مي‌افتند و مسير را براي ديگران هم روشن و مشخص مي‌کنند... اگر دوست داريد با يکي از اين افراد آشنا شويد و بهتر برايتان مشخص شود از چه کساني با شما سخن مي‌گويم همراه ما شويد... مي‌خواهيم پاي صحبت همسر شهيد مدافع حرم «احمد اعطايي» بنشينيم تا او يکي از اين افراد را به ما معرفي کند.
بوي خوش آشنايي
احمد آقا متولد هفتم شهريورماه سال 1364 در تهران هستند. در حال تحصيل در رشته برق بود که عازم سوريه شد و 21 آبان‌ماه 94 طي عمليات مستشاري در مقابله با تروريست‌هاي تکفيري در سوريه به شهادت رسيد. من و احمدآقا به واسطه يکي از دوستانم که عروس خانواده اعطايي بودند به هم معرفي شديم. ارديبهشت سال 87 براساس رسم و رسوم خانواده‌ها به خواستگاري آمدند و باهم صحبت کرديم و الحمدالله به نتيجه رسيديم.
ملاک خوشبختي
آن زمان هميشه از خدا مي‌خواستم همسري را قسمتم کند که از لحاظ اعتقادي محکم و به دستورات اسلام پايبند باشد. اخلاق و رفتار او خيلي برايم اهميت داشت و دوست داشتم همسر آينده‌ام مهربان و باگذشت باشد.
دلم مي‌خواست عاشق کسي باشم که انتخابش مي‌کنم. برايم پول و ثروت آن فرد اصلا مهم نبود چون معتقد بودم خوشبختي چيز ديگري است. خوشبختي به نظر من اين بود که من و آن شخص به هم کمک کنيم تا باهم به سعادت ابدي برسيم.
صحبت با نامحرم برايم خيلي سخت بود و از اين‌که افراد متعددي براي خواستگاري به منزلمان بيايند و من براي شروع زندگي مجبور باشم با آن‌ها صحبت کنم تا بتوانم تصميم بگيرم، اذيت مي‌شدم براي همين آن زمان هميشه دعا مي‌کردم خداوند خيلي زود حجت را برايم تمام کند و من بتوانم شريک زندگي‌ام را زود انتخاب کنم.
سخناني که کار را تمام کرد
در جلسه خواستگاري حدود دو ساعت با احمد صحبت کرديم که البته بيشتر او مطالبي را بيان کرد. ابتدا از خانواده‌اش شروع کرد. درباره پدر، مادر، خواهر و برادرهايش و اين که چه اخلاق‌هايي دارند و اعتقاداتشان به چه صورتي هست، صحبت کرد. از دوستانش و از اساتيدي که در زندگي داشته و خيلي مطالب از آن‌ها ياد گرفته و مديونشان هست تعريف کرد و گفت که دلش مي‌خواهد در زندگي با آن‌ها رفت و آمد داشته باشيم. بعد هم در ارتباط با کارش توضيح داد و گفت چون پاسدار است درباره مسائل کارش هيچ صحبتي نخواهد کرد و اين را هم اضافه کرد که خيلي از اوقات بايد به مأموريت بروند. درباره اعتقاداتش هم صحبت‌هايي کرد و گفت اگر در کشور يا هر جاي دنيا مظلومي باشد يا کشورم نياز به دفاع داشته باشد، براي دفاع خواهم رفت. از ارادتش به حضرت آقا گفت و اين ارادات را اين‌طور بيان کرد که اگر ايشان امر کند سر زن و بچه‌ات را بِبر، بدون چون و چرا امرشان را اطاعت مي‌کنم. يکي از مسائل اعتقادي ديگري که مطرح کرد مسأله حجاب بود و گفت به حجاب خيلي اهميت مي‌دهد و از من خواست که هميشه مراقب حجابم باشم.
يک مرد واقعي
روزي که با احمد صحبت کردم او خيلي محکم و استوار و با قاطعيت و شجاعت تمام آنچه که مي‌خواست و انتظار داشت را بدون هيچ ترسي مطرح کرد. همين مسأله به من آرامش مي‌داد و احساس مي‌کردم که دارم يک مرد واقعي را براي زندگي مشترک انتخاب کنم و او پشتوانه خوبي براي من خواهد بود.
