پیاده‌روی سیدمصطفی خمینی در دهه 40
عاطفه میرافضل
آیت‌الله سیدمصطفی خمینی در سال‌های تبعید حضرت امام در نجف، سنت پیاده‌روی از نجف به کربلا را هر ساله چندین بار انجام می‌دادند.
حجت‌الاسلام رحیمیان که خود در سال‌های متمادی همراه فرزند ارشد امام در پیاده‌روی‌های معنوی اربعین حضور داشت در کتاب خاطرات خود گفته است: «فاصله نجف تا کربلا از جاده آسفالت، حدود ۷۰ کیلومتر و از مسیر خاکی در مجاورت شط فرات حدود ۹۰ کیلومتر بود. معمولا شب‌های جمعه در حدود سه ساعت، برای زیارت امام حسین‌علیه‌السلام و حضرت ابوالفضل‌علیه‌السلام به کربلا می‌رفتیم و باز می‌گشتیم و هر سال چند نوبت به مناسبت زیارت‌های مخصوص امام حسین‌علیه‌السلام مانند اربعین، ۱۵ شعبان و عرفه از راه مجاور شط، پیاده به کربلا تشرف می‌یافتیم. ارکان این کاروان شهید حاج‌آقا مصطفی خمینی، آقای رضوانی خمینی و آقای اشکوری بودند.
یکی از خوش‌ترین و دل‌انگیزترین ایام مجاورت در عتبات همین سفرهای پیاده به کربلا بود. دعا و زیارت جمعی در حال پیاده‌روی و حالات روحانی و قطره‌های اشکی که همچون دانه‌های مروارید بر گونه‌های نورانی حاج‌آقا مصطفی می‌غلتید، روان‌ها را روشن و جان‌ها را جلا می‌بخشید.
کاروانی با پاهای تاول‌زده و چهره‌های گردآلود رو به سوی کربلا روان بود، اما عبور کردن از راه باریکی که از سمت چپ نخل‌های بلند و از جانب راست شط فرات آن را می‌فشرد، خستگی‌ناپذیر بود. در تابستان شب‌ها حرکت می‌کردیم و روزها اتراق می‌کردیم و در زمستان برعکس هنگام ظهر و مغرب به هر نقطه می‌رسیدی، حق عبور از آنجا را نداشتی، مالک و ساکن نخلستان بر سر راه ایستاده بود و زائران را به ضیافت خویش فرامی‌خواند. گویی حریم خود را در جاده خاکی کربلا بخشی از خانه خود می‌دانست و خارج شدن مهمان را در هنگام ظهر و شب بدون صرف ناهار یا شام، ننگی بزرگ می‌پنداشت و گاهی که قصد داشتیم تا پاسی از شب به راه خود ادامه دهیم، عربی روستایی جلو می‌آمد و اصرار می‌کرد و اگر نتیجه نمی‌گرفت، تهدید می‌کرد، با شدت و غضب تفنگ خود را آماده شلیک می‌کرد اما نه برای کشتن مهمان، بلکه آن را به حاج‌آقا مصطفی می‌داد و می‌گفت: «اگر می‌خواهید بروید، بروید اما از روی نعش من!»