دوستت دارم
فاطمه قهرمانی
عجیب است! اگر برق‌ها رفته پس چرا واحد‌های دیگر برق دارند؟ خواستم چراغ‌قوه گوشی‌ام را روشن کنم که ناگهان همه چراغ‌ها روشن شد و صدای آهنگ تولدت مبارک در فضا پیچید مبهوت وسط پذیرایی ایستاده بودم و به صحنه روبرویم خیره شده بودم. روی میز چوبی یک کیک به شکل قلب قرار داشت که تماما با شکلات پوشیده شده بود دور تا دور کیک شمع‌های کوچکی گذاشته شده بود که فضا را جالب کرده بود زمین پر بود از بادکنک‌های سفید و صورتی و از سقف هم ریسه‌ها و بادکنک‌هایی به همان رنگ به چشم می‌خورد مامان و بابا و خانواده علی گوشه‌ای ایستاده بودند و دست می‌زدند و سه تا از دختر خاله‌هایم به همراه همسرانشان کلاه تولد به سر مشغول چرخاندن فشفشه در هوا و هم‌خوانی با آهنگ تولدت مبارک بودند ناخودآگاه چشمم به دنبال علی اطراف را چرخ زد کناری دست به سینه ایستاده بود و با لبخند خیره شده بود به من. لبخند بر لبانم نشست باز هم یک غافلگیری دیگر. می‌دانست از محیط‌های شلوغ فراری‌ام به خاطر همین هم جز خانواده‌هامان و دخترخاله‌هایم که با آن‌ها صمیمی بودم کسی را دعوت نکرده بود. علی! خدایا من اگر علی را نداشتم چه می‌کردم؟! سیمین با برف شادی به سراغم آمد یک کلاه تولد به سرم گذاشت و گفت: «همین‌طوری می‌خوای بی‌حرکت این وسط بایستی مهتاب‌خانم؟» و با برف شادی به جانم افتاد و از من چیزی شبیه آدم‌برفی ساخت نالیدم: «نکن سیمین زشته جلوی شوهرت» اما کو گوش شنوا؟ بی‌هوا در آغوشم گرفت و در گوشم زمزمه کرد: «تولدت مبارک خواهری! مرسی که به دنیا اومدی و شدی خواهر من!» سیمین خواهر شیری من بود در واقع تنها خواهر من! صدایی در درونم مثل همیشه فریاد زد «بگو چقدر خوش‌حالی که خواهری مثل او داری بگو!» زمزمه کردم: «خیلی خب... خیلی ممنونم سیمین! ممنون» باز هم نتوانستم! این هم کنار تمام نتوانستن‌هایم!
چه شب قشنگی بود امشب. همه چیز جوری کنار هم چیده شده بود که حالم را خوب کند از رنگ صورتی بادکنک‌ها بگیر تا نوع غذا و شوخی‌های بی‌اندازه سهراب شوهر سیما.
به چشم برهم زدنی شب به پایان رسید و خانه دوباره به سکوت دوست داشتنی خودش بازگشت. شالم را روی کاناپه انداختم و نگاهی به ظرف‌های داخل سینک و کف پذیرایی که پر از آشغال‌های ریز و درشت بود انداختم چه کسی جان انجام دادن این همه کار را داشت؟! «به چی نگاه می‌کنی مهتاب بانو؟» صدای علی بود که غافلگیرم کرد گفتم: «داشتم به این فکر می‌کردم کی می‌خواد این همه کار انجام بده؟» در حالی که دستم را می‌کشید جواب داد: «من هستم خانم نگران نباش» مجبورم کرد بنشینم گفت:
ـ چشماتو ببند.
ـ چی؟
ـ گفتم چشماتو ببند.
خندیدم و چشمانم را بستم «حالا بازش کن» از آنچه روبرویم بود چشمانم برق زد یک جعبه کادو پر از کاکائو‌های رنگارنگ. من عاشق کاکائو بودم و عاشق علی! خیره شدم به او. با نوک انگشتانش صورتم را نوازش کرد و گفت: «تولدت مبارک عزیز دلم» صدا باز هم فریاد زد: «بگو! بگو چقدر دوسش داری» کلمات را کنار هم چیدم خواستم بگویم چقدر خوش‌حالم که او را دارم چقدر ممنونم برای بودنش اما جای همه این‌ها نالیدم: «مرسی علی. برای همه چیز ممنونم» گاهی فکر می‌کنم اگر این کلمات تشکر‌آمیز نبود من چه حرفی برای گفتن داشتم؟! لعنت به همه مرسی‌ها و ممنونم‌ها! لعنت به من!
