گذشتن از تو

مرضیه تقی‌زاده

نگاهی در آینه به خودم می‌اندازم و بعد سینی چای را برمی‌‌دارم و از آشپزخانه بیرون می‌روم. یوسف اخم‌هایش را در هم کشیده و در سکوت اخبار نگاه می‌کند. سعی می‌کنم لبخند بزنم روی مبل کنارش می‌نشینم و فنجان چای را روبرویش می‌گذارم.

ـ یوسف جان ازم دلخور شدی؟

یوسف حرفی نمی‌زند و همچنان در سکوت به صفحه تلویزیون نگاه می‌کند.

ـ یوسف جان با شما هستم ناراحتی شدی؟ من قصدی نداشتم...

هنوز جمله‌ام تمام نشده است که صدف خودش را میان کلام پرت می‌کند.

ـ یه چیزی می‌گی‌ها مامان! خوب معلومه دلخور شده!

چشم‌غره‌ای به صدف می‌روم، تا حساب کار دستش بیاید. متوجه نگاهم می‌شود و در حالی که زیر لب غر می‌زند راهی اتاقش می‌شود.

ـ یوسف‌جان عزیزدلم باور کن برای خودشون می‌گم. به خدا اونجا راحت‌تر هم هستن. کلی دکتر و پرستار هست که بهشون رسیدگی کنه. با هم سن و سال‌های خودشون همدل و هم‌زبون می‌شن...

صدای صدف از اتاق به گوش می‌رسد.

ـ همدل و هم‌زبون خیلی خوب اومدی.

دلم می‌خواهد بلند شوم و بروم با دست در دهان صدف بکوبم که همیشه بی‌موقع حرف می‌زند.

ـ صدف خواهش می‌کنم بس کن. دارم با پدرت حرف می‌زنم. درو ببند و به درس‌هات برس.

نفسم را با صدا بیرون می‌دهم سعی می‌کنم آرامش از دست‌رفته‌ام را دوباره به دست بیاورم.

ـ خوب داشتم چی می‌گفتم. اونجا هم برای خودشون هم راحت‌تره، گوش می‌دی یوسف جان؟ منم دیگه اون همای سابق نیستم چهل و دو سالمه، دستامو ببین تو که دیدی از درد دست شب‌ها خوابم نمی‌بره. یه کمی هم به فکر من باش.

یوسف فقط سکوت می‌کند انگار که هیچ کدام از حرف‌های من را نشینده باشد. دلم می‌خواهد فنجان چای را به سمت تلویزیون پرت کنم. اما باید خوددار باشم. برای رسیدن به هدفم باید مراقب رفتارم باشم.

***

گوشی تلفن را به دست دیگرم می‌دهم تا راحت‌تر صحبت کنم. در دلم از خوشحالی سور و ساتی به پاست.

ـ با زحمت راضیش کردم لیلا. ولی بالأخره راضی شد. بابا پیرزن اونجا راحت‌تره به خدا، تو که می‌دونی من بیست سال دارم این وضعیت تحمل می‌کنم. دیگه خسته شدم، والله همه تازه‌عروس‌ها میرن دنبال خوشی و عشق و حال، من بدبخت بیچاره از همون روز اول دارم پیرزن نگه می‌دارم.

ـ ولی هما جون خودت قبول کرده بودی. من یادمه همون موقع که یوسف اومد خواستگاری گفت که باید با مادرم زندگی کنی.

ـ وا لیلا تکلیف منو روشن کن تو الان دوست منی یا دوست مامان زیور؟

ـ حرف حق رو باید زد دیگه! چه دوست تو چه دوست مامان زیور.

دلخوریم را در صدایم می‌ریزم. توقع داشتم لیلا صمیمی‌ترین دوستم از خوشحالی من خوشحال باشد.

ـ حالا من اون موقع جوگیر شدم قبول کردم گناه که نکردم بیست سال هم تاوانش دادم.

ـ هما دلخور نشو ولی مگه مادرشوهرت چند وقته زمین‌گیر شده؟ قبلش که بنده خدا همه کارهای خودش رو انجام می‌داد. تازه به تو هم کمک می‌کرد. مگه همین مامان یوسف صدف رو نگه نداشت تا تو بری دانشگاه، بری سر کار...

اگر دم دستم بود دلم می‌خواست خفه‌اش کنم.

ـ اصلا تو نمی‌فهمی من چی میگم، هیچ کس نمی‌فهمه، یک کلام خسته شدم. یوسف باید بین من و مادرش یکی رو انتخاب کنه. الانم کاری نداری می‌خوام برم شام بپزم الانه که یوسف و صدف برگردن خونه.

