آرزوهای بر دل مانده
سیده‌مریم طیار
وقتی نجمه‌خاتون پایش را از قسمت زنانه مسجد بیرون گذاشت، هیچ‌کس نمی‌دانست توی دلش چه ولوله‌ای به‌پاست؛ البته به‌جز آقامراد که او هم چند لحظه بعد پایش را از درب مردانه مسجد توی کوچه گذاشته بود. از همان دم‌در که چشمش پی نجمه گشت و خیلی زود پیدایش کرد، حدس که نمی‌زد! بلکه مطمئن بود که توی دل زنش چه می‌گذرد.
نجمه‌خاتون چند قدمی جلوتر آمده بود و درست مقابل درب اصلی مسجد ایستاده بود. داشت از پشت عینک ته‌استکانی‌اش توی حیاط مسجد را نگاه می‌کرد. درست آنجایی را که ده پانزده قدم داخل‌تر، یک میز با دو تا صندلی گذاشته شده بود و حالا که نماز مغرب و عشا اقامه شده بود، باز آن جوان همیشگی پشت میز نشسته بود و از متقاضی‌ها اسم‌نویسی می‌کرد.
آقامراد عصازنان و با قدم‌های آهسته خودش را به زنش رساند و کنارش ایستاد. چند لحظه‌ای به داخل حیاط مسجد نگاه کرد. وقتی نجمه نگاه پر تمنایش را به او دوخت، اشک در چشم‌های هردویشان حلقه زد.
نجمه آهی کشید، سرش را پایین انداخت و خواست راهش را به طرف خانه کج کند که مراد، گوشه چادرش را گرفت و مانع شد. گفت: «می‌رم اسم می‌نویسم.»
نجمه برگشت. می‌شد برای لحظه‌ای در نگاهش برق خوشحالی را دید ولی فقط لحظه‌ای. چون بلافاصله شادی، جایش را به غم داد. گفت: «آخه چه جوری؟ ما که پولی در بساط نداریم.»
مراد گفت: «نگران نباش. خدا بزرگه. خودش می‌رسونه.» و عصایش را به طرف مسجد برگرداند و راهی شد.
نجمه همان‌جا دم‌در ایستاد و مراد را نگاه کرد. مراد به اندازه یک نفر در صف ماند و بعد با جوان پشت میز حرف زد. جوان توی دفترش چیزی نوشت. هنوز مراد برنگشته بود که دست نجمه‌خاتون روی قلبش رفت و زیر لب گفت: «السلام علیک یا اباعبداللهعلیه‌السلام .»
***
نجمه‌خاتون شام را بار گذاشته بود ولی خودش سر جای همیشگی و درحال قلاب‌بافی نبود. مراد داشت دنبالش می‌گشت تا این‌که در اتاق پشتی پیدایش کرد.
نجمه نشسته بود کنار صندوقچه قدیمی و یک عالمه خرده‌ریز از آن تو بیرون ریخته بود.
ـ خانوم! چیکار می‌کنی؟ یاد گذشته‌ها افتادی؟
نجمه چشمش را از روی آلبوم بلند کرد و گفت: «نه! اومدم پی گردنبندی که سر عقد بهم هدیه شده بود... ولی هرچی گشتم پیداش نکردم... آلبوم رو دیدم خواستم یه نگاهی بندازم.»
ـ پس یادت رفته. گردنبند رو که بیست سال پیش هدیه کردی به عروست!
چشم‌های نجمه با یادآوری خاطرات گذشته برای لحظاتی بزرگ شد. لبخندی گوشه لبش نشست و گفت: «راست می‌گی. یادم رفته بود.» و باز چشمش را به آلبوم دوخت.
ـ می‌خواستی بفروشی بدی هزینه زیارت؟
نجمه با شرمساری سرش را تکان داد.
