گوش کن باران می‌بارد
معصومه کرمی
از خواب بیدار می‌شوم. چشمانم را باز می‌کنم اما جز سیاهی چیزی نمی‌بینم. مثل چند شب قبل خواب گل‌های بهاری و کودکی را می‌بینم که به لطافت گل است. دیگر از فریاد کشیدن خسته شده‌ام. قطره اشکی از گوشه چشمم راه می‌گیرد و موهای سرم را خیس می‌کند. کم‌کم با سیاهی دنیایم کنار آمده‌ام و کمی حالم بهتر شده. روی تخت مینشینم تا از تخت پایین بیایم. با کمک گرفتن از میله تخت و دیوار اتاق به طرف پنجره می‌روم. پنجره را باز می‌کنم. خنکی و نسیمی که در هواست صورت خیسم را خشک می‌کند. مثل هر روز غوغا به پا کرده‌اند گنجشک‌ها. روی لبه پنجره مینشینم و به صداهای پیرامونم گوش می‌دهم. زندگی مثل هر روز ادامه دارد.
با صدای جیغ افروز به طبقه بالا می‌روم. با شوق و خنده می‌گوید:
ـ طفلکی این گنجشکه اومده تو اتاق گیر افتاده. نمی‌تونم از پنجره بیرونش کنم. کمک کن بفرستمش بیرون. شب شده حتما باید برای بچه‌هاش غذا ببره. کمی خورده نان پشت پنجره گذاشته‌ام. بگذارش بیرون. پنجره را هم ببند.
در عرض چند دقیقه پرنده را از اتاق بیرون می‌کنم.
عجب طوفانی شده. افروز می‌گوید:
ـ کاش گنجشکه را بیرون نمی‌کردیم الان تو این طوفان گم و گور میشه.
به طرفش می‌چرخم و می‌گویم:
ـ فازت چیه بالأخره چیکار کنم؟! حالا گنجشک رو بی خیال، زود حاضر شو می‌خوایم بریم.
ـ آخه الان وقت سفرِتو این موقعیت؟ مگه خدا روزو ازمون گرفته؟!
همان‌طور که چپ‌چپ به افروز نگاه می‌کنم ماهوت پاک‌کن را برمیدارم و روی کتم می‌کشم. افروز حرفی نمی‌زند اما نگاه مهربانش می‌گوید امیدواره حرفش روی تصمیمم اثر بذاره و صبح راه بیفتیم.
اما من امیدش رو ناامید می‌کنم و با صدایی کلفت‌تر از قبل می‌گویم:
ـ بسه دیگه افروز، اینقدر بهانه‌تراشی نکن. از اولش هم معلوم بود راضی نبودی به این سفر بریم.
افروز دستش را به شکمش می‌گیرد، چرخی می‌زند و کلافه می‌گوید:
ـ نه بابا، همه چیز را جمع کردم و آمادست. فقط میگم بخوابیم صبح زود راه بیفتیم، مگه ما جغدیم این وقت شب بریم.
بی‌اعتنا به خواست افروز، ساک را از روی زمین برمیدارم، با اخم نگاهش می‌کنم:
ـ آره من جغدم، از نور و روشنایی بدم میاد، حله؟! حالا زود بیا پایین فلاسک چایی هم یادت نره.
افروز با اکراه مانتواش را از روی جالباسی برمی‌دارد و با تندی می‌گوید:
ـ به من رحم نمی‌کنی به این بچه رحم کن، مگه مجبوریم تو این باد و طوفان بزنیم به جاده؟! می‌دونی پا به ماهم حالا هی حرص و جوش به من بده، چرا آخه اینقدر یک دنده‌ای تو؟! به دلم بد اومده صبر کن صبح راه بیفتیم، دیرنمیشه که.
ساک به دست پله‌ها را دو تا یکی پایین می‌روم. از پایین پله‌ها به بالا نگاه می‌کنم.
ـ نه، همونی که گفتم. همین الان باید راه بیفتیم. من تو ماشین منتظرتم، زود بیا.
