جا ماندن معنا ندارد

باران زعیمی

اسباب سفر را آماده می‌کرد. هرچه برای یک سفر لازم بود در کوله گذاشت. قلبش می‌لرزید و چشمش نمناک بود ولی تند تند اشک‌ها را پاک می‌کرد. مگر می‌شود مسافر اربعین را بدرقه کرد و دل راهی نشود؟ فرزندشان کوچک بود و به شدت در برابر بیماری ضعیف و آسیب‌پذیر. پول سفر هوایی را هم نداشتند. دلش آرزوی زیارت اربعین پاره تن حضرت رسول‌صلی‌الله‌علیه‌و‌آله‌و‌سلم را داشت ولی باید می‌ماند تا حداقل همسرش برود. همسر، با محبت دستان زن را گرفت و بر پیشانی خط افتاده او بوسه زد و گفت: تو زودتر از من به کربلا رسیده‌ای.

جامانده‌های مشتاق زیادند. یکی گذرنامه ندارد، یکی گذرنامه دارد ولی پول سفر ندارد، یکی مأمور به نگهداری فرزند است و دیگری مادر پیرش را نمی‌تواند تنها بگذارد، آن یکی اذن همسر یا پدر ندارد و قانون دست‌هایش را بسته و این یکی همه چی دارد و بیماری نفسش را بریده. حال جامانده‌ها گفتنی نیست اما مگر می‌شود آن‌ها زائر اربعین نباشند؟

حسین‌علیه‌السلام مظهر «الطف من کل لطیف» است و سایه لطفش، حرم‌الله را در برگرفته و قلب مومن حرم‌الله است. پس هر جا و هر وقت اراده زیارت ثارالله کند، زائر حسین است و مشمول رحمت واسعه. اینجا پیش از سفر تن باید دل و روح رفته باشد تا وصل صورت بگیرد. وقتی دل رفت و روح پرواز کرد، تن برود یا نرود، واصل شده اما اگر برود حتما زهی سعادت.

امروز خدا معجزه کرده و پس از قرن‌ها، آتش عشقی را که در سکوت، سینه به سینه ارث رسیده از زیر خروارها خاکستر تخریب و سرکوب بیرون کشیده و پرده از راز جاذبه کربلا انداخته است. طریق بهشت هیچ‌وقت خالی از زائر نبوده اما این شوق عجیب و غریب و ضربانی که در هر ساعت نزدیک شدن به روز موعود اربعین بالا می‌رود و از شرق و غرب عالم مریدپروری می‌کند عادی نیست. فراتر از هجوم جسم‌ها به سمت سرچشمه معطر نور، این حجم بی‌پایان دل‌ها و روح‌هاست که به سمت حسین‌علیه‌السلام روانه است. اگر چشمِ تن حجاب نداشت شاهد ماجرایی خیره‌کننده‌تر از ماجرای میلیونی کربلای عراق بود.

این روزها هرکس که می‌رود یک نفر نیست و کوله‌بارش آکنده از سلام‌ها، دعاها و اشک‌های تن‌های ناتوان است. یکی با عریضه، یکی با پرداخت هزینه، یکی با التماس چند گام به نیابت و الی ماشاءالله راه میان‌بر برای طی این سفر روحانی که رهروانش را شریک معجزه اربعین کرده است. این یعنی خدا خواسته تمدن توحیدی خود را بر شانه‌های مستحکم اربعین استوار کند و تمدن جز تحولی در حکومت دل‌ها نیست و در این حاکمیت، جاماندن معنا ندارد. وقتی دلت سوخت و دود حسرت دیدن معراج حسین‌علیه‌السلام از خاکسترش بلند شد بدان که تو هم راهی شده‌ای.

حسین، حسین، حسین! هرچه بگویی حسین مست‌تر می‌شوی همان‌گونه که هرچه بگویی علی، علی، علی! حسین‌علیه‌السلام نیز مانند حضرت خاتم صلی‌الله‌علیه‌و‌آله‌و‌سلم آن‌قدر علی‌علیه‌السلام را دوست داشت که همه فرزندانش را علی نامید. پس در معراج کربلا چون «فکان قاب قوسین او ادنی»* حسین رخ داد، خدا با زبان علی با او سخن گفت و دشت از علی پر شد.

*سوره نجم. آیه 9