مراد دل

مهری سرایی‌فر

خلاصه قسمت قبل:

منیرخانم وقتی صدای طبل دسته عزاداری محل را شنید، سریع حاضر شد تا خودش را قبل از رسیدن دسته به خانه شهید محل به مداح دسته برساند و از او بخواهد برای برگشت گمشده او هم دعایی کند... در تمام مسیر رسیدن به دسته سعی داشت با هیچ‌کس از همسایه‌ها برخورد نداشته باشد تا آرامش و خلوتش بهم نخورد هر چند آخر هم موفق نشد و صحبت با یکی از همسایه‌های قدیمی او را از دسته عقب انداخت و نتوانست به موقع به آنچه می‌خواست برسد... نهایتا گوشه‌ای نشست و با خودش خلوت کرد...

و اینک ادامه داستان...

قسمت سوم

منیر خانم وقتی به خودش آمد که سینه‌زنی تمام شده بود و عزاداران و مردم اطراف دست‌ها را بلند کرده بودند به دعا:

ـ خدایا تو رو قسم می‌دیم به علی‌اکبر نوجوان شجاع کربلا، تو رو قسم می‌دیم به نگاه‌های نگران مادر علی‌اکبر، تو رو قسم می‌دیم به لب‌های تشنه علی‌اکبر مراد دل این خانواده رو بهش بده.

ـ الهی آمین.

ـ خدایا یه نگاهی به جوان‌های این هیئت و دسته بنداز. همه این‌ها مریدان امام حسین هستند. همه‌شون عاشق و رهرو علی‌اکبر هستند. برای امام‌حسین عزاداری کردند. به عشق امام‌حسین و علی‌اکبر تا اینجا اومدن فقط بخاطر اینکه جوان‌ها پیش تو عزیزتر هستند، یه نظر لطفی به این بنده حقیر و دعای این جوان‌ها بکن. این خانواده رو از چشم‌انتظاری دربیار. عزیزشونو به خونه برگردون.

ـ الهی آمین

قلب منیرخانم از این دعا لرزید. دلش می‌خواست دست‌های مداح رو به سمت او برگردد و همین دعا را در حق او هم بکند. چادر را روی صورتش کشید و از خدا خواست گمشده او را هم به خانه برگرداند. صدای سینه‌زنی و نوحه جگرسوز مداح حسابی حال همه مردم را عاشورایی کرده بود. صدا به صدا نمی‌رسید. از آن لحظه‌هایی بود که هر کسی توی عالم خودش با امام درد و دل می‌کرد. منیرخانم احساس کرد وقتش است همین الان برای او و گمشده‌اش هم دعا کنند. اشک‌هایش را پاک کرد. با هر دو دست به لبه سنگی گلدان فشار آورد و بلند شد مداح را دید که با میکروفون زیر نور چراغ مقابل خانه از روی کاغذ نوحه می‌خواند. باید از پشت سر مردم دور می‌زد تا خودش را به او برساند. اولین قدم را که برداشت چیزی جلوی پایش را گرفت. مثل کسی که جفت پا برایش بگیرند با صورت به سمت آسفالت افتاد. متوجه نشد توی جمعیت کی پایش روی صورت و کتفش رفت.

***

دکتر دفترچه بیمه را مهر زد و دست حسن آقا داد:

ـ سه روز بعد بیاریدش ببینم. داروها رو مرتب بخوره و استراحت کنه.

حسن آقا بعد از رفتن دکتر نگاهی به دخترش ریحانه که داشت لباسهای مادر را می پوشاند کرد . کتف و گردن منیرخانم با کتف بند و گردنبند بسته و ثابت شده بود. حسن آقا سر تکان داد:

ـ اون موقعی که خونه بود یه جور عذابمون می‌داد. الانم که رفته...

ریحانه با اشاره چشم و ابرو به پدر گفت که چیزی نگوید. الان وقتش نیست. دگمه لباس را به زور از روی کتف بست و رفت سراغ ویلچر.

منیرخانم بغض کرد:

ـ شماها فراریش دادید. اینقدر که بهش گیر دادید. تو از یه طرف، رشید از یه طرف. شایدم از خداتونه که برنگرده. برای شما بهترهم شده.

ـ باز شروع نکن منیر. خودش رفته. خودشم برمی‌گرده. ببین چی به سر خودت آوردی. دگمه‌هات درست بسته نشده. بذار ببینم...

