کلمات خون‌آلود، انگشت‌های سرخ
ماه‌منیر داستان‌پور
باید هرچه در خاطرم بود را می‌نوشتم. تمامش را، همه چیزی را که بر من گذشته بود یا از دیگران شنیده بودم. چیزهایی که اگر چندوقت پیش دیده یا شنیده بودم؛ بعید نبود که به سلامت چشم‌ها و گوش‌هایم شک کنم؛ ولی آن شب و در آن ساعت نحس از تمامشان اطمینان داشتم. درست مثل شوری اشک‌هایی که روی صورتم خشک شده و گرمی خونی که سر انگشتانم را سرخ کرده و انگار می‌خواست یکی‌یکی کلماتم را خون‌آلود کند. به همین وضوح، و به همین روشنی، به کل ماجرا یقین پیدا کرده بودم. می‌ترسیدم دیرشود و نتوانم. یکی باید این‌ها را می‌نوشت. یکی باید این اتفاقات را به گوش او می‌رساند. می‌ترسیدم دیر شود. دعا‌دعا می‌کردم قبل از این‌که شارژ لپ‌تاپ تمام شود بتوانم نامه را برایش ارسال کنم. اما یک‌دفعه...
صبح با احساس سرزندگی و شادمانی بیدار شدم. قرار بود تا چند ساعت بعد ببینمش. کلی برنامه برای ورودش چیده بودم. از خوشحالی در پوست خودم نمی‌گنجیدم. روز قبل زیر و روی خانه را تمیز کرده بودم. حتی آن پیراهن سرمه‌ای ـ سفیدی که خودش برایم خریده بود؛ اتو کرده بودم تا بپوشمش. با خودم فکر می‌کردم اگر بفهمد موهایم را رنگ کرده‌ام خوشحال می‌شود یا ناراحت؟ ولی حتما خوشحال می‌شد. آخر همیشه از زیبایی دخترانی که در اروپا دیده بود برایم تعریف می‌کرد و من را به حسادت می‌انداخت. لابد اگر مرا ببیند می‌فهمد که می‌توانم خیلی زیباتر از آن‌ها باشم. یک‌دفعه دلم برای موهای سیاهم تنگ شد. مگر آن‌ها چه گناهی کرده بودند که باید تغییرشان می‌دادم؟ هیچ‌وقت رنگشان نکرده بودم. با این قیافه جدید حس می‌کردم هویتم عوض شده! اصلا چه کسی گفته من باید شبیه آن آدم‌های بی‌احساس باشم که او کنارشان زندگی می‌کند؟! اصلا اشتباه کردم رنگ اصیل و واقعی موهایم را تغییر دادم. اگر بابت هنر آرایشگر و متریال گران‌قیمتی که روی موهایم خالی کرده بود؛ تا ته و توی جیبم را نتکانده بودم؛ قطعا همین امروز دوباره سیاهشان می‌کردم. سیاه عین بال‌های کلاغ، مثل روز اولش. اما نه وقت آرایشگاه رفتن داشتم و نه دلم می‌آمد آن همه پول بی‌زبان به باد فنا رود. تازه از این‌ها هم بگذری، دلم می‌خواست چشم‌هایش را وقتی با دیدنم برق می‌زد ببینم و تصویرش را تا مدت‌ها که دوباره مجبور به تحمل دوریش بودم؛ در ذهن ثبت کنم. از طرفی کمتر می‌شد از من تعریف کند. آن‌قدر در میان آن آدم‌های یخی مانده، قلب خودش هم شیشه‌ای شده. اصلا کدام مردی ست که با زن چهار ماه عقدکرده‌اش از زیبایی زنان دیگر حرف بزند؟ من غیرتم کجا رفته بود که از این حرف‌ها پشیمانش نکردم؟ از همان وقتی‌که در آیینه آرایشگاه خودِ جدیدم را دیدم عهد کردم کاری کنم که حتی زیباترین زنان دنیا هم جلوی چشمش با یک عروسک چوبی فرقی نکنند. گرچه می‌دانستم دوستم دارد؛ ولی به‌قول رفیق گرمابه و گلستانش سیامک که برخلاف او از همه چیز لذت می‌برد؛ «لایک گرفتن از حمید کار چندان راحتی نیست.» خوش به‌حال زن سیامک! آن‌ها با هم زندگی می‌کردند و همسرش آن‌قدر مثل من تنهایی نمی‌کشید. البته آن‌ها برخلاف ما که یکی آرتیست بود و یکی اداری، خیلی به هم شبیه بودند. حمید می‌گفت: «هاله و سیامک هردو تاجر و در کار صادراتند.» ولی من هیچ‌وقت نفهمیدم دقیقا چه چیز را به کجا صادرمی‌کنند! می‌دانستم با همسرش دوتایی کار می‌کنند. دیده بودم که بیشتر وقتشان در سفر می‌گذرد و دائم به نقاط مختلف ایران می‌روند تا کالای مورد نظرشان را تهیه کنند؛ اما نه من