گل‌سر زیبا
سمیرا اسکندرپور
بعد از این‌که مشق‌هایم را نوشتم من و داداش محمد که دو سال از من بزرگ‌تر بود مثل هر روز می‌خواستیم به پارک برویم تا دوچرخه‌سواری کنیم. محمد سوار دوچرخه شد و به من اشاره کرد تا پشتش بنشینم. می‌خواست راه بیفتد که صدای مامان بلند شد: زهرا...
مجبور شدم از دوچرخه پیاده شوم تا ببینم مامان چه‌کار دارد. کوچه خلوت بود. خیلی از بچه‌های محل عصرها به پارک می‌رفتند و بازی می‌کردند. مامان خودش در حیاط را باز کرد و چادر را روی سرش محکم کرد و اشاره کرد که بروم پیشش. می‌دانستم چی می‌خواهد بگوید. چیزی بود که هر روز دم گوشم تکرار می‌کرد.
با بی‌حوصلگی نزدیک مامان شدم و گفتم: بله...
درست حدس زده بودم. مامان خم شد و دم گوشم گفت: مامان... مراقب خودت باش. هرجا می‌روی کنار برادرت باش. مرد غریبه‌ای خواست باهات حرف بزند جوابش را نده. باشه مامان!
پفی کردم و زیر لب شل و ول و کش‌دار گفتم: باشه...
عصر بود و از گرمای آفتاب کم شده بود. باد خنکی پیچیده بود و پشت دوچرخه روسری و لباسم توی هوا پرواز می‌کرد. بالأخره به پارک رسیدیم. مثل هر بار اول من بودم که پارک را دور می‌زدم. هر وقت که سوار دوچرخه می‌شدم محمد مراقب من بود و نمی‌گذاشت که از دیدش خارج بشوم. پارک خیلی بزرگ و پر از درخت‌های جور‌واجور. هر دوری که می‌زدیم یک عالمه زمان می‌برد تا دوباره برسیم به جای اولمان. از دور صورت محمد را می‌دیدم. گاهی پشت درخت‌ها گم می‌شدم. ولی طولی نمی‌کشید که از میان آن تنه‌های پهن درخت و تاب و سرسره‌ها دوباره می‌توانستم محمد را ببینم و آن هم از دور برایم دست تکان بدهد. وقتی دو دورم تمام شد نزدیک محمد ترمز کردم و پیاده شدم.
این‌بار نوبت او بود. گفت: ما رفتیم آبجی... بنشین تا بیام.
یکی زدم روی دستش و گفتم: زود بیایی‌ها...
بعد هم روسری کوتاه و گل‌گلی‌ام را روی سرم باز و بسته کردم و گوشه‌ای روی پله نشستم. با آن‌که هوا گرم بود پله‌ای که در کنار ورودی راهروی دستشویی بود هنوز سرد و خنک بود. برخلاف وقت‌هایی که سوار دوچرخه بودم و محمد حواسش حسابی به من بود وقتی خودش روی دوچرخه می‌نشست دیگر نمی‌توانست به من نگاه کند. باید تمام حواسش به دوچرخه‌سواریش می‌بود تا زمین نخورد یا با کسی برخورد نکند. این‌جور مواقع همیشه تنها می‌شدم و منتظر می‌شدم تا خوب بچرخد تا وقتی پیداش شد با خیال راحت سوار دوچرخه دور پارک بگردم.
بی‌خیال بچه‌ها را موقع بازی کردن نگاه کردم. یک‌دفعه مردی را دیدم که در کنار دیوار دستشویی پارک ایستاده بود و به من خیره شده بود. با این‌که سعی می‌کردم به او نگاه نکنم اما کنجکاو بودم که بدانم چرا این‌طوری نگاه می‌کند. فاصله زیادی با من نداشت. از نگاه کردن بهش پشیمان شدم و پشتم را به آن مرد کردم. به دختری که روی تاب بالا و پایین می‌رفت زل زدم. دختر با قدرت تمام پایش را روی زمین می‌کوبید و تاب را بالاتر و بالاتر می‌برد. چند دقیقه‌ای نگذشته بود که کسی با صدای آرامی‌مرا صدا کرد: عمو.
نگاهش کردم. همان مرد بود. نفهمیدم کی تا این‌جا آمده بود که من اصلا صدای پایش را نشنیده بودم. نمی‌خواستم جوابش را بدهم. مامان این را گفته بود. دوباره گفت: دختر خوب! با شما هستم.
نمی‌دانستم باید چی کار کنم. اضطراب داشتم. برگشتم و یواش گفتم: بله.
لبخند مهربانی زد و گفت: به‌به... شما کلاس چندمی؟
به صورتش نگاه کردم. هم غریبه بود و هم به نظرم مهربان. این مثل آن مردهایی که مامان می‌گفت نباید جوابشان را بدهم نبود.