شريک در پاسداري
شغل احمد واقعا شغل نگران‌کننده‌اي بود و سختي‌هاي زيادي به همراه داشت اما از آنجايي که آن را پاسداري از اسلام مي‌دانستم و اين مسأله در نظرم مهم‌تر از هر چيز ديگري بود و دوست داشتم در اين پاسداري شريک و سهمي داشته باشم خيلي راحت تمام سختي‌ها را پذيرفتم.
بهترين شب زندگي
روز 14 ارديبهشت سال 1388 مراسم ازدواج ما برگزار شد. در مراسم‌مان به غير از گناه همه چيز داشتيم. تالار خوب، آتليه، ماشين عروس و... مراسم عروسي هم متبرک به مولودي‌خواني بود. وقتي از آن شب تعريف مي‌کنم اين را با تمام وجودم درک مي‌کنم که احمدم تمام تلاشش را کرد تا همه چيز آرام و به خوبي انجام شود چون اعتقاد داشت که اين شب بهترين شب زندگيمان خواهد بود.
عاشقانه‌اي آرام
زندگي ما يک زندگي بر پايه اصول اعتقادي و مذهبي بود ولي اين دليل نمي‌شد که عاشقانه زندگي نکنيم. برخلاف برخي باورهاي غلط اتفاقا در اسلام روابط بين زن و مرد به زيبايي بيان شده است. مثلا از زن به عنوان ريحانه نام برده شده و طرز صحيح رفتار با او ذکر شده است.
احمد هم رفتارش منطبق با همين اصول اسلامي بود؛ سرشار از محبت، عشق و علاقه. آن‌قدر مهرباني و محبت مي‌کرد که الان جاي خاليش را کاملا حس مي‌کنم. در مدتي که با هم زندگي کرديم هيچ وقت به همديگر تو نگفتيم و هميشه لفظ شما را به‌کار مي‌برديم. من هميشه او را با لفظ احمدآقا صدا مي‌کردم، او هم خيلي با احترام و با محبت من را مورد خطاب قرار مي‌داد و مي‌گفت خانمي، عزيزم، خانم جان. گاهي اوقات که حواسمان نبود و طور ديگري همديگر را صدا مي‌زديم سريع ازهم عذرخواهي مي‌کرديم.
به خاطر حيايي که وجود دارد، نمي‌توانم از مسائل عاطفي و رفتارهاي احمد صحبت کنم فقط همين‌قدر بگويم که احمد من مهربان‌ترين بود و هست.
سرشار از حس پدرانه
احمد نسبت به تربيت بچه‌ها خيلي حساس بود. چه قبل و چه بعد از ازدواج در اين زمينه مطالعات زيادي داشت ـ به صورت کلي خيلي اهل مطالعه بود ـ هميشه به من مي‌گفت شما با بچه‌ها مهربان باش. نگذار حس مادر بودنِت از بين برود. اگر اشتباهي کردند تو فقط با نگاهت به آن‌ها بفهمان و بگذار من در مورد اشتباهشان با آن‌ها صحبت کنم.
خدا خريدار دلش شد
شهيد اعطايي اخلاق خوب زياد داشت ولي اين يک سال آخر که با هم بوديم خودش را از هر چيز دنيايي رها کرده بود. سعي مي‌کرد تمام آنچه که از اخلاق خوب داشته را حالا به بهترين نحو انجام دهد. مثل از خودگذشتگي، مهرباني، به فکر ديگران بودن، کمک کردن، احترام به پدر و مادر و خيلي موارد ديگر. احمد دل بزرگي داشت و عاقبت هم خدا خريدار دلش شد.
مطيع امر ولي
احمد با تمام وجودش از ولايت دفاع مي‌کرد و هيچ‌کس حتي زن و بچه در اين راه مانعش نبودند. منزل يکي از علما تابلويي ديده بود با اين مضمون «هر که باشد بر ولايت بد گمان / حق ندارد پا نهد در اين مکان» خيلي از اين شعر خوشش آمده بود. به من گفت: خانم، دلم مي‌خواهد ما هم اين کار را انجام بديم و سر در خانه‌مان اين شعر را بزنيم. با اين‌که مي‌دانست و مي‌دانستم کار خيلي سختي است و به خاطرش بايد جواب خيلي‌ها را بدهيم ولي قبول کردم و اين تابلو را زديم. يادم نمي‌رود با زدن اين تابلو چه روزهاي سختي را تحمل کرديم اما احمد هميشه مي‌گفت: در راه دفاع از اعتقاداتمان بايد فشارها و سختي‌ها را تحمل کنيم. خدا را شکر که همراهش بودم و شرمنده‌اش نشدم.