***
صدای خنده و جیغ و داد بچه‌ها به آسمان رفته بود این صدا جز معدود صدا‌هایی بود که من از شنیدنش لذت می‌بردم خصوصا وقتی زیر سایه بید مجنون نشسته باشی و مشامت پر از عطر بنفشه شده باشد چه چیز بهتر از این؟! حتی بدقولی‌های همیشگی رؤیا هم نمی‌توانست حال خوبم را خراب کند. رؤیا امان از دست رؤیا! دلم حتی برای این بدقولی‌هایش هم تنگ شده بود! نمی‌دانستم ازدواجش با پسر عمویش و رفتنش به شیراز می‌تواند آن‌قدر بین من و او فاصله بیندازد اما دروغ که نمی‌توانستم بگویم او هنوز هم بهترین دوست من بود شاید هم تنها دوست من! با صدای فریاد او تقریبا یک متر از جا پریدم: «سلام و درد! سلام و مرض! قلبم از جا کنده شد» محکم در آغوشم گرفت و گفت: «قربون قلبت برم من!» خندیدم و هیچ نگفتم بعد از چند ماه دوباره روی نیمکت کنار هم نشسته بودیم و من غرق لذت بودم لذتی که حتی با او هم شریک نمی‌شدم! پرحرفی‌ها‌ی همیشگی رؤیا شروع شده بود از عالم و آدم می‌گفت تمام اخبار روز دنیا را بررسی می‌کرد و هر از چندگاهی می‌پرسید: «دیگه چه خبر؟!» و من هر بار جواب می‌دادم: «سلامتی!» گاهی فکر می‌کردم رؤیا حق من را در حرف زدن خورده است! دستانش را به هم مالید و گفت:
ـ این‌ها رو ولش کن از دلم برات نگفتم.
ـ دلت؟
ـ آره دیگه همون دلی که برات یه ذره شده دیوونه دلم واقعا برات تنگ شده بود می‌دونی چند وقت همدیگرو ندیدیم؟
خواستم بگویم که من هم چقدر دلتنگ دیوانه بازی‌هایش بودم خواستم بگویم که دلم لک زده برای بیرون رفتن‌ها و بستنی خوردن‌هایمان من که به غیر از او رفیق دیگری نداشتم اما بازهم نشد یعنی نتوانستم جای همه این‌ها فقط گفتم: «قربونت» دلخور نگاهم کرد سری به علامت تأسف تکان داد و گفت: «همین؟ قربونت؟ دو ساعت دارم آسمان ریسمان می‌بافم هیچی نمی‌گی می‌گم دلم برات تنگ شده فقط می‌گی قربونت! رفیق ما رو باش بعد از چند ماه نهایت ابراز محبتش همین یک کلمه است! انگار نه انگار من از شهر غریب پاشدم اومدم اینجا به اولین نفری که سر زدم مهتاب‌خانم. واقعا که خیلی بی‌احساسی» گند زدی مهتاب! باز هم گند زدی!
***
ـ مهتاب جدی تو تا حالا به کسی نگفتی دوسش داری؟ اما چرا؟
ـ نمی‌دونم فقط می‌دونم که نمی‌شه یعنی نمی‌تونم.
ـ ببینم مادر و پدرت چطور اون‌ها به تو یا به همدیگه ابراز احساسات می‌کردند؟
پوزخند بر لبانم نشست خیره شدم به کتابخانه کنار میز کار مهناز و جواب دادم.
ـ مامان کارمند بانک و بابا نظامی هر دو مقرراتی جدی و خشک! من اصلا اون دوتا را نمی‌دیدم که بخوام باهاشون حرف بزنم چه برسه به ابراز احساسات شاید این همه کم‌حرفی من برمی‌گرده به تنهایی اون روزها من حتی خواهر یا برادری هم نداشتم که بخوام این تنهایی باهاش شریک بشم تنها چیزی که من از این منجلاب نجات داد و باعث شد تبدیل به یه رباط دل‌سنگ نشم دنیای شعر بود.
ـ همسرت چطور رابطه‌ات با اون چطوره؟
ـ اصلا برای همین آدرس مطبت از بچه‌ها گرفتم تا درباره علی باهات حرف بزنم. می‌دونی مهناز علی جبران تمام بی‌محبتی‌های من. برای منی که حتی یه قطره هم آب ندیدم محبت‌های گاه و بی‌گاه اون مثل خود اقیانوس! من واقعا... می‌دونی من خیلی دوس... یعنی خیلی...
ـ دوسش داری؟!