ـ به من دست نزن. فکر کردی من بدنم درد می‌کنه؟ نه. من قلبم درد می‌کنه. دلم شکسته. بچه منو از خونه در به در کردید. الان هر کدوم برای خودتون راست راست راه می‌رید، زندگی‌تونو می‌کنید. عین خیالتون نیست که داوود الان کجاست و چکار می‌کنه. اصلا غذا برای خوردن داره یا نه. باید از زیر سنگم شده پیداش کنی و حلالیت بخوای.

حسن آقا سرتکان داد و زیرلب گفت:

ـ لااله الاالله. چه بساطی داریم.

ریحانه ویلچر را کنار تخت آورد و چادر مادر را روی سرش انداخت:

ـ مامان بس کن دیگه. اینجا بیمارستانه. بریم خونه صحبت کنیم.

ریحانه از یک طرف و حسن آقا از طرف دیگر منیرخانم را روی ویلچر نشاندند. منیرخانم موقع نشستن ناله‌ای کرد و اشکش سرازیر شد. ریحانه نگاه چاره‌جویانه به صورت پدرش انداخت و ویلچر را حرکت داد.

قبل از رسیدنشان، خانه پر از مهمان شده بود. بچه‌های ریحانه و مستانه خانه را روی سرشان گذاشته بودند. سارای، زن رشید، بچه را روی پاهایش لای‌لای می‌کرد. ویلچر که وارد خانه شد بچه‌ها دویدند سمت منیرخانم:

ـ مامان بزرگ برام شیربرنج درست می‌کنی؟

ـ مامانی گردنت چی شده؟

ـ مامان بزرگ ما می‌خوایم امشب بخوابیم اینجا. چون‌که شما، شما شما افسردگی شُدید.

ـ مامانی میشه منم سوارشم؟

ـ میشه منم هل بدم.

مستانه بچه‌ها را از دور و بر مادر پراکنده کرد.

منیرخانم از روی ویلچر بلند شد و طرف اتاق لنگ‌تر از قبل راه افتاد. گفت:

ـ چرخ تمیزنیست. به فرش برخورد نکند.

بچه‌ها را دوباره از دور و بر منیرخانم دور کردند تا بلکه کمی بخوابد. حسن آقا رفت خرید کند.

ریحانه اتاق منیرخانم را جمع و جور کرد. یک لباس گشاد برای مادرش آورد. مادر که تازه روی تخت به زحمت دراز کشیده بود گفت:

ـ برای چی عوض کنم؟ لباسم خوبه. نمی‌تونم پا شم.

ـ مامان بعدازظهر در و همسایه و فامیل میان عیادت. بده با این لباس ببینندت.

منیرخانم آمد بچرخد سمت ریحانه برای اعتراض که درد توی گردنش پیچید:

ـ اوخ اوخ اوخ... نه نمی‌خوام کسی بیاد، وای گردنم.

ریحانه خیز برداشت طرف مادرش:

ـ مامان جان چکار داری می‌کنی. خیله خوب حالا مگه چه اشکالی داره.

کمک کرد مادر نیم‌خیز شود:

ـ بالأخره از بیمارستان اومدی. خدا بهت رحم کرده سالم موندی. نباید بیان دیدنت؟

ـ نمی‌خوام هیچ کدومشونو ببینم. دست از سرم بردارید. بذارید به درد خودم بسوزم.

ـ خیله خوب باشه. خودتو ناراحت نکن. چند روز بیا بریم خونه ما کسی هم نیاد عیادت. اینکه دیگه ناراحتی نداره. منم نمیرم سرکار. تو دعا کن جواز خیاط‌خونه من درست بشه. مستقل بشم.

می‌خواست حواس مادرش را متوجه چیزهای دیگر کند. منیرخانم به زحمت نشست. ریحانه چند تا بالش گذاشت پشتش تا بتواند گردنش را صاف نگه دارد. ریحانه کنار مادر نشست و دستش را توی دستش گرفت:

ـ آخه چطور شد این‌طوری شد مامان جان. کسی هلت داد؟ سرت گیج رفت؟

ـ اومدم برم به اون آقا بگم برای گمشده منم دعا کنه. گفتند نفسش حقه. برای هر کی دعا می‌کنه برآورده میشه. نمی‌دونی چطور از ته دل برای پسر مفقودالاثر کرمعلی دعا می‌کرد. همه آمین می‌گفتن. همه گریه می‌کردن. همه از ته دل دعا می‌کردند. مگه من از خدا این همه سال نخواستم برش گردونه. خدا به حرفم محل نمی‌ده. گفتم لااقل بخاطر دعای این بنده روسفید خدا هم که شده بلکه یه نگاهی هم به من بندازه. می‌ترسم فرصتم تموم بشه و بچه‌مو نبینم.