زیر لب گفتم: اول. با لبخند گفت: چی؟ نشنیدم...
دوباره یک کم بلندتر گفتم: کلاس اول.
لبخندش بیشتر شد. گفت: اول؟ ماشاءالله... پس حسابی بزرگ شدی... تنهایی آمدی پارک؟
گفتم: نه با برادرم آمدم. گفت: کجاست؟ گفتم: رفته دوچرخه سواری... الان هم میآید که من سوار بشوم.
سرش را تکان داد و گفت: آهان... حالا تا بیاید می‌خواهم یک چیزی بهت نشان بدهم.
به دست‌هایش نگاه کردم. گفتم: چیه؟
گفت: این گل‌سر را می‌بینی چه‌قدر قشنگه؟
کف دستش را باز کرد و ادامه داد: این مال یک عروسکی که من پایین پله‌ها گذاشتمش تا به یک دختر خوب بدهمش.
گل‌سر را به من داد. خیلی قشنگ بود. صورتی‌رنگ با یک گل رز کوچک روی آن که پنج تا نگین هم لا‌به‌لای گلبرگ‌هایش برق می‌زد. به راهروی دستشویی پارک نگاه کردم. دستشویی توی زیر‌زمین پارک بود. باید از پله‌ها می‌رفتیم پایین تا می‌رسیدیم به خود دستشویی. من هیچ‌وقت بدون محمد آن پایین نرفته بودم. گفتم: چرا عروسک را گذاشتینش آنجا؟
همان‌طور که نزدیکم می‌شد گفت: آخر آن عروسک را هیچ‌کسی ندارد. خیلی قشنگه. می‌خواستم بدهمش به کسی که خیلی خوب و خوشگله. تو دختر خیلی خوشگلی هستی.
یک کم خجالت کشیدم. ولی آن آقا مثل عمو سعیدم حرف می‌زد که لپم را می‌کشید و می‌گفت: تو دختر خوشگل خودمی عمو. هر چی خواستی به خودم بگو... ولی اصلا شبیه عمو سعید نبود. عمو نصف موهایش سفید بود و شبیه بابای خودم بود. ولی این مرد اصلا موی سفیدی نداشت و لاغرتر هم بود. ولی به‌نظرم می‌آمد مرد بدی نباشد. با مردهای غریبه‌ای که مامان نمی‌گذاشت بروم پیششان فرق می‌کرد. بهش گفتم: عمو! الان می‌خواهید آن عروسک را بدهید به من؟
گفت: آره دیگه. اگه بیایی با هم برویم آن پایین بهت می‌دهم.
داشتم از خوشحالی بال در می‌آوردم. ذوق‌زده بلند شدم و گفتم: باشه... ولی نمی‌شود بیاوریدش این‌جا؟
دهانش را کج کرد و گفت: نه... آخه آن یک عروسک معمولی نیست. کارهای خاصی می‌تواند بکند که عروسک‌های دیگر نمی‌توانند بکنند. نمی‌خواهم کسی آن را ببیند.
گفتم: باشد.
کمی روسری‌ام را محکم کردم. بلند شد و دستم را گرفت و با هم رفتیم پایین. وقتی داشتیم از پله‌ها پایین می‌رفتیم به آخرین پله که نگاه می‌کردم کمی می‌ترسیدم. آخر یک کمی راهروی دستشویی تاریک بود. فکر کردم که حتما آن عروسک را توی تاریکی قایم کرده تا کسی آن را پیدا نکند. وقتی داشتیم از پله‌ها پایین می‌رفتیم آن مرد به اطرافش نگاه می‌کرد. گفتم: عمو چی شده؟
گفت: هیچی! می‌خواهم کسی نیاید آن عروسک را ببیند.
به آخرین پله‌ها نزدیک شدیم. آن مرد دستان من را یک‌جور دیگری گرفته بود. این بار محکم‌تر از قبل و دائم دستانش را این‌ور و آن ور می‌کرد. نگاهش را از من بر‌نمی‌داشت. کمی‌توی دلم دلهره افتاد. ولی می‌خواستم آن عروسک را ببینم. با خودم گفتم: الان آن عروسک را بر‌می‌دارم و همه چیز تمام می‌شود. دلهره‌ات هم همه‌اش الکی است. او عموی مهربانی است.
وقتی به‌جای تاریک آن پله‌ها رسیدیم، آن مرد روبرویم نشست و بدون آن‌که درباره عروسک حرفی بزند گفت: حالا روسری‌ات را دربیاور. کمی‌ترسیدم گفتم: روسری‌ام را برای چی عمو؟ گفت: خب... خب... می‌خواهم سر آن عروسک بکنم.
دستم را گرفتم به دم روسری‌ام و گفتم: آخر بابام می‌گه هیچ‌وقت روسری‌ات را بیرون خانه در نیاور.