چشمانم را بستم و از تصور علی پشت پلکانم لبخند برلبانم نشست نفس عمیقی کشیدم و گفتم:
ـ خیلی. اما مهناز من نمی‌تونم جواب مهر و محبت اون بدم نمی‌تونم بگم که چقدر برام عزیزه. یه مدت حس می‌کنم ازم دور شده مثل قبل بهم توجه نمی‌کنه دارم دیوونه می‌شم می‌دونم سرش شلوغ، کارش سنگین اما خب رفتار من هم بی‌تأثیر نیست. از دست خودم کلافه شدم تمام عزیز‌انم به خاطر عجز من تو گفتن احساساتم ازم رنجیده خاطر شدن و من هیچ کاری از دستم برنمیاد.
مهناز از پشت میزش بلند شد و آمد مقابل من نشست عینکش را روی صورتش جا به جا کرد و گفت: «چند وقت پیش داشتم یه کتاب می‌خوندم به اسم پنج حسرت. از زبان یه پرستار استرالیایی که حسرت‌های بیمارهایی که نزدیک مرگ بودن را تبدیل به یک کتاب کرده می‌دونی یکی از اون حسرت‌ها چی بود؟ ای کاش شهامت ابراز احساساتم را داشتم. واقعیت این مهتاب مگه ما چقدر زنده‌ایم که این حس خوب از خودمان و بقیه دریغ کنیم؟ تو باید کم‌کم شروع کنی مثلا از جملات محبت‌آمیزی مثل عزیزم استفاده کنی تا به مرور زمان بتونی احساسات کامل بروز بدی در ضمن باید برای همسرت توضیح بدی که واقعا دلت می‌خواد احساسات بیان کنی اما نمی‌تونی. اصلا ببینم مناسبت خاصی پیش رو نیست تا بهانه قرارش بدی و حرف دلت بزنی؟
ذهنم را جستجو کردم یادم آمد دو سال پیش در همین ماه با علی آشنا شده بودم گفتم:
ـ چرا همین روزا سالگرد آشناییمون.
ـ خیلی خوب از همین فرصت استفاده کن همان روز به همسرت بگو که چقدر برات مهم بگو چقدر خوش‌حالی که وارد زندگیت شده بگو مهتاب!
***
تکه‌های باقی مانده کیک را داخل ظرف گذاشتم زل زدم به کاغذ کادوی پر از قلب قرمز که مچاله شده روی میز افتاده بود اشک‌های لعنتی! الان چه وقت آمدن است؟ اگر علی شما را ببیند چه بگویم؟
یاد چند ساعت پیش که افتادم باران چشمانم تندتر شد. با چه شور و ذوقی لباس پوشیدم آرایش کردم سشوار کشیدم غذای مورد علاقه علی را پختم برایش یک پیراهن آبی کاربنی کادو گرفتم کیک پختم اما آخرش که چه؟! هیچ! کادو را که مقابلش گرفتم خواستم بگویم عزیزم اما فقط گفتم علی‌جان! مثل احمق‌ها خیره شدم به او و نهایت تلاشم شد همین یک جمله: «سالگرد آشناییمون مبارک» انگار کلمات از ذهنم فرار می‌کردند این همه تمرین جلوی آینه همه هیچ همه پوچ نگاهم افتاد به آسمان شب که از پشت پنجره خودنمایی می‌کرد باز هم گریه‌ام گرفت: «خدایا از دست خودم خسته شدم. آخه چطور باید به رؤیا بگم چقدر دلم براش تنگ شده چطور به علی بگم چقدر دوسش دارم که بدون اون نمی‌تونم زندگی کنم؟ خدایا عاجزم! درمانده‌ام! خودت یه فکری به حالم بکن. آن‌قدر احساساتم مخفی کردم که حس می‌کنم قلبم داره می‌ترکه خودت به داد دلم برس» با پشت دست اشکانم را پاک کردم حوصله شستن ظرف‌ها را نداشتم به سمت اتاق رفتم علی روی تخت خوابش برده بود باز هم غصه عالم ریخت توی دلم. چشمم به دفترچه خاطراتم که روی میز‌تحریر خودنمایی می‌کرد افتاد هر چقدر حرف زدن با من غریبه بود نوشتن یار غار تمام زندگی‌ام بود. ناگهان فکری به ذهنم رسید انگار کورسوی امیدی برایم روشن شد خودش بود! دوای دردم نوشتن بود! این‌طوری راحت می‌توانستم حرف دلم را بزنم. لبخند پهنی بر لبانم نشست تصمیم گرفتم احساساتم را روی یک تکه کاغذ بنویسم و داخل جیب کت علی بگذارم این‌طوری حتی اثرش بیشتر هم بود کمی فکر کردم تمام عشق پنهان شده در این سال‌ها شد یک بیت غزل
نمی‌دانم چرا اما به قدری دوستت دارم/ که از بیچارگی گاهی به حال خویش می‌گریم