ریحانه با دستمال اشک‌ها و آب‌بینی مادر را پاک کرد. حرفی برای گفتن نداشت. می‌دانست مادرش حساس‌تر از آن است که بخواهد دلداری کسی را گوش کند. مادر به هق‌هق افتاده بود. از زیادی گریه به گردنش فشار می‌آمد. صورتش ملتهب شده بود. اشک‌ها لابلای چین‌های گوشه چشمش جمع شده بود. مستانه آمد توی اتاق. بچه‌ها توی درگاه ساکت و مبهوت به گریه مادر نگاه می‌کردند. مستانه نشست کنار تخت مادر:

ـ چی شده مامان؟ الهی من بمیرم.

دختر کوچکه مستانه یکهو شروع کرد بلند گریه کردن:

ـ من نمی‌خوام مامان‌بزرگ بمیره. بخدا نمیر مامانی.

بچه توی بغل سارای هم که کنار بچه‌ها ایستاده بود شروع کرد به گریه کردن. ریحانه به مستانه اشاره کرد جمع کند این سر و صداها را. بچه‌ها و سارای و مستانه بیرون رفتند. ریحانه در را بست و کنار مادر برگشت:

ـ مامان اگه می‌خوای برای اربعین بتونیم نذری بپزیم باید زودتر خوب بشی. وگرنه نمی‌تونیم. اول از همه باید روبه‌راه شی و سرپا بایستی. پس باید استراحت کنی و درست غذا بخوری. تاندونت آسیب دیده. خیلی طول می‌کشه تا خوب بشه. شنیدی که دکتر چی گفت. گفت حتما باید آرامش اعصاب داشته باشی وگرنه قرص و دارو هیچ کاری برات نمی‌کنه. فقط معده تو درد میاره. اول آرامش بعدشم استراحت و تغذیه درست درمون. اگرم بخوای به گریه‌هات ادامه بدی من نیستم. همین الان کلی التماس کردم به صاحبکارم اومدم اینجا. باید حرفمو گوش بدی وگرنه نه از دست من نه هیچ‌کس دیگه کاری ساخته نیست.

مادر کمی آرام گرفت. نفس عمیقی کشید:

ـ برای بچه‌ها غذا درست کن.

ریحانه که دید مادر پلک‌هایش سنگین شده از اتاق بیرون رفت تا بچه‌ها را ساکت کند. به فاطمه خانم که مسئول هماهنگی خانم‌های مسجد برای امور خیر و عیادت و جشن و سوگواری بود زنگ زد تا مبادا برای عیادت به منزل بیایند. تصمیم گرفته بود مادر را چند روزی به خانه خودش ببرد تا آب‌ها از آسیاب بیفتد. همه اهل خانه می‌دانستند چقدر از این گردهمایی‌ها و دورهمی‌ها فراری است مادر. و همه‌اش هم بخاطر پرسش و پاسخ‌های دلسوزانه و کنایه‌آمیز مردم است. تمام دنیایش شده بود «داوود». تمام عکس‌های داوود را از توی آلبوم‌ها جمع کرده بود و توی کمد قفل‌دار اتاقش، کنار بلوز راه‌راه داوود، زیر آینه گذاشته بود. می‌گفت آن بلوز بوی داوود را می‌دهد. گاهی بعد از نماز می نشست جلوی کمد عکسای داوود را یکی یکی نگاه می‌کرد و با گریه چیزهایی زیر لب می‌گفت. بعضی از عکس‌ها گوشه‌هایشان در اثر رطوبت برگشته بود. عکس‌ها را جمع می‌کرد سر جایش می گذاشت و بلوز داوود را به صورتش می‌فشرد و گریه می‌کرد. تازه آن وقت بود که باید یکی می‌آمد بلوز را از دستش می‌گرفت می‌گذاشت توی کمد درش را قفل می‌کرد و بعد مادر را از جاش بلند می‌کرد.

منیرخانم با صدای پچ‌پچ کسی چشمانش را به زحمت باز کرد. ریحانه کنار تختش نشست. خانمی هم کنارش بود:

ـ مامان، بیداری؟

منیرخانم دستش را به طرف ریحانه دراز کرد. نمی‌توانست سرش را تکان دهد. درآوردن هر صدایی از حنجره برایش سخت بود.

ـ مامان، خانوم عبدالعلی اومده دیدنت. مادر همون مداح هست که می‌گفتی.