در کنار هم تا ابد
از روزي که با هم آشنا شديم هميشه از من مي‌خواست براي شهادتش دعا کنم. مي‌گفت دعا کن در راه اسلام از دنيا بروم. شنيدن اين حرف‌ها خيلي برايم سخت بود ولي احمدم واقعا اين را از من مي‌خواست، من هم هميشه براي عاقبت بخيري‌اش دعا مي‌کردم و از خدا مي‌خواستم اگر قرار است يک روزي عزيزدلم در کنارم نباشد اين اتفاق با شهادت رقم بخورد. چون باور داشتم تنها با شهادت است که احمد هميشه کنارم خواهد ماند.
برخي مواقع که احمد حرف از جدايي مي‌زد، خيلي ناراحت مي‌شدم. طاقت جدايي از او را نداشتم و حتي نمي‌توانستم به آن فکر کنم. براي همين گريه مي‌کردم و از او مي‌خواستم ديگر در اين‌باره حرف نزد. احمد هم مي‌گفت: باشه خانم‌جان، از خدا مي‌خواهم که هميشه کنار هم باشيم و باهم از دنيا بريم و آن دنيا هم کنار هم باشيم. در واقع همين اتفاق هم افتاد، احمد کنارم ماند تا ابد...
راهي مسير عشق
احمد به خاطر دفاع از اسلام، ميهن خودش و مردم مظلوم سوريه و براي اين‌که دوباره شاهد به اسارت رفتن خانم حضرت زينب‌سلام‌الله‌عليها نباشد تصميم گرفت راهي سوريه شود. قرار بود تا قبل از رفتن چند روزي آموزش ببينند و بعد راهي شوند. به من گفته بود ممکن است برگشتي براي اين سفر نباشد. به همين خاطر هر بار او را از زير قرآن رد مي‌کردم و پشت سرش آب مي‌ريختم و راهي‌اش مي‌کردم. اين دل کندن‌ها خيلي سخت بود. هر دو اذيت مي‌شديم ولي از اول قرارمان اين بود که مانعي بر سر راه همديگر نباشيم. براي همين اين لحظات سخت با زيبايي خاصي مي‌گذشت.
آخرين کيک تولد
بعدازظهر نهم مهرماه بود که زنگ زد و گفت: دارم به خانه مي‌آيم مي‌خواهم ببينمتان. مي‌دانستم احمدم هيچ وقت روز تولد من را فراموش نمي‌کند و به خاطر تولد من مي‌خواهد به خانه بيايد. ما هميشه براي همديگر تولد مي‌گرفتيم حتي گاهي اوقات احمد بدون اين‌که من متوجه شوم براي روز تولدم مهماني ترتيب مي‌داد و مادر وخواهرانم را دعوت مي‌کرد.
آن شب تا قبل تماس احمد، به خاطر اين‌که او در کنارمان نيست حال خوبي نداشتم و براي اين‌که کمي حال و هوايم عوض شود با بچه‌ها به بيرون رفته بوديم. در راه برگشت بوديم که احمد تلفن زد و خبر آمدنش را داد. کمتر از يک روز از رفتنش گذشته بود ولي انگار مدت‌ها کنارمان نبود. وقتي به خانه آمد تا محمدعلي بابايش را ديد پريد بغل او و گفت: بابايي کجا بودي؟! احمدجان به‌خاطر يک روز نبودنت پرسيد کجا بودي ولي براي سه سال نبودنت نپرسيد و اين همان زيبايي است که بعد شهادتت ديدم. صبر، صبري که از روز رفتن تا امروز با ما بوده و هست و خواهد بود.
پسر کوچکم محمدحسين يک سال بيشتر نداشت و چيزي از رفتن و نبودن پدر نمي‌دانست و با بازي‌هايي که پدرش با او انجام مي‌داد، مي‌خنديد و خوشحال بود.