آن‌هم دست‌های من را کشید پایین و گفت: حالا این‌جا اشکالی ندارد. به‌جایش یک عروسک خوشگل بهت می‌دهم.
د‌لشوره گرفتم. ولی با خودم گفتم که اگر این‌کار را بکنم حتما دیگر عروسک را برایم می‌آورد. روسری‌ام را در‌آورد. بازوهایم را در دستان بزرگش گرفت. هر لحظه اضطرابم بیشتر می‌شد. دست‌هایش بدجوری گرم بود. موهایم را نوازش کرد و خواست صورتم را ببوسد. یک‌دفعه ازش بدم آمد. صورتش را دیگر دوست نداشتم. قیافه‌اش عوض شده بود. از نگاهش بدم می‌آمد. حالا دیگر تمام تنم می‌لرزید. صورتش را عقب زدم و گفتم: عمو پس عروسک کو؟ گفت: حالا برایت می‌آورمش. صبر کن بگذار با هم دوست بشویم.
یاد حرف مامان افتادم. احساس کردم نباید حرف این آقا را گوش می‌کردم. نباید باهاش به این‌جا می‌آمدم. هرجا را نگاه می‌کردم عروسکی نبود. پس عروسک کجا بود؟
داشت گریه‌ام می‌گرفت. از ترس بلند گفتم: ولم کن. می‌خواهم بروم.
با اخم گفت: ساکت باش. چه خبرته؟ الان همه می‌ریزند این‌جا.
صورتش ترسناک شده بود. گریه‌ام گرفت. از ترس شروع کردم به جیغ زدن. دهانم را گرفت تا صدایم را کسی نشنود. با زور خودم را از دستانش می‌کشیدم بیرون. می‌خواستم فرار کنم. دلم می‌خواست برادرم صدایم را می‌شنوید. همان‌موقع یک پسر افغانی از آن بالا، کنار پله‌ها، رد شد. سرم را بلند کردم و با التماس نگاهش کردم. تا به‌حال ندیده بودمش. ایستاد و به ما نگاه کرد. کنجکاو شده بود ببیند این‌جا چه خبر است؟
آن آقای مثلا عمو هم چشمش به آن آقای افغانی افتاد. دستش را از روی دهانم برداشت و لبخند زد. دوباره شجاع شدم و شروع کردم به جیغ کشیدن. باید جیغ می‌کشیدم. تا جایی‌که می‌توانستم.
یک‌دفعه من را ول کرد. نمی‌دانست چه‌کار باید بکند. هول شده بود. من هم سریع از فرصت استفاده کردم و پا گذاشتم به فرار. به‌جای آن‌که از پله‌ها یکی‌یکی بالا بروم داشتم از روی آن‌ها می‌پریدم. قلبم گرومپ‌گرومپ می‌زد. از جلوی مرد افغانی رد شدم و تا توانستم از آنجا دور شدم. مرد افغانی همین‌طور هاج و واج ما را نگاه می‌کرد. دلم می‌خواست آن‌قدر بدوم که از پارک هم بروم بیرون. برسم خانه. توی بغل مامانم. یک‌دفعه داداش محمد جلویم با دوچرخه سبز شد و گفت: چی شده؟ چرا می‌دویی؟
احساس می‌کردم دلم برای محمد خیلی تنگ شده است. خواستم برایش آن اتفاق را تعریف کنم. از دور به دستشویی نگاه کردم. نه مرد افغانی بود و نه آن مرد جوان. هر دوتاشون حالا دیگر رفته بودند. محمد گفت: بیا دوچرخه را بگیر، بگو ببینم چی شده...
تا چشمم به دوچرخه افتاد محکم به دستگیره‌های آن چسبیدم و افتادم روی صندلی‌اش. نمی‌دانم چه حالی داشتم ولی دلم می‌خواست قبل از این‌که ماجرا را برای کسی تعریف کنم پاهایم را محکم روی رکاب دوچرخه فشار بدهم و بروم و بروم تا آرام بشوم. به محمد گفتم: بعدا بهت می‌گویم. بگذار یک دور بچرخم.
پا زدم و دوچرخه را راه انداختم. با شدت تمام رکاب می‌زدم. باد توی روسری‌ام پیچیده بود و صورتم را خنک می‌کرد. احساس رهایی می‌کردم. به یاد حرف مادرم افتادم مامان مراقب خودت باش. هر جا می‌روی کنار برادرت باش. مرد غریبه‌ای خواست باهات حرف بزند جوابش را نده. باشه مامان!
همان‌طور که پا می‌زدم روی دوچرخه نیم‌خیز شدم. حالا دیگر دلم می‌خواستم جواب مامانم را با صدای بلند و محکم بدهم: باشه... باشه مامان.