ساکن راستکی طبقه سوم

گلاب‌بانو

مهمان‌های عجیب

من مامان نداشتم، بابا هم همینطور. یک روز یک زن خیلی خیلی چاق به همراه یک مرد خیلی خیلی لاغر به پروشگاه آمدند. ما با بچه‌ها در حال بازی کردن در حیاط بودیم و از سر و کول هم بالا می‌رفتیم. زن آن‌قدر چاق بود که تقریبا زمین تکان می‌خورد و وقتی حرکت می‌کرد روی پاها لنگر می‌انداخت. یعنی اولش با تمام بدن به سمت راست و بعد به سمت چپ می‌افتاد بعد حاصل این جابه‌جا شدنِ حجم زیادی از پا و بدنش که هماهنگی عجیبی با هم داشتند، می‌شد یک حرکت کم به جلو‌!
مرد دقیقا برعکس بود. در طول حرکت کند زن‌، مرد با سرعت بیشتری حرکت می‌کرد و چند بار مسیر را می‌رفت و بر‌می‌گشت و به همه جا سرک می‌کشید. از در که داخل شدند ابتدا قسمت بزرگی از شکم زن تو آمد و بعد دست‌ها و پاها و در ادامه سرش به داخل حیاط آمد و پشت سرش، مرد خودش را با چند گام به جلوی زن رساند و به تک تک ما سلام کرد و با ما دست داد. زن اما در طول تمام دست دادن‌های مرد خودش را به جلو می‌کشید و تمام سعی‌اش را می‌کرد هم زمان با جلو آمدن وتمرکز بر روی قدم‌هایش به بچه‌ها هم نگاهی بیندازد. نگاهش اما مهربان بود. قطره اشکی که کنج چشم‌های روشنش در حال افتادن بود و می‌خواست سر بخورد، جلوی بغض کردنش را می‌گرفت. با تصور این‌که ما پدر و مادر نداریم و بی‌کس و کار هستیم، سری می‌جنباند و دستمالش را که با آن عرق‌های روی پیشانی را می‌گرفت و کاملا خیس شده بود، روی چشم‌ها می‌کشید.
مرد یک‌بار دیگر اسم تک‌تک ما را پرسیده بود و با خدمه پرورشگاه هم آشنا شده بود که زن خودش را به در ورودی رساند، دنبال یک جا برای نشستن می‌گشت تا نفسی تازه کند. مرد سریع برایش یک چهارپایه را که مش‌مراد، دربان پرورشگاه روی آن می‌نشست آورد. چهارپایه زیر چهار پاره استخوان بدن مش‌مراد هم قژ و قژ صدا می‌داد، زیر این خانم که اصلا دوام نمی‌آورد.
زن نگاهی به چهارپایه چوبی زوار دررفته کرد که چند جای آن را مش‌مراد با سیم‌های ضخیم و نازک بسته بود. یک سیم هم دور تا دور آن پیچیده بود که محکم بشود و صدا ندهد. یک ملحفه چرک‌مرد شده و یک بالش نازک هم روی آن دوخته شده بود که دیگر رنگ و رویی نداشت. سال‌ها بود، عمه ناردون که زن مش‌مراد بود آن بالش را به آن چهارپایه دوخته بود و آن‌قدر مش‌مراد روی آن نشسته بود و برخاسته بود که دیگر رنگی نداشت. هر وقت مش‌مراد روی چهارپایه می‌نشست چند تایی گل پیدا بود اما حالا گل‌های سرخ درشت بی‌رنگ و چرک‌مرده زیر تنه بزرگ زن کاملا محو و نابود شده بودند. چهارپایه جیغ دردناکی کشید و زن انگار ترسیده باشد از دست‌های لاغر مرد که شبیه چوب رختی بودند، آویزان شد که مثلا نیفتد. مرد مثل شاخه شکسته‌ای به جلو خم شد و با تمام وجود بخشی از سنگینی زن را تحمل کرد تا زن زمین نیفتد. خیال هر دو که راحت شد زن مرد را رها کرد. صدای جیغ‌های صندلی را همه ما می‌شنیدیم که بلند فریاد می‌زد.

خانم مدیر به استقبالشان آمد و نگاهی به ما کرد که هاج و واج آن حجم بزرگ را تماشا می‌کردیم. به من گفت علی جون بیا اینجا... چیزی انگار درون من منفجر شد. حباب کوچکی شبیه این حباب‌هایی که با صابون و کف درست می‌کنند. انگار دستی نخ دراز بادبادک بازیگوش من را گرفت و کشید و از دل آسمان پایین آورد. خانم مدیر دست مرا چسبیده بود و دستم را توی دست‌های مرد گذاشت. مرد لبخند مهربانی روی لب‌هایش بود.
خانم مدیر گفت: علی جون! اتاقتون رو به خانم و آقای صهبایی نشون میدی؟
خانم و آقای صهبایی به پهنای صورت لبخندی برلب داشتند. لبخند از کنج لب‌ها بیرون زده بود و مثل سیلابی که پرچینی را خراب کند گوشه لب‌ها را چروک انداخته بود. گفتم: چشم! زبان نداشتم، با سر نشان دادم، سر لاغری که به یک سمت کج شد.
آقای صهبایی خانم صهبایی را از روی چهارپایه مش‌مراد کند و به دنبال خود کشاند. هر دو به دنبال من بودند. اتاق ما طبقه اول کنار اتاق کارگرها بود و به همراه چند پسر بچه دیگر آنجا می‌خوابیدیم. چون سن ما بیشتر بود، اتاقمان را جدا کرده بودند. ولی من خانم و آقای صهبایی را تا طبقه سوم بالا بردم. خانم صهبایی نفسش بند آمده بود. لب‌هایش به کبودی می‌زد و آقای صهبایی از خستگی جابجا کردن زنش گوشه چشمش می‌پرید‌.
خانم صهبایی گفت‌: مگه اتاق شما با دختر‌های کوچولوی یک ساله یکیه؟
خانم مدیر هن‌...هن‌کنان گفت: هن هن... اتاق شما... هن هن هن... اینجا نیست هن...
هر دو می‌دانستند که طبقه سوم اتاق من نیست اما تا آنجا دنبال من آمده بودند. من خجالت کشیدم اما آن دو به رویشان نیاوردند. برای همین دهانم قفل شد و هر چه حسن و حامد و اصغر مسخره‌ام کرده‌اند که عجب پدر و مادری گیرت آمده‌! جوابشان را ندادم.
خانم صهبایی روی تکه فرش کف اتاق کنار اسباب‌بازی‌ها نشست و یکی از دختر‌ها را بغل کرد‌ همان اشکی که توی حیاط یکبار در صورتش راه رفته بود این بار دوید و جاری شد. دخترک را به سینه چسبانده بود و نوازش می‌کر.د تکه بزرگی از ابر شده بود که تند تند می‌بارید من ترسیدم طبقه سوم را سیل بردارد.