بعد از کمي بازي با بچه‌ها با هم بيرون رفتيم و در محله‌مان چرخي زديم. من مات و مبهوت بودم و فقط احمد را نگاه مي‌کردم. مي‌دانستم چند ساعت بيشتر پيش ما نيست و بايد برگردد. احمد برايم يک کيک تولد گرفت و به خانه برگشتيم. اصلا فکرش را هم نمي‌کردم اين آخرين کيک تولدي باشد که او برايم مي‌گيرد.
بي قرار آسمان
خلاصه احمد براي اولين بار راهي سوريه شد. مأموريتش 37 روز طول کشيد و او خيلي زود به آرزويش رسيد. هميشه مي‌گويم احمدجان با خدا چه طور معامله کردي که چهل روزه آسماني‌ات کرد؟!
براي رفتن شتاب داشت و بي‌قرار بود و من به همان اندازه قلبم مي‌تپيد و دلهره نبودنش را داشتم. احساس مي‌کردم قرار است همه چيز تمام شود. هر چه بيشتر نگاهش مي‌کردم، دلتنگ‌تر مي‌شدم. من مات و مبهوت بودم و او آماده رفتن. اين بار بدرقه کردنش با تمام روزهايي که او را راهي مي‌کردم فرق مي‌کرد. اين بدرقه دلهره عجيبي داشت. نمي‌دانستم خوشحالم يا ناراحت. خوشحال از اين‌که کسي را راهي مي‌کردم که قرار است مردِ دفاع از حرم شود و ناراحت از اين‌که شايد بدرقه ديگري در کار نباشد و اين آخرين ديدار ما. باور نمي‌کردم که عزيزم را ديگر نخواهم ديد. مات و مبهوت بودم. برايش دعا مي‌خواندم و مي‌گفتم من را از ياد نبري. سخت بود از کسي که تمام زندگي‌ات هست جدا شوي اما به هر سختي بود دل بريدم تا احمد با دلي آرام سفر کند و به آرزويش برسد.
نمي‌دانستم که عشق حقيقيمان تازه بعد از اين شروع مي‌شود و اين همان حرفي بود که احمدجان هميشه برايم زمزمه مي‌کرد و مي‌گفت ما تا آخر باهم خواهيم ماند، من و تو براي همديگر هستيم حتي در آن دنيا.
احمد جان تو زيباترين راه را انتخاب کردي و از بهترين چيزهايي که داشتي گذشتي. من هم باتمام وجود از همه هستي و زندگي‌ام و از روزهاي زيبايي که با هم داشتيم گذشتم. دلم را براي جدايي، جدايي که به وسيله شهادت انجام مي‌شد و بهانه زيبايي همچون حضرت زينب‌سلام‌الله‌عليها داشت را آماده کردم و خدا را شکر مي‌کنم که هر دو در اين مسير که انتخاب کرديم سربلند بوديم.
پرواز يار
شب جمعه21 آبان 94 احمد به شهادت رسيد. من آن شب متوجه خبر نشدم ولي خيلي‌ها مطلع بودند. دوستان به بهانه‌هاي مختلف تماس مي‌گرفتند تا ببينند ما خبردار شده‌ايم يا نه و حالمان چطور است.
روز جمعه من و بچه‌ها منزل مادر همسرم مهمان بوديم. وقت نهار هنوز تمام نشده بود که دلهره عجيبي به دلم افتاد. خواهر و برادرها و بستگان يکي يکي به آنجا مي‌آمدند. خلاصه به من گفتند احمد مجروح شده است. من هم با جان و دل حرفشان را باور کردم و گفتم براي ملاقات به بيمارستان برويم. لحظاتي که گذشت گفتند مجروحيتش شديد است. باز هم گفتم اشکالي ندارد فقط هر طوري هست به بيمارستان برويم من مي‌خواهم احمد را ببينم. تا اين‌که بالأخره همسر خواهر شوهرم گفتند خبر دادند احمد به شهادت رسيده، شهادتش مبارک باشد. وقتي خبر را شنيدم انگار ريسماني از آسمان به زمين متصل بود و آن را بريدند. من مات و مبهوت نگاه مي‌کردم. روي زمين نشستم و بغضم ترکيد و اشک‌هايم جاري شد. با اين‌که خيلي حال خوشي نداشتم اما تمام حواسم بود سفارش‌هاي احمدم را فراموش نکنم. او به من سفارش کرده بود کسي صدايم را نشنود براي همين آرام و بي‌صدا براي عزيز دلم گريه مي‌کردم.
