پل صراط

فاطمه قهرمانی

با ضربه محکم رضا به در از ترس چند متری به هوا پریدم. درحالی‌که خون خونم را می‌خورد غریدم: «چه خبرته دیوونه؟ سکته کردم» با لبخند شیطنت‌آمیزی جواب داد:«آروم درس بخون صدات اذیت می‌کنه» از قصد روی درس تأکید می‌کرد جنس خرابش را خوب می‌شناختم! نمی‌دانم برادر است یا بلای جان؟! سری به علامت تأسف تکان دادم و در اتاق را بستم ببین کارم به کجا کشیده که این یک وجب بچه هم من را مسخره می‌کند!

یک بار، دو بار، سه بار آخر چند بار باید این کتاب لعنتی را دوره کنم؟ نکند واقعا کندذهن شده‌ام؟ ای خدا آن‌قدر فکر و خیال کرده‌ام که فکر کنم زده است به سرم! نگاهی به عقربه‌های ساعت انداختم کم‌کم باید آماده می‌شدم. این سخت‌ترین قسمت ماجرا بود مانتو و شلوار سرمه‌ای رنگ را که می‌دیدم دلم می‌گرفت. نگاهی در آینه به سرتاپایم انداختم هیچ‌وقت فکر نمی‌کردم تا این‌حد از پوشیدن این لباس‌ها متنفر باشم بازهم این سؤال در ذهنم جولان داد: با چه رویی باید با این لباس‌ها تا مدرسه می‌رفتم؟! با دیدن من چه فکری می‌کردند؟! از اتاق بیرون آمدم تا برای آخرین‌بار شانسم را امتحان کنم. مامان داشت کتابی که تازه به دستش رسیده بود می‌خواند خودم را شبیه گربه شرِک کردم! ایستادم مقابلش سرش را از روی کتاب بلند کرد و خیره شده به من.

ـ مامان؟ یه چیزی بگم؟

ـ من که می‌دونم چی می‌خوای بگی ولی بگو!

ـ زنگ بزنم آژانس ماشین بگیرم؟ به‌خدا روم نمیشه با این لباس‌ها برم مدرسه اگر یکی ببینه نمی‌گه این دختره چرا کارش به شهریور کشیده؟ بابا ناسلامتی من شاگرد اول کلاس بودم تا حالا...

ـ آخه عزیز من می‌خوای بگی آژانس برای دو تا خیابان بالاتر که کلا پنج دقیقه راهم نمی‌شه بیاد دنبالت؟!

ـ خب من با پول تو جیبی خودم آژانس می‌گیرم، مامان به‌خدا خجالت می‌کشم.

ـ مگه بحث پول؟ تو مگه کار اشتباهی کردی؟ مادر دوستت فوت کرده نتونستی امتحان بدی همین. چرا حرف و نگاه مردم آن‌قدر برات مهمه؟