پرسیده بودم و نه آن‌ها توضیحی در مورد کارشان داده بودند؛ من هم چندان اهمیتی نمی‌دادم. برای من تنها حمید مهم بود که او هم بیشتر وقت‌ها نبود. گرچه قول داده بود بعداز عروسی فکری برای این ماجرا بکند و اصلا امکان داشت برای همیشه به ایران بازگردد تا با هم زیر یک سقف زندگی کنیم. البته قبلا خیلی اصرار داشت که مرا با خود ببرد ولی من در غربت طاقت نمی‌آوردم. به همین‌خاطر خودش از پیشنهادی که داده بود منصرف شد و دیگر دراین‌باره چیزی نگفت. تازه اگر اینجا را ترک می‌کردم، کارگاه سفالگری‌ام را به چه کسی می‌سپردم؟ همه امید پدر مرحومم این بود که من این کارگاه را حفظ کنم و نگذارم درش بسته بماند. پدرم برای خودش عاشق نامداری بود و مادرم عاشق‌تر. دوتایی می‌نشستند در کارگاه و تماشایشان دلم را آب می‌کرد. پدر می‌ساخت و مادر با دست‌های هنرمندش روی ظروف سفالی طرح می‌کشید. پدر می‌گفت: «این نقوش زیبا و این طرح‌هایی که مادرت می‌زند؛ به ظرف‌های من آبرو می‌دهد. مثل مادرت که یک عمر کدبانوی خانه من بوده و برای من جلوی این و آن آبرو خریده است.»
شاید از همان روزها بود که عاشق شدم. عاشق مردی که نمی‌شناختم و ندیده بودمش. مردی که آن روزها در زندگیم وجود نداشت ولی در خواب‌ها و رؤیاهای دخترانه‌ام هربار هویت جدیدی برایش می‌ساختم. درست مثل مجسمه‌سازی چیره‌دست با وسواس تمام، هربار چیزی به چهره‌اش اضافه یا ازآن کم می‌کردم تا درست همان شکلی ازآب دربیاید که یک نگاهش دلم را بلرزاند و شیدایم کند. تا این‌که بالأخره روزی از روزها، درست وقتی دو سال و اندی از مرگ بی‌مقدمه و نابهنگام پدر و مادرم گذشته بود؛ شاهزاده سوار براسب سپیدم را که اصلا شبیه رؤیاهایم نبود، دیدم. ولی مگر مرگ هم به هنگام و مقدمه‌دار می‌شود؟! حالا چه در بستر بیماری رخ دهد، یا مثل پدر و مادر من در جاده و براثر بی‌احتیاطی یک راننده کامیون که خواب‌آلودگی هوش و حواسش را برده! آدم هیچ‌جا و هیچ‌وقت منتظر مرگ نیست. پس «همه مرگ‌ها نابهنگام است.» این درست جمله‌ای بود که آن‌روز، در اولین دیدارمان از حمید که مزاحم کتاب خواندم شده بود؛ شنیدم. من کتابی با موضوع مرگ و ماوراء می‌خواندم و اسم کتاب که گواهی از موضوعش می‌داد، توجه او را جلب کرده بود. برایش عجیب بود دختری جوان با یک دنیا احساس و سرگشتگی، تمام داستان‌های عاشقانه را رها کند و سراغ مرگ و جهان پس از آن برود. گرچه هیچ قصدی برای هم‌صحبت شدن با او نداشتم. اما ازآنجا که میزم را از یک روز قبل رزرو کرده بودم و همان‌جا با مشتری ملکم قرارداشتم؛ مجبور بودم بنشینم و میزم را ترک نکنم و شاید به‌همین‌علت تا آمدن مشتری کارگاه که آن روزها قصد فروشش را داشتم؛ حرف‌هایش را شنیدم و کم‌کم هم‌صحبتش شدم و این هم‌جواری با حمید نه‌تنها باعث رد کردن خریدار شد؛ بلکه مرا یک ماه بعد از آن سرسفره عقد با مردی نشاند که نزدیک به بیست سال از من بزرگ‌تر بود و هیچ‌یک از اعضای فامیل موافق ازدواجم با او نبودند اما همین‌که او مرا درک می‌کرد، برایم از همه دنیا عزیزتر و خاص‌ترش کرده بود. احساس می‌کردم سال‌هاست که دوستش دارم و منتظرش بودم. او هم مثل من تنها بود و کسی را نداشت. پدرش مرده بود و مادرش بعد از انتقال او به دفتر شرکت‌شان در اروپا، همراه با حمید شهر و دیارش را ترک کرده بود. من هیچ‌وقت مادرش را ندیده بودم. برای پیرزن سخت بود سفر هوایی را تحمل کند و برای دیدن من به ایران بیاید. اما قول داده بود برای عروسی همه نبودن‌هایش را جبران کند.
