وای حسینم
حسنی احمدی
کاروان آرام‌آرام به سمت کربلا حرکت می‌کند. کاروانی که حالا جز علی‌بن‌حسین‌علیه‌السلام هیچ‌کدام از مردان خویش را به همراه ندارد. وقتی مرکب ما به نزدیک قبور شهدا می‌رسد زنان چون برگ خزان خود را به پایین می‌اندازند و هرکدام قبری را در آغوش می‌کشند و سخت می‌گریند. با صدای شیون زنان اهل‌بیت‌علیهم‌السلام، زنان روستاهای اطراف خود را به آن‌ها می‌رسانند و شروع به عزاداری می‌کنند. زینب‌سلام‌الله‌علیها با قلبی محزون در میان زنان ناله سر‌می‌دهد: «وای برادرم، وای حسینم، وای حبیب رسول خدا، وای بر پسر مکه و منا، وای بر پسر فاطمهسلام‌الله‌علیها و علی‌علیه‌السلام» و بعد آهی جانسوز میکشد و از هوش می‌رود. ام‌کلثومسلام‌الله‌علیها با دست به صورت خود می‌زند و می‌گوید: « امروز محمدمصطفی‌صلی‌الله‌علیه‌و‌آله و علی‌مرتضی‌علیه‌السلام و فاطمه‌زهراسلام‌الله‌علیها از دنیا رفته‌اند.» صدای گریه و شیون بلندتر می‌شود. هیچ‌کس را تاب تحمل این غم نیست. سکینهسلام‌الله‌علیها با دیدن عمه‌های خود گویی که صبرش تمام شده باشد فریاد میکشد: «وا محمداه! وا جداه! چه سخت است بر تو تحمل آنچه با اهل‌بیت‌علیهم‌السلام تو کرده‌اند آنان را از دم تیغ گذراندند و بعد عریان‌شان کردند.
گویی هفت آسمان در حال پاشیدن است. و من نگاه می‌کنم به سجاد‌علیه‌السلام که با قلبی چاک‌چاک آرام اشک می‌ریزد و به خواهران و عمه‌های داغدارش می‌نگرد و با خود می‌اندیشد باید حرم رسول خداصلی‌الله‌علیه‌و‌آله را به سلامت به مدینه بازگرداند.
منبع:
لهوف، صفحه 82
الدمعة‌الساکبه، جلد 5، صفحه 163