نه انگار واقعا چاره‌ای نبود بحث کردن با مامان فایده‌ای نداشت تا دیر نشده باید می‌رفتم. مامان راست می‌گفت من که کار اشتباهی نکرده بودم. وقتی خبر مرگ مادر افسانه را شنیدم آن‌قدر حالم خراب شد که به کل یادم رفت فردا امتحان دارم افسانه بهترین دوستم بود و مثل خواهر به من نزدیک. مادرش کم از مادر برایم نداشت. مرگش خیلی ناگهانی بود و تا مدت‌ها شوک زده بودم. آهی کشیدم و از در خارج شدم اولین نفری که به چشمم آمد حورا خانم بود. به خشکی شانس! حالا حتما باید خبرگزاری محله مرا می‌دید؟ برای رفتن آبرویم همین یکی بس بود با نگاهی کنجکاو خیره شده بود به من خواست چیزی بپرسد که سلام کردم و سریع از او فاصله گرفتم. عجب گیری کرده بودم‌ها! به سر کوچه رسیدم آقا رضا سوپری محل مثل همیشه جلوی مغازه ایستاده بود. من را دید اما من خودم را به ندیدن زدم. از زور گرما و خجالت داشتم ذوب می‌شدم. همه بدنم خیس عرق بود مدام می‌ترسیدم یکی از بچه‌های مدرسه من را با آن سر و شکل ببیند و بفهمد شاگرد اول کلاس شهریوری شده! وای خدایا چه فاجعه‌ای! نمی‌دانم من این‌طور حس می‌کردم یا واقعا مردم با کنجکاوی همراه با حس تأسف داشتند نگاهم می‌کردند انگار کل شهر چشم شده بود و نشسته بود به تماشای من! نگاه جوان‌ترها که دیگر هیچ! چرا آن‌قدر این راه کش آمده؟ چرا تمام نمی‌شود؟ چرا هرچی آشناست من را در این‌حال دید؟! از لاله خانم دوست قدیمی مامان تا آقای دهقان همسایه خانه قبلی‌مان! ای خدا کاش می‌شد مثل مرد عنکبوتی تار می‌زدم و از این ساختمان به آن ساختمان می‌پریدم و هیچکس من را نمی‌دید! بالأخره به خیابان مدرسه رسیدم نگاهی به آسمان انداختم و نالیدم:«خدایا تو رو خدا خاله‌ زهرا من نبینه! بدبخت می‌شم ها!» خانه خاله‌ زهرا درست در خیابان مدرسه بود. اگر او هم مرا می‌دید حتما خودم را خلاص می‌کردم! وارد مدرسه که شدم نفس راحتی کشیدم. حس کسی را داشتم که از پل صراط رد شده! فکر می‌کردم با ورود به مدرسه بدبختی‌‌ام به پایان می‌رسد اما کور خوانده بودم! وقتی خانم رفیعی معلم ریاضی‌مان را دیدم، این را فهمیدم. البته توانستم در یک حرکت ناگهانی خودم را پشت درخت پنهان کنم تا من را نبیند. قلبم دیوانه‌وار می‌زد حاضر بودم آبرویم هزار بار جلوی خاله زهرا برود اما یکی از معلم‌ها من را این‌جا نبیند اما مگر می‌شد؟ روی صندلی‌ام که نشستم از شدت استرس جانی برایم نمانده بود نگاهی به دور و برم انداختم رحیمی تنبل‌ترین و شرترین شاگرد مدرسه هم آمده بود امتحان بدهد تو رو خدا ببین کار من به کجا رسیده که او هم باید شهریوری بشود من هم! وقتی برگه امتحانی را جلوی رویم گذاشتند مرز چندانی با گریه نداشتم هنگ کرده بودم و هیچ‌چیز به خاطرم نمی‌آمد طول کشید تا به خودم بیایم و برگه را در حد قبولی پر کنم. تا به‌حال هیچ‌وقت امتحانی را در این‌حد بد نداده بودم انگار واقعا شده بودم یک شهریوری واقعی! نشسته بودم روی نیمکت مدرسه. یارای راه رفتن نداشتم. داشتم فکر می‌کردم چطور این مسیر را دوباره تا خانه طی کنم که معلم ورزش‌مان من را دید این دیگر آخر دنیای من بود! او محبوب‌ترین معلم من بود. حالا چه فکری درموردم می‌کند؟ پیش خودش نمی‌گوید این رستگار با این‌همه ادعا آمده شهریور امتحان بدهد؟ خدایا چرا این‌کارها را با من می‌کنی؟! مگر من چه گناهی کرده‌ام؟! با بغض به احترامش از جا برخاستم. متعجب پرسید:«رستگار تویی؟» سر به زیر انداختم و هیچ نگفتم لبخندی زد و گفت:«چقدر خوب شد دیدمت» این‌بار من با تعجب نگاهش کردم: «یادمه بسکتبالت خیلی خوب بود. درسته؟ یکی از بچه‌های تیم بسکتبال آسیب دیده. ما هم دو هفته دیگه مسابقه داریم. گفتم بیا تو این مدت باقی مانده تمرین کنی تا جاش بتونی بازی کنی.» لبخند بر لبانم نشست. بسکتبالیست شهریوری! چیز جالبی می‌توانست باشد!