دلم می‌خواست به فرودگاه بروم و شادمانیم را از آمدنش نشان بدهم. اما می‌دانستم که نه از استقبال خوشش می‌آید و نه دوست دارد کسی بدرقه‌اش کند. می‌گفت: «در هر دو صورت دلم می‌گیرد.»
اوایل برایم سخت بود جلوی در خانه از او خداحافظی کنم. ولی کم‌کم همه چیز برایم عادی شد و دیگر با این نحوه استقبال و بدرقه مشکلی نداشتم. همیشه سیامک می‌آمد و او را به فرودگاه می‌برد. اما این‌بار فرق می‌کرد. گفته بود این‌بار می‌آید تا بساط عروسی را به راه بیاندازد و من دلم را کف دست گرفته بودم تا زودتر ببینمش. یک چشمم به ساعت بود و چشم دیگرم به دیزی خوشمزه‌ای که برای ضیافت دو نفری، اما به‌یاد‌ماندنی شاممان بار گذاشته بودم. می‌دانستم حمید حتی اگر از دیدن دخترکِ عروسک‌شکلی که از خودم ساخته بودم لذت نبرد؛ حتما عاشق غذایی که برایش پخته بودم خواهد شد.
کم‌کم تیک‌تیک ساعت کلافه‌ام کرد. خصوصا چون حمید قبل از پریدن هواپیمایش تماس نگرفته بود و همین موضوع باعث می‌شد نگرانش شوم. چندین‌بار با همراهش تماس گرفتم و هربار خاموش بود. دیگر نمی‌توانستم تحمل کنم. به هاله زنگ زدم تا ببینم از او خبری دارد یا نه؟ چون سیامک هم تلفنش را جواب نمی‌داد و من نمی‌دانستم باید چکارکنم؟! نه می‌توانستم به فرودگاه بروم و نه اعصاب ماندن در خانه را داشتم. اگر می‌رفتم ممکن بود آن‌ها سربرسند و پشت در بمانند. و اگر همان‌طور بی‌خبر از همه‌جا در خانه می‌ماندم؛ بعید نبود که دیوانه شوم. افکار متفاوتی به ذهنم هجوم می‌آوردند و وقتی تیرشان با آشفته کردن من به هدف می‌خورد؛ محو و نابودمی‌شدند. بالأخره بعد از چهارـ پنج بوق، هاله تماس را پاسخ داد و صدای مهربانش در گوشم پیچید. اما انگار مثل همیشه نبود؛ نه آن‌قدر شاداب، نه آن‌قدر آرام! انگار از چیزی نگران شده و به‌هم ریخته بود ولی سعی می‌کرد خودش را آرام جلوه دهد. تا سؤالات پی‌درپیم را شنید؛ پیشنهاد داد به خانه‌ام بیاید و با هم به فرودگاه برویم تا خودمان سر از ماجرا دربیاوریم. چون او هم از سیامک بی‌خبر است و دلش به شور و اضطراب افتاده!