نگاهی سرسری به هال پذیرایی می‌کنم تا چیزی از قلم نینداخته باشم. از روی عسلی کنار مبل سویئچ ماشین را برمیدارم و به طرف در می‌روم. در را که باز می‌کنم باد شدید پاکت خالی آب میوه‌ای را به دستم می‌کوبد. چشمانم را تنگ می‌کنم تا گرد و خاک به چشمم نرود. با سرعت به طرف ماشین می‌روم و ساک را در صندوق عقب جا می‌دهم و پشت فرمان مینشینم. گرد و خاک بلند شده و تاریکی هوا دیدم را کم کرده، چراغ جلوی ماشین را روشن می‌کنم. یک لحظه به این فکر می‌افتم که افروز راست میگه و این هوا اصلا مناسب رانندگی نیست. حسی تو وجودم میگه برگردم داخل خونه و تا صبح صبر کنیم اما یکدفعه نظرم تغییر می‌کند و زیر لب می‌گویم:
ـ نه نباید کم بیارم. از این فکرای الکی هم دست بردار.
چند دقیقه‌ای می‌گذره اما هنوز خبری از افروز نیست. چند بوق می‌زنم، افروز فلاسک چای در دست از خانه بیرون می‌آید. به سرعت پیاده می‌شوم و فلاسک را از دستش می‌گیرم. افروز سنگین در عقب ماشین را باز می‌کند، می‌نشیند.
با تعجب نگاهی به او می‌اندازم. پشت فرمان مینشینم و با صدایی خش‌دار می‌گویم:
ـ ببین چه خودش رو لوس کرده! این کارا یعنی چی؟ پا شو بیا جلو بشین، مثلا قهری؟!
افروز موهایش را زیر روسری مرتب می‌کند:
ـ نخیرم، مگه من بچه‌ام که قهر کنم؟! عقب نشستم که اگه خوابم گرفت بخوابم و مزاحم شما آقای جغد نباشم و بتونی رانندگیت رو بکنی.
با صدای هم تختی‌ام سرم را برمی‌گردانم. دیگر به صداها عادت کرده‌ام، حس لامسه‌ام هم برای پیدا کردن اشیا قوی‌تر شده است.
ـ چه هوای خوبیه! خیلی وقته بیدار شدی؟
سری به تأیید تکان می‌دهم:
ـ بله
بعد از آن به خوبی صدای پایین آمدن مریض تخت بغلی، پوشیدن دمپایی و کشیده شدن دمپایی‌ها به طرف دستشویی را تشخیص می‌دهم.
دوباره صورتم را در معرض نسیم صبحگاهی که از لای پنجره به داخل اتاق می‌وزد، قرار می‌دهم. سعی می‌کنم در خیالم چهره نوزاد تازه متولد شده‌ام را مجسم کنم؛ شاید چشم‌هایش شبیه او باشد... با صدای نظافتچی که وارد اتاق شده تا تی بکشد از جا بلند می‌شوم.
ـ می‌خوام لبه پنجره را دستمال بکشم، برو رو تختت. الان صبحانه‌تون هم میارن.
بی صدا با دست کشیدن روی دیوار اتاق راهم را پیدا می‌کنم. از کنار یخچال می‌گذرم، دست دراز می‌کنم و میله تختم را می‌گیرم. با پا دنبال چهار پایه کوتاهم می‌گردم. پا روی چهار پایه می‌گذارم و خودم را روی تخت می‌کشم. در این چند روز موقع راه رفتن حس بادکنکی را داشتم که نخش رها شده. بارها زمین خورده بودم اما حالا به جای دیدن تمام اتاق را حس می‌کنم، می‌دانم چه چیز در کجای اتاق قرار دارد. شنوایی‌ام قوی‌تر شده و کوچک‌ترین صدا را می‌شنوم.
به موقع روی ترمز کوبیدم. صدای جیغ افروز هنوز در گوشم هست. سرم به فرمان می‌خورد. انگار نور دو چراغ از چشمم خارج می‌شود.