منتظر جواب لیلا نمی‌مانم و گوشی را محکم روی تلفن می‌کوبم. بلند می‌شوم جلوی آینه می‌ایستم دستی به موهای بِلندم می‌کشم. نفسی تازه می‌کنم و زیر لب می‌گویم دلیلی نداره برای همه توضیح بدم. سعی می‌کنم به خودم لبخند بزنم. باید امشب شام مورد علاقه یوسف را بپزم باید حالی‌اش کنم که در انتخابش اشتباه نکرده. فریزر را باز می‌کنم گوشت چرخ‌کرده را در می‌آورم هنوز شروع نکرده‌ام که سر و کله صدف پیدا می‌شود.

ـ سلام

ـ علیک سلام. چیه؟ تو چرا قیافه گرفتی؟

ـ قیافه نگرفتم

ـ من تو رو بزرگ کردم بعد داری به من میگی قیافه نگرفتی!

صدف نیش خندی تحویلم می‌دهد کیفش را پرت می‌کند روی اولین مبل و می‌گوید:

ـ مطمئنی بزرگم کردی؟ من هر چی خاطرات بچگیم مرور می‌کنم مامان‌زیور می‌بینم.

حسابی عصبانی می شوم بلند فریاد می‌کشم.

ـ خفه شو، خجالت نمی‌کشی با مادرت این‌طوری حرف می‌زنی از جلوی چشمم دور شو

صدف دست‌هایش را به نشانه تسلیم بالا می‌برد.

ـ باشه داد نزن. خودم هم همین قصد رو داشتم. می‌خوام امشب پیش مامان‌زیور باشم. راستی به خودت هم زحمت نده برای شام. کفش‌های بابا جلوی واحد مامان‌زیور بود فکر نکنم اون هم امشب بیاد خونه.

صدف می‌رود و من روی زمین ولو می‌شوم و بلند می‌گویم:

ـ ای خدا مگه من چه گناهی کردم که گیر اینا افتادم؟

***

برای آخرین بار رژ لبم را چک می‌کنم. شالم را مرتب می‌کنم. باید خودم را برای راه انداختن مامان‌زیور برسانم تا یوسف بفهمد من خیرخواه مادرش هستم.

از پله‌ها پایین می‌روم یوسف در حال تلاش است تا ویلچر را بیرون بیاورد. مامان زیور همان‌طور آرام و ساکت روی ویلچر نشسته، صدف آن طرف‌تر ایستاده و چشمانش قرمز قرمز است. جلو می‌دوم تا به یوسف کمک کنم.

ـ نمی‌خواد شما دست بزنی، خودم می برم دست درد می‌گیری

لحن تمسخرآلودش را حس می‌کنم ولی به روی خودم نمی‌آورم جلوی ویلچرمی‌نشینم.

ـ خوبید مامان زیور؟ اصلا نگران نباشید ما تند و تند میایم بهتون سر می‌زنیم. می‌دونم قطعا اونجا بهتون بیشتر خوش می‌گذره.

مامان زیور لبخند کم‌رنگی روی لبانش می‌نشیند و به آرامی می‌گوید:

ـ مواظب بچه‌هام باش.

حس می‌کنم دم رفتن می‌خواهد مظلوم‌نمایی کند. یوسف به التماس‌های صدف که می‌خواهد همراهشان برود اهمیتی نمی‌دهد و می‌رود.

صدف همان‌جا روی اولین پله می‌نشیند و زار می‌زند. دلم اصلا برایش نمی‌سوزد چند روز دیگر که اولین مسافرت را برویم خودش از من تشکر می‌کند که پدرش را راضی کردم مادرش را به خانه سالمندان برود.

به طرف آپارتمان خودمان راه می‌افتم که با صدای صدف میخکوب می‌شوم

ـ می‌دونی چیه مامان؟ خیلی بی‌سیاستی! حتی شوهرداری هم بلد نیستی. فقط فکر آرایش لباس و موهاتی.

چشمانم گرد می‌شود صدف بلند می‌شود روبرویم می‌ایستد به چشمانم خیره می‌شود.

ـ مامان اینو از من داشته باش، مردی که بتونه از مادرش به خاطر زنش بگذره خیلی راحت‌تره یه روزی هم از زنش می‌گذره. تو گذشتن به بابا یاد دادی.

ستون فقراتم تیر می‌کشد. حس می‌کنم پاهایم توان ایستادن ندارد. صدف می‌رود. و من روی پله می‌نشینم حرف‌های صدف مثل پتک در مغزم کوبیده می‌شود. باید هر چه زودتر به یوسف زنگ بزنم تا برگردد...