از خانه سیامک تا منزل من حدود یک ساعت راه بود و هاله که معلوم بود حسابی تند آمده، نیم‌ساعته خودش را به من رساند. وقتی چهره رنگ‌پریده‌اش را در برابرم دیدم انگار چیزی درونم فروریخت. می‌دانستم اتفاقی افتاده ولی جرأت پرسیدنش را نداشتم. هاله تا آنجا که می‌توانست مرا آرام کرد. بعد که نشستیم و من به حرف‌هایش گوش سپردم؛ اول کمی‌از قیافه جدیدم که حسابی شوکه‌اش کرده بود؛ حرف زد. می‌دانستم قصد دارد ذهن من را از عامل اضطراب‌آورِ تأخیر دوساعته حمید منحرف کند ولی تا جایی‌که می شد سکوت کردم و خودم را آرام جلوه دادم. بالأخره به زبان آمد و گفت که از حمید بی‌خبر نیست و می‌داند که او چرا هنوز نیامده! تازه آنجا بود که فهمیدم در حین پرواز دچار حمله قلبی شده است. فکر این‌که از دستش داده باشم نفسم را بندآورده بود. نمی‌توانستم یک عزیز دیگر را از دست بدهم. می‌دانستم عمق فاجعه بیشتر از چیزی‌ست که هاله سعی داشت باورش کنم. ولی هیچ‌وقت ندیده بودم که او از قلب‌دردش حرفی بزند و این یعنی نمی‌خواسته من چیزی بدانم و دراین تنهایی دائم برای او که کیلومترها از من فاصله داشت؛ نگران شوم. کلمات هاله که خبر از بستری شدن حمید در بیمارستان می‌داد بر سرم کوبیده می‌شد و سرم را به گیجی و دَوَران انداخته بود. انگار او هم متوجه شد که بعید نیست تا چند لحظه دیگر بیهوش شوم که سریع یک لیوان آب قند برایم آورد و به زور به حلقم ریخت. درست بعد از آن بود که همه چیز پیش چشمانم تار و محو شد و به خواب عمیقی فرو رفتم.
نمی‌دانم چقدر گذشت و چطور از آن انباری قدیمی سر درآوردم. با دست و پا و دهانی بسته در مکانی تاریک بیدار شدم. مغزم قدرت تحلیل و استنتاجش را از دست داده بود و نمی‌فهمیدم چرا باید اینجا باشم. تمام سعیم را کردم که آخرین صحنه‌هایی را که دیدم به خاطر بیاورم. لبخند موذیانه هاله و تلفنی که به سیامک زده بود و جملاتی که گواه از هم‌دستی آن دو در این کار ناجوانمردانه می داد. دلیلی پیدا نمی‌کردم که برای دزدیده شدن سوژه دندان‌گیری باشم! چه دلیلی می‌توانست باشد؟ ثروت نه چندان زیادم؟ اصلا آن‌ها چرا باید به فکر دزدی باشند وقتی آن‌قدر حال و روز زندگی مجلل‌شان خوب است؟ کلمه ترسناک دزد در سرم انعکاس می‌یافت و قلبم را به تپش می‌انداخت. دزدی خودش به‌حد کافی ترسناک است ولی آدم‌دزدی هم وحشتناک است؛ هم رذیلانه! یک دنیا سؤال در ذهنم شکل گرفته بود که پاسخی برایش نداشتم. اما بیشتر از همه بی‌خبری از حمید باعث وحشتم شده بود. شاید برای خالی‌کردن جیب او مرا دزدیده بودند. ولی مگر سیامک عزیزترین دوست حمید و مورداعتمادش نبود؟ چرا باید به مال او طمع می‌کرد و در تنها امانتش خیانت می‌ورزید. این همه تناقض در رفتار سیامک و هاله که تازه فهمیده بودم منافقانه و ظاهری بوده، اعصابم را متشنج کرد. معلوم نبود چه بلایی بر سر او آورده بودند!؟
تازه چشم‌هایم به تاریکی عادت کرده بود که از بیرون انباری صدای قدم‌زدن شنیدم. دونفر در حال پچ‌پچ کردن به انباری نزدیک می‌شدند. با روشن شدن چراغ چشم هایم را بستم و با ضربه‌ای که به شکمم خورد مجبورشدم به ضارب نگاه کنم. باورم نمی‌شد این موجود بدذات همان کسی باشد که به اندازه خواهر نداشته‌ام دوستش داشتم. هاله با نیش باز در کنار زنی مسن که معلوم بود برایش کار می‌کند؛ ایستاده و نگاهم می‌کرد. با ابروهای گره‌خورده به زنی که همراهش بود نگاه کرد و دستور داد مرا از آنجا بیرون ببرد. باید غذا می‌خوردم و می‌رفتم کنار بقیه! و من نمی‌دانستم این بقیه‌ای که هاله از آن‌ها حرف می‌زند دقیقا چه کسانی هستند؟!