با صدای سینی صبحانه که روی میز جلویم گذاشته شد دوباره از فکر و خیال بیرون می‌آیم. دستم را به طرف میز می‌برم تا تکه‌ای نان بکنم. با دست دیگر دنبال چاقو می‌گردم، پیدایش می‌کنم اما نمی‌توانم پنیر را پیدا کنم. کلافه چاقو را می‌اندازم. با حس لامسه پنیر را پیدا می‌کنم. آن را روی نان می‌گذارم و به طرف دهانم می‌برم. در این چند روز فهمیده بودم با نخوردن چیزی درست نمی‌شود. بارها التماس کرده‌ام افروز را ببینم اما به‌خاطر حال خرابم اجازه نداده‌اند. با این که در یک بیمارستان بستری بودیم اما افروز بی‌معرفت هم به دیدنم نیامده. فقط شنیده‌ام بچه‌مان به دنیا آمده و حال هر دویشان خوب است. لقمه در گلویم گیر می‌کند، لیوان چای را پیدا می‌کنم برمیدارم تا بنوشم روی شلوارم لب پر می‌شود. لباس‌هایم از چایی خیس می‌شود. حتما دوباره پرستار سرم غر می‌زند. بغضم را با چای قورت می‌دهم. دراز می‌کشم و سرم را زیر پتو می‌برم.
صدای کودکانه افروز در گوشم می‌پیچد؛ 7 ... 8 ... 9 ... 10 ...بیام؟ اومدم.
نفسم را در سینه حبس می‌کنم تا پیدایم نکند. بعد از چند ثانیه پتو را از رویم کنار می‌کشد. پیدات کردم، زیر پتویی. فکر کردی چون زیر پتو کسی رو نمی‌بینی، من نمی‌تونم پیدات کنم؟! حالا تو گرگی. چشم بذار، من قایم میشم. به طرفش می‌روم، کش مویش را می‌کشم. قبول نیست. تقلب کردی داشتی زیر چشمی میدیدی.
افروز جیغ می‌کشد. خاله و مامان به اتاق می‌آیند. مامان غر می‌زند:
ـ سروش بازم افروز رو اذیت کردی؟ اون از تو کوچک‌تره.
بعد با حرص کش موی افروز را از دستم می‌گیرد. خاله موی افروز را نوازش می کند،کش را به مویش می‌بندد با اخم می‌گوید:
ـ سروش بار آخرت باشه به دخترم زور میگیا.
اشک گوشه چشمم را پاک می‌کنم. زیر لب می‌گویم:
ـ حالا مردونگیت رو به افروز ثابت کردی؟! حتی حاضر نیست به دیدنت بیاد.
زیر پتو مچاله می‌شوم. حوصله هیچ کس را ندارم. صدای افروز در گوشم می‌پیچد و دستی پتو را از رویم کنار می‌کشد. دستم را می‌گیرد و اشک هایم را با سرانگشت پاک می‌کند. صدای گریه بچه می‌آید. بوی افروز با بوی بچه در اتاق پیچیده. صدایی به افروز می‌گوید من بیرون اتاق منتظرم. تنها ویلچر را هل ندهی بچه از رو پات می‌افتد.
باد در اتاق را بهم می‌کوبد. افروز می‌گوید:
ـ چه طوفانی شده...
بعد بچه را در کنارم می‌گذارد. دستم را روی پوست صورتش می‌کشم. به لطافت برگ گلی است که برای افروز می‌خریدم. دست روی بینی و لب‌هایش می‌کشم.
رنگ زیبای صدای افروز می‌گوید:
ـ شکل خودته درست عین خودته. وقتی چشمات خوب شد می بینیش. خیلی دوست داشتم زودتر بیام ببینمت اما به پاهام وزنه بسته بودن. امروز وزنه رو باز کردن.
سرم را نزدیک‌تر می‌برم. دست نرم و کوچک بچه را می‌گیرم. بو می‌کشم و روی چشمانم می‌گذارم. بعد روی لب‌هایم می‌کشم. بچه آرام شده. در دل می‌گویم: دخترم نمی‌گذارم کسی به تو زور بگوید.
گوش می‌کنم به صدای نفس‌های شمرده‌اش. افروز با سر انگشت زیر پلک‌هایم دست می‌کشد و زمزمه می‌کند:
ـ گوش کن، باران می بارد...