پناه می‌برم به پروردگار
حسنی احمدی
آفتاب طلوع کرده است. حسین بر فراز شتر خویش نشسته است و مردم را موعظه می‌کند. لشکریان عمرسعد به سخنان حسین گوش می‌دهند. حسین ناگهان رو به سوی بزرگان لشکر عمرسعد می‌کند، می‌پرسد: ای شبث‌بن‌ربعی و ای حجاربن‌اثمر و ای قیس‌بن‌اشعث و ای‌یزیدبن‌حارث! آیا شما به من در نامه ننوشتید که میوه‌های درختان رسیده و اطراف زمین سرسبز گردیده‌است. اگر به سوی ما بیایی به سوی لشکری آماده و تحت فرمان خود خواهی‌آمد.
بزرگان لشکر عمرسعد سرهای خود را پایین می‌اندازند انگار راهی جز انکار ندارند. یکی از آن‌ها بلند می‌گوید ما چنین نامه‌ای به تو ننوشته‌ایم!
حسین شگفت‌زده می‌گوید: عجبا! چگونه منکر می‌شوید؟ به خدا قسم شما برای من نامه نوشتید.
آن‌ها رو به سوی مردم می‌کنند و می‌گوید: ای مردم اگر هم اکنون از آمدنم ناخشنودید بگذارید به هر‌جایی از دنیا که امن و آرام باشد بروم.
قیس‌بن‌اشعث صدایش را بلند می‌کند و ندا می‌دهد: یا حسین! چرا با پسر عمویت بیعت نمی‌کنی؟ با تو به دلخواهت رفتار خواهد کرد و کوچک‌ترین ناراحتی متوجه تو نخواهد بود.
فرزند حبیبم محمد، نگاهی به قیس می‌اندازد و می‌گوید: تو هم مثل برادرت هستی. می‌خواهی مردان بنی‌هاشم بیش از خون مسلم‌بن‌عقیل از تو انتقام بگیرند؟ نه. سوگند به خدا چون ذلیلان دست ذلت به شما ندهم و مانند بردگان بار ظلم و ستم شما را به دوش نمی‌کشم.
سپس ادامه می‌دهد. پناه می‌برم به پروردگار خودم و پروردگار شما که گفتار مرا قبول نمی‌کنید. پناه می برم به پروردگار خود و پروردگار شما از هر شخص متکبر و سرکشی که به روز جزا ایمان نیاورد.
حسین افسار شتر را می‌گیرد و آن را می‌خواباند. لشکر عمرسعد آماده حمله می‌شوند.
کتاب ارشاد مفید، جلد 4 صفحه 100 الی 102