ـ نگران نباش. فردا می‌رم دنبال جور کردن پول. از چند نفر طلب دارم که موعدش سر اومده. اگه بدهی‌شون رو صاف کنن و حقوق ماه بعد رو هم بذاریم روش، جور می‌شه.
ـ خدا کنه. فقط حقوق رو اول ماه خرج کنیم پس تا آخر ماه با چی سر کنیم؟
ـ نترس. خدا می‌رسونه.
***
فردا ساعت ده صبح، آقامراد به امید گرفتن طلب‌ها از خانه بیرون رفت. نجمه یک دل نه صد دل خوشحال بود. داشت برای خودش برنامه می‌چید که چه چیزهایی را با خودش بردارد و چه چیزهایی را برندارد. وقتی به مقصد رسیدند چه کار بکنند و اول کجا بروند. شاید هزاربار بیشتر تا حالا که عمرش به هفتاد و پنج سال رسیده بود از این و آن شنیده بود که اول از همه باید رفت نجف، به زیارت امیرالمؤمنین‌علیه‌السلام و بعد از حضرت کسب اجازه کرد برای زیارت فرزندش امام حسین‌علیه‌السلام.
خیلی دوست داشت آن‌طور که توی تلویزیون دیده بود، مثل خیلی از مردم مسیر نجف تا کربلا را پیاده بروند ولی مطمئن نبود خودش و آقامراد پای پیاده رفتن داشته باشند.
با خودش گفت: «عیبی نداره. اگه پیاده هم نشد، بازم خدا قبول می‌کنه. کمِ‌کمش اینه که فقط می‌ریم زیارت و عرض سلام و ادب.
منقلب شد: «می‌گیم آقا! خاک پاتونیم... فدای اون گلوی بریده‌تون... دیر اومدیم ولی اومدیم... کاش می‌شد زودتر بیاییم... ولی دستمون کوتاه بود از اومدن... به برادرت اباالفضل‌العباس ببخش کوتاهی‌مون رو...» دیگر اشک امانش نداد و صدای هق‌هقش بلند شد.
***
از دو سه روز پیش که آقامراد با دست خالی به خانه برگشته بود نجمه‌خاتون توی خودش بود. کارهای خانه را می‌کرد و یکریز بافتنی می‌بافت و زیر لب ذکر می‌گفت.
وقتی مراد گفت: «دلم نمیاد برم اسممون رو خط بزنم.» نجمه‌خاتون آهی کشید و اشکش جاری شد. مراد بغض کرد و نتوانست توی اتاق بماند. رفت حیاط تا خودش را با باغچه سرگرم کند. نجمه بلند شد به غذا سری بزند که زنگ در را زدند. از پشت پنجره دید که مراد از همان حیاط به طرف در رفت و کمی بعد مأمور برق را از روی لباس مخصوصش شناخت. غذا را هم زد و دوباره آمد سر جایش بنشیند که دید مأمور هنوز نرفته است. چارقدش را سرش کرد و رفت کنار در.
نگاه پر مهر آقامراد به طرف همسرش برگشت ولی در نگاه نجمه‌خاتون ده‌ها سؤال موج می‌زد. نمی‌دانست چه شده که مأمور این‌همه مراد را به حرف گرفته. مأمور بعد از سلام گفت: «به حاج‌آقا داشتم می‌گفتم که پدر و مادرم دیشب به خوابم اومدن و ازم خواستن شما و آقاتون رو بفرستم کربلا... گفتن زنگ اولین خونه‌ای که زدی زائر کربلا هستن. هزینه سفرشون رو بده... این‌جام اولین خونه‌ای بود که امروز اومدم و زنگش رو زدم...» بعد لبخندی زد و گفت: «وقتی پدر و مادرم به رحمت خدا رفتن، هنوز راه کربلا باز نبود... آرزو به دل موندن... ولی اگه خدا بخواد شما رو جای اونا راهی می‌کنم.» نگاه نجمه به طرف همسرش برگشت و اشک‌هایش جاری شد.