به جز زيبايي نديدم
هيچ‌وقت فکرش را نمي‌کردم روزي به عنوان همسر شهيد شناخته شوم. حتي روزي که احمدم را راهي مي‌کردم يک لحظه به اين قضيه فکر نکردم. اين راه و مسير سختي فراوان دارد. اصلا راهي که ما انتخاب کرديم يعني همين، سختي کشيدن، راه زينب يعني سختي يعني مصيبت. من در اين راه با وجود تمام مشکلاتي که داشتم جز زيبايي چيزي نديدم.
سفر هميشگي بابا
وقتي احمد رفت بچه‌ها سن کمي داشتند. پسر بزرگم 4 ساله بود و پسر کوچکم 1 سال داشت. براي همين خيلي متوجه مسائل نبودند و لازم نبود من بخواهم براي رفتن پدر آن‌ها را آماده کنم. عزيزان من فکر مي‌کردند بابا مثل هميشه به سرکار مي‌رود و برمي‌گردد.
وقتي آن‌ها بزرگ شوند و به درک اوضاع و شرايط برسند نمي‌دانم چه اتفاقي خواهد افتاد فقط اميدوارم عزيزانم را طوري تربيت کنم که خودشان دليل نبود پدر را درک کنند و متوجه باشند که پدرشان به چه دليل در کنار ما نيست. البته از همين الان و در سني که هستند سعي مي‌کنم با خواندن شعر يا داستان و يا هر چيز ديگري به آن‌ها بفهمانم اگر بابا نيست اول از همه به خاطر خود آن‌هاست، براي اين است که آسوده زندگي کنند. البته با توجه به دوراني که هستيم، خيلي سخت است ولي مي‌دانم احمدم در اين قضيه کمکم خواهد کرد.
حضور هميشگي
خيلي وقت‌ها حضور احمد را در کنار خودم حس مي‌کنم. معتقدم او هميشه هست و اين مشکل من است که او را نمي‌بينم. در خيلي از تصميمات به کمکم مي‌آيد. وقتي مي‌خواستم خانه بخرم احمدم به خواب يکي از دوستان آمد و قرارداد منزلم را امضا کرد و اين کار باعث شد دلم آرام بگيرد چون در نبود او، انجام اين کار برايم خيلي سخت بود.
وقتي بچه‌ها مريض مي‌شوند خيلي صدايش مي‌کنم چون مي‌دانم طاقت ديدن درد بچه‌ها را ندارد و آن‌ها خيلي زود خوب مي‌شوند. يک بار سر مزار احمد بوديم، محمدعلي تب کرده بود و حال خوبي نداشت. با بغض گفتم احمد بچه‌ام مريض است... دقايقي بيشتر طول نکشيد محمدعلي از جايش برخواست و مشغول بازي شد.
واگويه‌هايي با يار سفر کرده
احمدجان اين روزها بدون نگاه پر مهرت؛ نگاهي که دلهره را از دلم بيرون مي‌کرد، بدون دست‌هاي گرم و مهربانت که نوازشگر دست‌هاي خسته‌ام باشد سخت مي‌گذرد. دلم براي تمام مهرباني‌هايت و نگاه‌هاي گرمت تنگ شده است. احمد جان باز هم مثل هميشه با حرف‌هايت، سنگيني ناملايمت‌هاي روزگار را که خود بهتر مي‌داني و اين روزها بيشتر شده از شانه‌هاي خسته‌ام بردار و آرامم کن. عزيزم، مرا وارد وادي عشق نمودي و رفتي تا پايان اين جاده با تو خواهم ماند.
اگر دوباره فرصتي دست دهد و بتوانم احمدم را يک بار ديگر ببينم به او مي‌گويم شرمنده حضرت زينب‌سلام‌الله‌عليها و شما شدم آن‌طور که مي‌خواستي نشد، من را ببخش.