پیرمرد با بصیرت
حسنی احمدی
عبدالله‌بن‌عباس گوشه‌ای ایستاده بود و نظاره‌گر بود. سی سالی از او گذشته بود. حسن‌بن‌علی‌علیه‌السلام افسار اسب را گرفت تا سوار شود. عبدالله‌بن‌عباس به‌سرعت خود را به فرزند حبیبم محمد رساند و رکاب گرفت تا حسن‌بن‌علی‌علیه‌السلام سوار شود. بعد با نگاهی توأم با محبت حسن را کمک کرد تا لباسش را بر روی اسب مرتب کند. مردی که از دور شاهد این اتفاق بود جلو آمد و با حالت تمسخر به عبدالله گفت: تو از حسن‌بن‌علی‌علیه‌السلام بزرگ‌تری و دارای علم و دانش فراوان می‌باشی پس چرا با این‌کارها خودت را کوچک می‌کنی؟
ابن عباس خشمگین شد. نگاهی غضب‌آلود به مرد کرد و در‌حالی‌که صدایش از شدت خشم می‌لرزید گفت: ای آدم احمق! تو این جوان را نمی‌شناسی؟ او حسن‌علیه‌السلام فرزند رسولصلی‌الله‌علیه‌و‌آله خداست فکر می‌کنی که او نعمت خدا نیست که من رکابش را بگیرم و برای سوار شدن و مرتب کردن لباسش کمکش کنم؟ ابن‌عباس لحظه‌ای سکوت کرد. بعد جلوتر رفت روبروی مرد ایستاد و گفت: بدان! حسن‌بن‌علی‌علیه‌السلام نعمتی از نعمت‌های الهی است که باید دست به دامانش شد.
ابن‌عباس دیگر با مرد کاری نداشت از او روی برگرداند و رفت. مرد که از پاسخ دندان‌شکن ابن‌عباس جا خورده بود همان‌جا ایستاد و نظاره‌گر رفتن ابن‌عباس و حسن‌بن‌علی‌علیه‌السلام شد.
منبع: 55 درس زندگی از سیره عملی امام حسن‌‌مجتبی‌علیه‌السلام، صفحه 65