مامان پز

فاطمه قهرمانی

نگاهم روی برگه مقابلم چرخ زد چشمانم را بستم و تصور کردم یک تکه از پیتزا مخصوص را گاز می‌زنم یا نه مشغول خوردن همبرگر با پنیر پیتزای دوبل هستم شاید هم می‌خواهم آماده شوم برای این که کار یک هات‌ژامپون را بسازم! ای بابا چرا تصور هیچ کدام معده‌ام را قلقلک نمی‌دهد؟ چرا گرسنه‌ام نمی‌کند؟ معده‌ام افتاده به التماس! غذا طلب می‌کند! من اما دیگر حالم از هر چه همبرگر و ساندویج و پیتزا به هم می‌خورد فکر این که امروز هم بخواهم به قول مامان یکی از این آت و آشغال‌ها را بخورم دیوانه‌ام می‌کند دلم لک‌زده برای یک قورمه‌سبزی حسابی آن هم از نوع مامان‌پزش! از آن قورمه‌سبزی‌هایی که حسابی جا می‌افتد و به خاطر روغن رویش به سیاهی می‌زند اگر پیاز و سالاد شیرازی هم کنارش باشد که دیگر هیچ! وای خدایا دارم از گرسنگی می‌میرم چرا کسی به دادم نمی‌رسد؟! یک ماهی می‌شود که یک غذای درست و حسابی نخورده‌ام حس می‌کنم دارم کم کم سوء‌هاضمه می‌گیرم از وقتی مامان رفته شهرستان تا از آقاجون مراقبت کند اوضاع خانه حسابی به هم ریخته. بابا که در اداره غذایش را با همکارانش می‌خورد من هم کارم شده خوردن انواع و اقسام فست‌فود. روز‌های اول کیف می‌داد اما حالا شبیه شکنجه است! در گوگل سرچ می‌کنم قورمه‌سبزی و از دیدن عکس‌ها ضعف می‌کنم کاش رویم می‌شد و می‌رفتم خانه خاله بهاره یا عمه فرخنده‌. آخر بروم بگویم چه؟ بگویم به من بینوا کمک کنید؟! خنده‌ام می‌گیرد باید فکری به حال خودم بکنم اینطوری نمی‌شود. صدای گوشی بلند می‌شود آرمین است.

ـ چطوری داداش؟ پایه‌ای بریم دربند؟

ـ نه آرمین حوصله دربند ندارم.

ـ سرت به جایی خورده سیاوش؟ تو که عاشق اونجا بودی. بیا بریم زنگ می‌زنم حسین و فرشاد هم بیان.

با بدبختی آرمین را دست به سر می‌کنم آن‌قدر در این یک ماه بیرون رفته بودیم و جوجه خورده بودیم که دیگر حتی این کار هم مزه نمی‌داد آخر دربند رفتن بدون جواب پس دادن به مامان و گیر دادن‌ها و توصیه‌های ایمنی‌اش چه کیفی دارد؟ اصلش هیجان دور زدن مامان است بقیه ماجرا که حاشیه است!

از جا بلند می‌شوم و داخل یخچال سرک می‌کشم پر از خالی است! تخم‌مرغ‌ها دارند برایم دست تکان می‌دهند از گرسنگی رو به موت هستم اما دلم یک غذای حسابی می‌خواهد تصمیم می‌گیرم خودم دست به کار بشوم کمی فکر می‌کنم به نظرم می‌آید لوبیاپلو گزینه خوبی باشد هم زیاد دنگ و فنگ ندارد هم خوشمزه است. صدایی در درونم فریاد می‌زند: «سیاوش‌خان تو که یه غذا تو عمرت گرم نکردی بخوری تو که یه ماه از تنبلی سفره انداختن و جمع کردن حتی‌ صبحانه‌هاتم با شیر و کیک سر و ته‌شو هم آوردی چطوری می‌خوای لوبیاپلو درست کنی آخه؟» به صدا دهن‌کجی می‌کنم و طرز تهیه لوبیا‌پلو را سرچ می‌کنم. در فریزر دنبال لوبیا و گوشت چرخ‌کرده می‌گردم. ده دقیقه‌ای طول می‌کشد تا پیدایش کنم. پیاز را کوچک بزرگ و در حالی که اشک چشمانم یک لحظه بند نمی‌آید خرد می‌کنم. چشمانم آن‌قدر می‌سوزد که وسوسه می‌شوم از خیر غذا بگذرم اما صدای شکمم مانع می‌شود. سراغ گوشی می‌روم و یکی از این آهنگ‌های به قول بابا به درد نخور را پلی می‌کنم الان اگر بود می‌گفت: «‌تو که برای قبول‌شدن زبانت به کل فامیل شیرینی دادی چرا برای من ادای باکلاس‌ها رو درمیاری و آهنگ انگلیسی گوش میدی؟» و من با خنده جواب می‌دادم: «به خاطر ریتمش!»