یک الف بچه

آهسته گفتم این دختره مامان داره... فقط مامانش مریضه تا خوب بشه ما دخترشو نگه می‌داریم... خانم صهبایی از شنیدن صدای من جا خورد. از اولش هر چه تلاش کرده بودند بی‌صدا همراهی‌اش کرده بودم و حالا شنیدن صدای من حالش را خوب می‌کرد. خوشش آمد و انگار دلسوزی من به دلش نشسته بود. دخترک را زمین گذاشت و دست‌هایش را به سمت من باز کرد. مثل قایق کوچکی که به بدنه بزرگ یک کشتی برخورد کند نزدیک شدم. در برابر حجم خانم صهبایی کوچک بودم. دست آقای صهبایی نخ قایق کوچک من را گرفت و به دست کشتی بزرگ گره زد. پس شما ازش مراقبت می‌کنید؟ از این‌که خودم را با تمام کارگرها و مراقب‌ها و مددکارها و خانم مدیر جمع بسته بودم دلم گرم می‌شد ولی حتما خانم مدیر این همکاری را انکار می‌کرد. تو یه الف بچه‌...!
من هنوز یک الف بچه بودم... آقا و خانم صهبایی نمی‌توانستند از نوزاد مراقبت کنند. شرایطش را نداشتتد. برای همین تقاضای بچه بزرگ‌تر را داده بودند. بقیه‌اش را یادم نمی‌آید. من آن موقع‌ها یک الف بچه بودم که با خانم و آقای صهبایی یعنی همین مامان و بابا به خانه آمدم. اینجا اتاقم واقعا در طبقه سوم است. طبقه سوم راستکی و اتاقی که فقط مال خود من است با هیچکس شریک و هم‌اتاقی نیستم. صدای ناله و ضجه دلتنگی وصدای گریه هیچ بچه‌ای که دلش برای مادرش تنگ شده پوست شب را خراش نمی‌اندازد. اینجا بیست سال است که مال من است من اینجا مدرسه رفته‌ام و بعد دانشگاه را تمام کرده‌ام. هر بار که از خیابان به پنجره کوچک اتاقم نگاه می‌کنم صدای گریه کودکی پر می‌شود توی گوشم. آن کودک خودم هستم ترسیده‌ام، محکم دست آقای صهبایی را چسبیده‌ام و گریه می‌کنم. نمی‌دانم چرا به یاد نمی‌آورم و بعد صدای گریه تبدیل به خنده می‌شود. خنده‌هایی واضح و آشکار خنده‌هایی از طبقه سوم که با این جمله شروع می‌شود: پس چطور خودتون به طبقه سوم می‌رید؟ یا اونجا تو طبقه سوم چند تا دختر کوچولو نوزاد دارید؟ آن‌قدر سؤال‌ها به سرعت به ذهنم می‌رسیدند که یادم رفته بود گریه کنم. یادم رفته بود از جایی که به آن عادت کرده بودم کنده شدم. ما سوار آسانسور شدیم و یک اتاقک من و خانم و آقای صهبایی را به راحتی بالا برد. انگار که هیچ وزنی نداشتیم. توی خانه آن‌ها هیچکس نبود. اتاقی را به من نشان دادند که شبیه آن چیزهایی بود که مش‌مراد وقتی خوش‌اخلاق می‌شد برایمان تعریف می‌کرد. ولی آن‌ها هیچ‌‌وقت راستکی نبودند. مامان مشکل دیابت داشت برای همین همیشه با انبوهی از گوشت و چربی اضافه اطراف بدنش درگیر بود. غصه خوردن، گریه کردن تا قبل از من او را عصبی و پرخور و چاق کرده بود و شاد بودن و خندیدن بعد از من هم دوباره اشتهایش را زیاد می‌کرد. اتاقش درست روبروی اتاق من بود و آن حجم مهربان به سختی اما با مهربانی این طرف و آن‌طرف می‌رفت. با پدر تشویقش می‌کردیم راه برود بخندد و کمتر بخورد خیلی موفق شدیم او را به مرور زمان از یک کشتی بزرگ تبدیل به یک قایق متوسط کردیم که راحت‌تر حرکت می‌کرد‌. یک قایق با بادبان سفید گل‌دار.
مامان صهبایی همین ثریا جان خودم همیشه روسری سفید روی سرش دارد و توی خانه آهسته آهسته این طرف و آن طرف می‌رود.