به دستور هاله، زن مسنی که معلوم شد نگهبان آن دخمه است؛ یک دستم را باز کرد و برایم غذا آورد. دست دیگرم را به لوله آب بسته بود تا نتوانم فرارکنم. دلم نمی‌خواست چیزی بخورم ولی بعد از آن بیهوشی چند ساعته ضعف شدیدی داشتم و نمی‌توانستم در برابر گرسنگی مقاومت کنم. پس به هر زحمتی که بود چند لقمه برای این که بتوانم سرپا بمانم و از شدت ضعف از حال نروم خوردم. زن غریبه که یک بند به رفتارهای من چشم دوخته و منتظر اجرای فرمان بعدی هاله بود؛ تا دید دست از خوردن کشیدم دوباره دست‌هایم را بست و مرا به دالان درازی هدایت کرد که نه چندان نوری داشت که دور و برت را ببینی و نه‌چندان هوایی که بتوانی به‌راحتی نفس بکشی. یک دالاندراز با چندین اتاقک که در هرکدام تعدادی دختر در کنار یکدیگر جمع شده بودند. احساس می‌کردم با یک ماشین زمان به عقب پرتاب شده‌ام و آنجا لابد زندان یکی از پادشاهان ظالم است که مردم را در سیاه‌چال اسیر و دربند می‌کردند. نمی‌توانستم چیزی را که می‌دیدم یا می‌شنیدم باورکنم. دختران و زنان جوان با گویش‌های فراوان مرا صدا می‌کردند و با فریادهای گوش‌خراش زندانبان ساکت می‌شدند. با ضربه محکمی‌که زن مسن به کمرم زد روبروی یکی از اتاقک ها که از بقیه تا حدودی فاصله داشت؛ به زمین افتادم و فهمیدم که باید باقی زمان اسارتم را در آن سلول که برخلاف اتاقک‌های دیگر تنها یک سکنه داشت؛ بگذرانم. زندانبان مرا به سلولم فرستاد و تهدید کرد اگر دنبال دردسر باشم مثل هم‌اتاقیم حسابی سیاه و کبود می‌شوم. بعد شاید از شکل و قیافه بیفتم و مجبور باشم آرزوی دیدن دوباره آسمان را به گور ببرم. به دخترک هم‌سلولیم نگاه کردم و تازه فهمیدم منظور زندانبان از تهدید چیست! در کنار دختری اسیر شده بودم که زیبایی برایش گوهری از دست رفته و نابود شده بود. شاید به‌همین‌خاطر هم گستاخانه و جسور تنها به تلافی می اندیشید و خیال داشت هرطور‌که شده انتقامش را از آدم‌دزدها بگیرد. سیما که دیگر چیزی از سیمای زیبایش باقی نمانده بود؛ بعد از دو روز که توانست به من اعتماد کند، گفت: «برای من چیزی پشت این دیوارها وجود ندارد. فقط می‌خواهم هر طور شده بقیه دخترها را قبل از آن‌که اتفاقی جبران‌ناپذیر زندگی‌شان را تباه کند؛ آزادکنم.»