پیازها یکی در میان یا سوخته‌اند یا خام! کلافه گوشت چرخ‌کرده را اضافه می‌کنم و کمی بعد لوبیا را. بدنم خیس عرق شده. هنوز هیچی نشده حسابی خسته شده‌ام. طفلکی مامان چطور هر روز این کارها را انجام می‌دهد؟

هرچقدر دنبال سطل برنج می‌گردم پیدایش نمی‌کنم. می‌ترسم به مامان زنگ بزنم و کلی غرغر بشنوم. تصمیم می‌گیرم با سمانه تماس بگیرم بالأخره او تا سال پیش همینجا بوده و گاه گاهی غذا درست می‌کرده. بوق اول نخورده گوشی را برمی‌دارد:

ـ به سلام آقا داداش گل گلاب.

ـ سلام سمانه خوبی؟ مرتضی خوبه؟

ـ خدا رو شکر ما هم خوبیم.

ـ میگم سمانه سطل برنج کجاست؟

ـ سطل برنج؟! با اون چیکار داری؟!

ـ از فست‌فود خسته شدم می‌خوام غذا درست کنم.

صدای شلیک خنده‌اش حرصم را درمی‌آورد:

ـ تو؟! غذا؟! باورم نمیشه

ـ مرض! به جای این‌که به من بخندی تو همین شهر شوهر می‌کردی می‌اومدم خونه تو غذا می‌خوردم! والا!

ـ باز شروع کردی سیاوش؟ ول کن این حرفارو سطل برنج زیر راه پله است.

ـ باشه دستت درد نکنه

ـ سیاوش مواظب باش خودت نسوزونی یه وقت

ـ وا مگه داری با بچه حرف میزنی؟ فعلا خداحافظ

این سمانه هم ازدواج کرده فکر می‌کند می‌تواند ادای مامان را دربیاورد!

برنج را هم که روی گاز می‌گذارم روی کاناپه ولو می‌شوم منتظرم تا دست‌رنج زحماتم را ببینم اما وقتی با برنج شفته و مواد لوبیا پلو که به طرز عجیبی شور شده روبه‌رو می‌شوم حسابی توی ذوقم می‌خورد سمانه راست می‌گوید من کجا؟ درست کردن غذا کجا؟ معده‌ام ضعف می‌رود غذا اما به هرچه می‌ماند جز غذا! و تحت هیچ شرایطی قابلیت خورده شدن ندارد. با چهره‌ای آشفته و شکمی گرسنه می‌نشینم جلوی تلویزیون و بی‌هدف کانال‌ها را بالا و پایین می‌کنم ای بابا این تلویزیون هم پر شده از تبلیغ‌ غذاهای رنگارنگ که آدم سیر را گرسنه می‌کند چه برسد به من بینوا! از دیدن تبلیغ‌ها چیزی در ذهنم جرقه می‌خورد آب دوغ خیار! هم زود آماده می‌شود و هم مهارت خاصی نمی‌خواهد. از فکر این که قرار است بالأخره یک غذای خانگی بخورم ته دلم قنج می‌رود. یک ساعت بعد درمیان گرمای ظهر تابستان با خوردن یک قاشق از آب دوغ خیار همه وجودم خنک می‌شود. عجب غذایی! انگار آبی است بر آتش...