دخترم مائده

مرضیه ولی حصاری

مائده مثل همیشه جلو جلو می‌رفت. هر از چند گاهی برمی‌گشت لبخندی تحویلم می‌داد و باز با سرعت حرکت می‌کرد. نفسم به شماره افتاده. انگار شوق مائده برای رسیدن بیشتر بود. صدای نفس‌هایم را که شنید ایستاد. نگاهی به چهره گرفته و مضطربم انداختم و چند قدمی به طرفم آمد.

ـ چی شده بابا امروز سرحال نیستی؟ امروز همتون یه طوری شدید، اون از مامان که نیومد. این از شما که مثل پیرمردهای هشتاد ساله راه میاید.

راست می‌گفت امروز همه چیز فرق می‌کرد. قلبم مانند گنجشکی در قفس خودش را به دیوار می‌کوبید. کاش زهرا هم آمده بود. این چه توقعی بود که از من داشت تا اینجایش را باهم آمده بودیم نیابد رفیق نیمه راه می‌شد.

ـ میگم بابا این دبه آب یده من می‌رم زوتر پرش می‌کنم. شما هم یواش‌یواش بیا رنگت خیلی پریده.

می‌خواست دبه را از دستم بگیرد اما نگذاشتم، می‌خواستم به چشمانش نگاه کنم. هر بار که چشمانش را می‌دیدم در درونم چیزی آتش می‌گرفت.

ـ بده دیگه بابا جان! چرا دبه رو ول نمی‌کنی. خدا عاقیبمون ختم بخیر کنه امروز با شما.

دبه را رها می‌کنم. در کمتر از چند ثانیه مائده از جلوی چشمان غیب می‌شود. آرام‌آرام قدم برمی‌دارم. بیست سال است که کابوس امروز را می‌بینم. نزدیک مزار مجتبی می‌ایستم. انگار تمام توانم را از دست داده‌ام. سرو کله مائده هم پیدا می‌شود.

ـ خوب می‌بینم که هنوز نرسیدی سر مزار. بیا باباجونم، من الان مزار می‌شورم. اون گل‌ها رو هم بده تا بچینم روی مزار. و بعد شما طبق معمول برام خاطره بگو. بیا دیگه بابا. راستی نگفتی چرا مامان نیومد. نکنه دعواتون شده؟

جلوتر می‌روم. مائده در حال شستن مزار است. بالای سر مزار می‌ایستم و به عکس مجتبی زل می‌زنم. از درون قاب عکس انگار لبخند می‌زند. شاید مجتبی خوشحال‌ترین آدم این جمع باشد.

ـ می‌گم بابا بیشتر خاطراتت از جنگ برام تعریف کردی ولی من نمی‌دونم چرا چیزی از عمو مجتبی نمی‌گی. کلی عکس با هم دارید ها. یه بار از مامان بزرگ هم پرسیدم من و پیچوند.

رو‌به‌روی مائده می‌نشینم همین‌طور بر روی سنگ قبر دست می‌کشد و حرف می‌زند.

ـ دخترم پبچوند یعنی چی؟ این کلمه‌ها چیه شما جوون‌ها استفاده می‌کنید!

ـ خوب باشه حالا؛ از دادن جواب سؤالم طفره رفت. خوب شد؟

ـ بله خوب شد.

ـ امروز می‌خوای چی برام تعریف کنی؟

دلم مثل سیر و سرکه می‌جوشد. لیخند کجی تحویلش می‌دهم. و سکوت می‌کنم.

ـ میگم بابا بامزه نیست تو کل خاندان شما فقط چشمای من و زن عموتون و همین پسر عمو مجتبی سبزه!

ضربان قلبم شدید می‌شود. شک می‌کنم شاید چیزی شنیده یا می‌داند که...

ـ امروز می‌خوام از همین آقا مجتبی برات حرف بزنم.

مائده شق و رق می‌نشیند. نگاهی عمیق به چشمانم می‌اندازد و بعد می‌گوید:

ـ خوب خدا رو شکر مثل اینکه بالأخره وقتش شد من سر و پا گوشم.

