زندگی جای دیگریست

معصومه تاوان

سهراب پرونده زیر بغل از مطب بیرون آمد و راسته پیاده‌رو گرفت سمت خانه. تمام حواسش پی حرف‌هایی بود که چند دقیقه پیش از زبان دکتر شنیده بود.

ـ این علائم که شما می‌گید به خاطر فکر و خیال اضافه است. به خاطر افسردگیه، تنهایی؟ تنهایی بده سرت رو با یه کاری گرم کن وگرنه راستی راستی مریض میشی و زمین‌گیر... بچه که داری؟ بهشون بگو در جریان باشن.

اگر زنش زنده بود هرگز کارش به افسردگی و این‌طور حرف‌ها نمی‌کشید. زنش شادتر و سرزنده‌تر از همه زن‌هایی بود که می‌شناخت. اصلا انگار نه انگار که مریض است و دکترها جوابش کرده‌اند. تا آخرین لحظه زندگی‌اش خندید و بعد چشم‌هایش را بست. مدت‌ها بود که بغضی آمده بود چسبیده بود بیخ گلویش. اصلا تمام این سردردها، بی‌حالی و سستی‌ها به‌خاطر همان یک بغض بود. نمی‌دانست باید با آن چه کند و چطور خودش را از دست آن راحت کند. سرکه بلند کرد رسیده بود جلوی خانه. کلید انداخت و داخل شد. قفس قناری‌اش از ایوان آویزان بود. انگار تا او را دید به دست و پا افتاده باشد، سر و صدا راه انداخت و شروع کرد به خواندن. خنده‌اش گرفت. داروهایش را گذاشت گوشه‌ای و رفت سمتش.

***

نشسته بود روی ایوان و سماور را کنارش گذاشته بود. قبل‌ترها که زنش زنده بود خیلی اهل چای نبود و او هم همیشه گلایه می‌کرد که شوهرش رفیق نیمه راه است و آدم با او بهش خوش نمی‌گذرد. اما از بعد مرگ زنش سر ساعت مشخصی چند استکان چای خوردن شده بود عادت همیشگی‌اش. این کار گذشت ساعت را راحت‌تر می‌کرد.

نگاهی به بخاری که از سماور بیرون می‌آمد انداخت و گوشی تلفن را برداشت و به دخترش زنگ زد.

ـ الو سلام دخترم.

ـ سلام بابا حالت چطوره؟ خوبی؟ هی می‌خواستم زنگ بزن یادم می‌رفت. چطوری؟

ـ خوبم بابا امروز رفتم دکتر. گفت...

ـ ای بابا تو هم از بیکاری مدام میری دکتر و... راستی بابا تا یادم نرفته می‌تونی بیای آنتن تلوزیونو درست کنی؟ این بچه‌ها کلافه‌ام کردن بس غر زدن و گریه کردن. بهرام نمی‌رسه. اینام می‌خوان که کارتون نگاه کنن. راستی گفتی دکتر چی گفت؟

ـ سهراب گوشی را چسباند به گوشش و گفت:

ـ چیز خاصی نگفت.

ـ من که می‌گم الکی خودتو نگران می‌کنی.

دستش را روی شاسی تلفن گذاشت و قطعش کرد و چند دقیقه بی‌حرکت به بخار نیمه جانی که داشت از استکان بلند می‌شد نگاه کرد و دوباره شماره گرفت.

ـ سلام پسر بابا، خوبی؟

ـ سلام بابا چه خوب که زنگ زدی، این مژده دوباره زده به سرش می‌گه الا و بلا طلاق. من یکی که دیگه واقعا نمی‌دونم باید چکار کنم. هر چی التماسش می‌کنم، هرچی باهاش حرف می‌زنم اصلا حرف توی گوشش نمیره. پاشو کرده توی یک کفش که من مهریه‌ام رو می‌خوام و بس. شما که از اوضاع کار من خبر دارین. تازه یک روبه‌راه شدم. اگه بخوام مهریه خانمو بدم که دیگه چیزی برام نمی‌مونه. شما یه زنگ بزن باهاش صحبت کن شاید حرف شما رو بخونه. والله من که دیگه کم آوردم. لااقل یه چند وقت صبر کنه بعد. می‌ترسم بره شکایت کنه آبروریزی راه بندازه.

راستی خودت چطوری؟ خوبی؟ هی می‌خوام بهت سر بزنم‌ها... بخدا شرمنده‌ام، اینقدر کار ریخته سرم که نمی‌تونم سرمو بخارونم. این مژده‌ام که شده قوز بالای قوز.

ـ نه بابا خوبم کاری نداشتم گفتم حالتو بپرسم.

ـ دستت درد نکنه، مگه شما به فکر من باشین وگرنه...

***

بلند شد و کتش را پوشید.

ـ الان میرم برات ارزن می‌خرم.

و برای قناری موچ کشید و قربان صدقه‌اش رفت.

آقا میثم پرنده‌فروش نشسته بود پشت دخلش و با گوشی‌اش ور می‌رفت. چشمش که به آقا سهراب افتاد بلند شد و تا کمر خم شد.

ـ چه خبر آقا سهراب خوبید؟ سیاوش چطوره این طرفا پیدا نمی‌شه؟ شما خودت هم کم پیدا شدین کمتر توی محل زیارت می‌کنیم شما رو بابا یه سری به ما بزنین دلمون براتون تنگ شده بود.

و رفت و یک استکان چای از فلاکس برایش ریخت و آورد.

ـ ارزن می‌خوای؟ خوبشو دارم. خوب چه خبر؟

‌ـ سلامتی، یک پام دکتره یک پام خونه. رفتم دکتر میگه دارم افسردگی می‌گیرم.

آقا میثم تا این حرف را شنید زد زیر خنده.

ـ بابا آقا سهراب چقدر سوسول شدی، این حرفا برای جوناست نه شما برو برای خودت کیف کن. بی‌آزار و اذیت و مزاحمت. نه بدهی نه غرغر زن و بچه‌ای والله به خدا.

و استکان چایش را سر کشید و استکان سهراب را هل داد سمت او.

ـ بخور بخور سرد می شه.

**

سهراب ارزن را برای قناری ریخت و ایستاد مقابل قفسش. چشمان درخشان قناری و سرزندگی اش او را به حرف واداشت.

ـ خوش بحالت که اینقدر راحتی، اگر زنم زنده بود حالا منم اینقدر تنها نبودم. می‌دونی می‌ترسم مریض شده باشم. ام اس. شنیدی اسمشو؟ یکی از دوستام داشت آخرش زمین‌گیر شد. میگن از فکر و خیال اضافه است... توی سن 55 سالگی فکر و خیال و تنهایی بده.

قناری زل‌زده به چشم‌های سهراب و بی حرکت ایستاده بود. سهراب صندلی‌اش را جلو کشید و حرف‌هایش را ادامه داد...