همدم

مرضیه ولی حصاری

پیر زن آرام آرام قدم بر می داشت . نه این که نخواهد، نمی توانست. درد زانو ها امانش را بریده بود ،ولی دلش نمی امد که این پنجشنبه هم نیاید. به زور پله ها را یکی یکی بالا رفت دست ش را محکم به نرده ها میگرفت و زیر لب یا علی می گفت و خودش را بالا می کشید. آخرین پله را که بالا آمد، ایستاد. کمرش را صاف کرد. لبخندی از روی رضایت روی لبهایش نشیت. نزدیک تر رفت. و به سختی نشست. صدای خش دار پیرزن فضا را پر کرد.

«سلام مادر خوبی؟ ببخش دیر اومد باور کن مادر که دلم اینجا بود ولی چه کنم. وقتی که روزگار نخواد بذار، نمی ذاره. راستش رو بخوای اثاث کشی کردیم از این محل. حالا نمی خواد ناراحت شی هر طور باشه من میام بهت سر می زنم. خودم هم دلم رضا نبود به رفتن ولی چه کنم. آقا حشمت یادته که؟ صاحبخونمون میگم. دو هفته پیش اومد در خونه قشقرقی به پا کرد که نگو. مادر آبروم جلو همسایه ها برد. هر چی گفتم چند روز صبر کنی پول جور میکنم ولی گوشش بدهکار نبود.»

پیرزن دست درکیف کهنه اش کرد و دستمالی سفید بیرون آورد و اشک هایش را که بی صدا روی گونه هایش لغزیده بودند پاک کرد.

« اونم حق داره مادر حتما به این پول احتیاج داشته. من ازش دلگیر نیستم. بهش گفتم اجازه عقب افتاده رو از پول پیش کم کنه بقیه پول بده. چیز زیادی نموند. جند روز رقیه بچه ام با اون حالش پاشد اومد با هم رفتیم دنیال خونه گشتیم با این پول که نمی شد خونه خوب پیدا کرد. با زحمت تو چند تا محله پایین تر یه اتاق گرفتیم. بد نیست کوچیکه ولی دنجه.»

پیر زن کمی اطراف را نگاه کرد انگار یادش افتاده باشد که چیزی را فراموشه کرده. « وای ببخش مادر یادم رفت با خودم آب بیارم حتما این دور و ور آب پیدا میشه حالم که جا اومد پا میشم حتما آب میارم. میدونی چیه فکر خیال رقیه خواب و خوراکم گرفته. همه چیز از یادم می ره. هر چی بهش میگم بیا طلاق بگیر برگرد یه لقمه نون هست با هم می خوریم گوشش بدهکار نیست می گه بچه ام می مونه سفیر و سرگردون. راست می گه طفل معصوم که گناهی نکرده. اما چه کنم مادرم نمی تونه عذاب کشیدن بچه ام ببین. کاش عباس بود شاید اگر عباس بود اینطوری نمیشد. چند بار بردم شوهرش خوابوندم ترک کنه ولی تا برگشت دوباره رفت سر خونه اول. »

پیر زن از جایش یلند میشودد بطری خالی را از ساکش در می آورد و لنگ لنگان راه افتاد باید آب پیدا می کرد و سنگ قبر را می شست. چند قدم که می رودشیر آبی توجه اش را جلب می کند.خوشحال می شود. با زحمت خودش را به شیر آب میرساند و بطری را پرمی کند و بر سر مزار برگردد. با زحمت کمی خم می شودو شروع می کند به شست سنگ قبر.

« می دونی چی مادر به تو نگم به کی بگم. دلم داره می ترکه تو تنها همدم منی.چند روز پیش که رقیه اومد پیشم چشمشش کبود بود. گفت در کابیت خورده به چشمش، ولی من می دونم الکی گفت که من ناراحت نشم.» پیر زن دستش را روی سنگ قبر می کشید مانند مادری که فرزندش را نوازش می کند. «می خوام دوباره شوهرش ببرم بخوابونم ولی دیگه این پاها باهام راه نمیان. رقیه می گه فایده نداره تا برگرده دوباره می ره سراغش. نمی دونم چیکار کنم. رفتم دکتر واسه زانو هام گفت باید عمل کنی ولی خوب من جونش ندارم هم فشار خون دارم هم قند. اینطوری که نمیشه عمل کرد. راستش بخوای پول هم ندارم بیشتر این طوری به رقیه میگم که دست از سرم برداره.چند وقته گیر داده میگه برم بنیاد شهید اونجا کمکمون می کنن. ولی من دوست ندارم برم. من همون روز که عباسم فرستادم جبهه فقط به خاطر خدا این کار کردم هیچ توقعی هم از هیچ کس ندارم. نه اینکه بقیه که کمک میگیرن اشتباه می کن. نه حقشون مادر ولی من با خودم اینطوری عهد کردم » پیر زن کی خم می شود و ساک رنگ و رو رفته را به زور به سمت خودش می کشد دست می کند و کیسه آب نبات را روی قبر می گذارد. بعد مفاتیح کوچکش را در می اورد و شروع به خواندن سوره الرحمن می کند. سرش را جلو و عقب میبرد تا شاید کلمات را بهتر بخواند. هنوز سرگرم خواندن است که دختری از راه می رسد . لبخندی به چهره پیرزن می زند و کنارش می نشیند و فاتحه می خواند. پیر زن نگاهی مهربان به چهره دختر می اندازدو می گوید:« مادر آینبات هم بردار» دختر دست می برد و آبنیاتی بر می دارد و از پیر زن تشکر کرده و می رود. پیر زن لبخندی به چهره دارد« ماشالله چشمم کف پاش دوست داشتم یه دختر خانم و نجبب مثل این دختر برای عباسم بگیرم ولی خوب قسمت نشد.» پیر زن چاردش را روی سرش مرتب می کند.« دیگه باید کم کم برم هوا داره تاریک میشه تا خونه هم خیلی راه مونده. وای ننه اصلا یادم رفت بگم برای چی اومدم. از معراج تماس گرفتن ممکنه عباسم همین روزا برگرده. بلاخره تموم میشه این چشم انتظاری. مادر یه وقتی خوف به دل راه ندی ها چه عباس برگرده چه بر نگرده تو تا آخر عمر پسر عزیز من می مونی. میام بهت سر می زنم برات مادری می کنم. مادر که فقط کسی نیست که آدم به دنیا آورده باشه هر مادر که دلش برای بچه ای بتپه مادرش . از همون رو ز که تو رو و آوردن تو این محل و اینجا دفن کردم با خودم عهد کردم برات مادری کنم الحق و النصاف تو هم برام پسر خوبی بودی. مادر پیرت دعا کن.» پیر زن لنگ لنگان به راه می افتد خورشید کم کم در حال غروب کردن است. مقبره کوچک شهد گمنام به خود می بالید که امروز باز به تماشای عباس و همرزمش نشست که به درد ودلهای مادرشان گوش می کردند.