ـ من و مجتبی از بچگی با هم بزرگ شدیم. راستش خانواده من و عمو با هم تو یه خونه بزرگ زندگی می‌کردیم. قدیما هم اینطوری بود دیگه، پسرها که ازدواج می‌کردن دست زنشون می‌گرفتن میومدن خونه پدرشون. مجتبی سه سالی از من بزرگتر بود. خیلی دوستش داشتم برام حکم برادر نداشته‌ام را داشت. راستش بخوای همه فامیل عاشق مجتبی بودن... من خیلی مدیون مجتبی‌ام خیلی..

***

مجتبی صبر نمی‌کرد. همین‌طور در حال راه رفتن با بی‌سیم حرف می‌زد. کلافه شدم انقدر که دنبالش دویده بودم.

ـ حاجی به دقیقه وایسا ببین من چی میگم.

انگار صدای من را نمی‌شنید. بلند بلند حرف می‌زد. معلوم بود اتفاقی افتاده که حسابی عصبانی بود اما چاره‌ای نبود باید همین الان تکلیفم را روشن می‌کردم.

ـ حاج احمد نیروهای ما سر وقت می‌رسن. مشکلی پیش نمیاد. فقط ما منتظر شما باید بمونیم دستمون نذارید تو پوست گردو... باشه... خیالت راحت... باعلی

ـ مجتبی دارم باهات حرف می‌زنم‌هاا

مجتبی بسیم را دست بیسمچی داد و گفت:

ـ چی می‌گی تو دنبال من راه افتادی. مگه نمی‌بینی کار دارم. برگه ترخیصت مگه روح‌الله نیاورد برات، چرا هنوز اینجایی پس؟

ـ جریان این برگه چیه اصلا؟میشه توضیح بدی؟

ـ مگه من قرار برای تصمیماتم به تو توضیح بدم؟ برگه ترخیص دستت. زود بجنب تا هوا تاریک نشده با یکی از همین ماشین‌ها برگرد عقب.

ـ شما دارید میرید عملیات بعد من برگردم عقب؟!

معلوم بود حسابی کلافه شده با چشم به بسیمچی‌اش اشاره کرد که برود. حالا تنها شده بودیم و من راحت می‌توانستم حرف بزنم.

ـ مجتبی چت شده این برگه چیه؟ چرا داری اذیت می‌کنی؟

ـ اذیت نمی‌کنم امین باید برگردی. نمیشه تو این عملیات باشی.

ـ چرا نمیشه مگه از صبح تا حالا چه اتفاقی افتاده؟

ـ تو دستور نظامی حالیت نیست مثل اینکه؟

ـ مجتبی بیا یه دو دقیقه پسر عمو باشیم من بفهمم چی شده؟

چشمانش خسته بود. معلوم بود شب را نخوابیده. عملیات مهمی پیش رو داشتیم و بار اصلی عملیات روی دوش گردان ما بود.

ـ ببین امین الان خونه بهت بیشتر احتیاج دادن؟

ـ چیزی شده مگه؟

ـ چیز خاصی نشده؟ دیشب آخر وقت که رفته بودم عقب زنگ زدم خونه حال و احوال کنم. مامان گفت حال زن‌عمو خوش نیست می‌خواد تو رو ببینه.

ـ یعنی چی؟

ـ یعنی همین که گفتم مریض احوال می‌خواد بچه‌اش پیشش باشه.

ـ شوخی نکن مجتبی، اون همه آدم پیشش هستن الان لنگ من یه نفره؟

ـ بی‌تابه امین، می‌فهمی؟

حالا من هم کلافه شده بودم. می‌دانستم این ترفند مادر بود. دلش راضی نبود به جبهه آمدن من. همین یک پسر را داشت و هزار آرزو...

ـ من برنمی‌گردم...

ـ چی گفتی؟

ـ برنمی‌گردم. تو خودت سه ماه دخترت به دنیا اومده مگه رفتی دیدنش؟ بچه‌ات هنوز اسم هم نداره!

مجتبی دستش را روی شانه‌ام گذاشت. نگاهش دلم را لرزاند.

ـ من قضیه‌ام با تو فرق می‌کنه.

ـ چه فرقی؟

سرش را نزدیک صورتم آورد.

امین جان واقعا حالش خوب نیست. بهتره برگردی.

ته دلم خالی شد. به چشمان سبزش نگاه کردم. اشک در چشمانم حلقه زد. مجتبی مثل همیشه آغوشش را باز کرد.

