تلخ و شیرین اسارت
موضوع اسارت و آزادگی در سال‌های پس از جنگ تحمیلی از ابعاد مختلف نگارشی و تحقیقی مورد توجه نگارندگان و پژوهندگان حوزه دفاع مقدس قرار داشته است. به نظر می‌رسد که نوشتن در این حوزه نه تنها می‌تواند به انتقال تجربه‌هایی از اسارت بینجامد که گاه شیوه پرداخت به موضوع، از بار سنگین و طعم تلخ آن می‌کاهد. کام تلخ رزمندگان ایرانیِ در بند رژیم بعث عراق در 26 مرداد‌ماه سال 1369 با بازگشت به خاک میهن به شیرینی نشست و در این روز، نخستین گروه از آزادگان بوسه بر خاک میهن زدند. رنج اسارت که از تبعات جنگ محسوب می‌شود، آمیخته با درس‌هایی است که واگویی آن برای نسل امروز می‌تواند لحظات مقاومت را به شیوایی بیان کند.
هنر زندگی در چگونگی استفاده از داشته‌ها و فرصت‌ها، خصوصا در زمان بحران‌ها است.غم و غصه و شادی و نشاط لازمه هر جامعه‌ای است. اما در اردوگاه‌های یأس‌آور اسارت این عناصر رنگ و بوی دیگری داشت.چرا که فرزندان سلحشور خمینی‌ره از کم‌ترین‌ها برای حفظ روحیه و ایمان خود بهترین بهره را می بردند. رسالت این اثر تبیین و معرفی گوشه‌ای از این خلاقیت‌ها است، که می‌تواند برای نسل‌های امروزی راهگشا باشد.در این اثر بیش از 155 خاطره تلخ و شیرین از زبان 34 نفر از آزادگان و نیز چند کتاب جمع‌آوری و به رشته تحریر در آمده است.
برشی از کتاب:
آلبرت مسیحی:
موقع عزاداری یکی از اسرای مسیحی به نام آلبرت گفت: برای مراقبت و نگهبانی من پشت پنجره می‌ایستم. از او پرسیدیم: اگر عراقی‌ها ما را هنگام عزاداری ببینید و کتک بزنیند، برایمان لذت‌بخش است، چون به آن اعتقاد داریم. اما تو چی؟ اگر عراقی‌ها بفهمند خیلی اذیتت می‌کنند.
آلبرت گفت: این‌که من مسلمان نیستم و اسلام دین من نیست، درست؛ اما همان‌طور که ایران وطن من است و برای آن جنگیدم، اسلام هم دین هموطنان من است و برای من ارزشمند است. بنابراین اگر در این راه کتک هم بخورم برای من لذت‌بخش است. ضمن آن‌که امام حسین‌علیه‌السلام به سبب جوانمردی و نرفتن زیر بار ظلم به شهادت رسید. شما هم برای چنین شخصی عزاداری می‌کنید و این برای من مهم و ارزشمند است...
کتاب «تلخ و شیرین از اسارت» در قطع رقعی و 150 صفحه نوشته «سیدحسن منتظرین» توسط انتشارات «شهید کاظمی» روانه بازار شد.