بعد از تمام ماجراهایی که برایم تعریف کرد؛ تصمیم گرفتیم طبق یک نقشه از پیش‌تعیین‌شده، از سلول بیرون برویم و راهی برای نجات پیدا کنیم. به نظر سیما آن‌ها نمی‌خواستند بلایی بر سر من بیاید و برخلاف بقیه که قرار بود طبق روال گذشته به مراکز فساد در کشورهای مختلف فروخته شوند؛ در مورد من تصمیم به انجام یک معامله پرسودتر داشتند. شاید مبادله من با تمام ثروت حمید! شاید هم می‌خواستند همان راهی را بروم که بقیه مجبور به رفتن بودند اما در هرحال عقیده داشت، آن‌ها تا مجبور نشوند؛ به هیچ‌کس آسیب جدی نخواهند زد. چون هرکدام از دخترها برای آن‌ها حکم یک کیسه اسکناس داشتند. سیما از قبل برای روزی‌که صاحب هم‌سلولی می‌شد، با یک قاشق که در اتاق پنهان کرده بود چاقو ساخته و منتظر بود. او می‌خواست هم‌اتاقیش را زخمی کند و به این بهانه زن مسن زندانبان را به سلولش بکشاند. بعد او را اسیر کرده و راه آزادی سایرین را فراهم کند. اما این کارها درصورتی انجام می شد که هاله نه در دخمه و نه در ساختمان اصلی حضور نداشته باشد. سیما آن‌قدر آنجا مانده بود که بداند هیچ شبی هاله در آنجا نمی‌ماند و به‌جای خود دو غول بیابانی را در ساختمان می‌گذارد که از دخترها محافظت کنند اما بادیگاردها هیچکدام در راه دالان نبودند. کمی بعد آخرین سرکشی، سیما دستم را زخمی کرد و من فریادکشان کمک خواستم. زن مسن که زندانبانی از ما را به عهده داشت و حسابی می‌ترسید که بابت این اتفاق از طرف هاله تنبیه شود؛ سراسیمه به سلول ما آمد و سیما در یک حرکت او را به دیوار چسباند و قاشق تیز شده را مثل یک چاقو زیر گلویش گذاشت. او می‌دانست در این ساعت نه کسی پای تلویزیون مداربسته است و نه مراقب سلول‌ها. اگر پیرزن زود سرجایش برنمی‌گشت همه به نبودش شک می‌کردند و من نمی‌توانستم دراین مدت کم فرارکنم یا کسی را آزاد کنم. پس به سمت اتاقی رفتم که به گفته سیما تمام تجهیزات کامپیوتری و دوربین‌ها در آنجا بود.
لپ‌تاپ را روشن کردم و بعد از وصل شدن به شبکه شروع به نوشتن نامه‌ای برای حمیدکردم. او باید از همه آن اتفاقاتی که بر من گذشته بود؛ اطلاع می‌یافت و زود پلیس را در جریان می‌گذاشت. کلمات را پشت سرهم قطار می‌کردم تا این‌که یک‌دفعه دنیایی علامت سؤال به ذهنم هجوم آورد. چیزی‌که وقت ورود به اتاق متوجهش نشده بودم ولی برایم بسیار آشنا بود. سرم را به عقب برگرداندم. اتاق غرق بود از بوی ادکلنی که در آخرین تولد حمید برایش خریده بودم. کمی‌در اتاق گشتم و وسایل را زیر و رو کردم. یکی دو تا از پیراهن‌های حمید و حتی عکسهایش با من، چند دختر ناشناس و همین‌طور با سیما که گفته بود یک دوستی و رابطه اشتباه او را به دام این گروه انداخته! نگاهی به دست‌های خون‌آلودم کردم. نمی‌دانستم چرا این همه خونریزی باعث نمی‌شد از حال بروم. بعید نبود هرلحظه کسی به آن اتاق بیاید و لابد با دیدن من همان بلایی را به سرم می‌آورد که بر سر سیما آمده بود. دنیا روی سرم می‌چرخید و دل و روده‌ام را به هم می‌پیچاند. درست مثل این بود که کسی داخل یک منشور را نگاه کند. از همان‌هایی که وقتی دبستانی بودیم درست می کردیم. خون از دست‌هایم سرازیر بود و صدای عجیبی در سرم جیغ می‌کشید. چشم‌هایم را بستم و بازکردم. تصویر اتاق غریبه و نمایی از خانه دنج خودم که خیلی دوستش داشتم با هم مخلوط می‌شد. دوباره و دوباره صدایی جیغ‌مانند که شبیه بوق ممتد بود در گوش‌هایم می‌شنیدم. به‌سختی می‌توانستم پلک بزنم و چشم‌هایم را باز نگه دارم. تصویرها دائم جای خود را به دیگری می‌دادند تا این‌که بالأخره خودم را مقابل میز تحریرم دیدم. لبخند شادی روی لب‌هایم نشست. من در عالم خیال به دنیای شخصیت داستانم وارد شده بودم و همه‌چیز خواب بود. به سمت آیفون که دائم بوق می‌خورد رفتم و از دیدن تصویر حمید که روی نمایشگر افتاده و دخترم که درآغوشش به خواب رفته بود، خوشحال شدم. با خودم گفتم: «این مرد مهربان هیچ‌وقت نمی‌توانست یک دزد و جانی باشد.»