ـ برو دیگه باید زورتر برسی، انشالله عملیات بعدی.

خودم را از آغوشش بیرون کشیدم. باید عجله می‌کردم. اگر هوا تاریک می‌شد دیگر برگشتن محال بود. هنوز چند قدمی بیشتر نرفته بودم که مجتبی صدایم کرد.

ـ امین به دقیقه صبر کن.

ایستادم تا خودش را برساند.

ـ یه زحمتی برات دارم این وصیت|‌نامه منه، بده به زهرا.

با شنیدن این جمله اشک‌هایم سرازیرشد. مجتبی وصیت‌نامه‌اش را هم نوشته بود. انگشتر سبز عقیق یمنش را از دستش درآورد و به انگشت من انداخت.

ـ اگر من از این عملیات برنگشتم این انگشتر بده به مائده

ـ مائده کیه؟

ـ یادم رفت بهت بگم بالأخره اسمش انتخاب کردم. دخترمو می‌گم، مائده.

***

شانه‌هایم به وضوح می‌لرزید. مائده ولی آرام اشک می‌ریخت و سکوت کرده بود. نمی‌توانستم در چشمانش نگاه کنم.

ـ بقیه‌اش بگو بابا.

ـ من برگشتم تهران. مامان‌بزرگ حالش خوب نبود. باید قلبش عمل می‌کرد. مجتبی تو همون عملیات...

ـ شهید شد، آره؟؟

ـ آره شهید شد.

ـ چی شد که با مامان ازدواج کردی؟

ـ هنوز یک سالت نشده بود مامانت خیلی تنها بود. تو رو بغل می‌کرد و میومد همین جا سر مزار مجتبی. کارش فقط گریه بود. همه می‌گفتن اگر همین‌طوری ادامه بده از پا درمیاد. با زحمت راضیش کردم باهام ازدواج کنه. دوست نداشتم تو بی‌پدر بزرگ شی. از همون روز اول که دیدمت مهرت بدجوری به دلم نشسته بود.

ـ چرا هیچ‌کس هیچی بهم نگفته بود تا الان؟

ـ ما می‌خواستیم بهت بگیم فقط دنبال یه موقعیت مناسب بودیم.

هنوز می‌ترسیدم به چشمان سبز مائده نگاه کنم. انگشتر مجتبی را از دستم بیرون آوردم و به طرفش گرفتم. نگاهم کرد. نگاهش مثل همیشه بود دستش را جلو آورد و انگشتر را گرفت و به طرف لبانش برد. بلند شد و روبروی عکس درون قاب ایستاد. همه جا سکوت بود.

ـ مائده بابا من ببخش باید زودتر بهت می‌گفتم.

ـ کاش مامان هم اومده بود. اینطوری هممون دور هم جمع بودیم. سرم را روی زانوهایم گذاشتم. شانه‌هایم سبک شده بود. دلم می‌خواست ساعت‌ها بخوابم. هنوز در افکار خودم بودم که دستان مائده روی شانه‌ام نشست.

ـ پاشو بابا بریم هوا تاریک شد الان مامان نگران میشه.

سرم را بلند کردم. مائده انگشتر سبز را جلوی چشمانم گرفت.

ـ یه روزی بابام این داد بهت که بدی به من. امانت‌دار خوبی بودی امانتش صحیح و سالم تحویل دادی. حال من این انگشتر می‌دم بهت بنداز انگشتت به خاطر این بیست سال که بابام بودی.

ـ یعنی دیگه بابات...

ـ چرا! کی گفته دیگه بابام نیستی؟ من همیشه خوش شانس بودم. حالا دو تا بابا دارم.

مائده دستانش را زیر بازوانم انداخت تا بلند شوم. تمام توانم را جمع کردم تا بایستم. آفتاب غروب کرده بود برای آخرین بار با مائده جلوی عکس مجتبی ایستادیم. لبخند مجتبی هنوز روی لبانش بود.

ـ بریم بابا امین. امروز حسابی سر بابا مجتبی رو با این گریه‌هامون درد آوردیم.

به راه افتادیم مائده دستم را محکم‌تر از همیشه گرفته بود. چند قدمی که رفتیم برگشت به مزار مجتبی نگاهی کرد و چیزی زیر لب گفت. وبعد به صورتم لبخند زد.