الان وقتش نیست
مریم جهانگیری‌زرگانی
سپیده توی اتاق استاد جامعه‌شناسی، پشت میز او نشسته بود و چیزی می‌خواند و یادداشت بر‌می‌داشت. یکدفعه در اتاق باز شد و دو نفر داخل آمدند. سپیده سرش را بالا آورد و تازه‌واردها را نگاه کرد. یکی زنی میانسال بود و دیگری دختری عصبانی. چینی به پیشانی سپیده افتاد. یکدفعه زن میانسال را شناخت. استاد درس زبان انگلیسی‌اش در دوران کارشناسی بود. نیم‌خیز شد.
ـ سلام استاد!
ـ سلام! خانم دکتر تشریف ندارن؟
سپیده مکث کرد.
ـ الان کلاس دارن... اما تا نیم ساعت دیگه میان.
مبل‌های آن طرف میز را بهشان تعارف کرد. استاد و دختر عصبانی نشستند. استاد پرسید:
ـ شما دانشجوی خانم دکتر هستین؟
سپیده سرش را بالا آورد.
ـ الان دیگه نه. ایشون استاد راهنمای من بودن واسه پایان‌نامه‌ام.
استاد سر تکان داد.
ـ آهان! پس کارشناسی ارشدت رو گرفتی؟
ـ بله!
ـ اون وقت شما چند سالتونه؟
ـ بیست و پنج!
استاد آفرین بلندی گفت و زد روی پای دختر عصبانی که کنارش نشسته بود.
ـ ببین! ایشون نمونه یه دانشجوی موفق هست که بعد از کارشناسی بدون وقفه ارشد قبول شده. چرا موفق بوده؟ چون حواسش دنبال عشق و عاشقی نبوده!
سر دختر عصبانی چرخید طرف سپیده. لب‌هایش را با حالت مسخره‌ای برای او چین داد. استاد رو کرد به سپیده.
ـ غیر از اینه دخترم؟
و منتظر جواب او نشد.
ـ می‌شه بپرسم الان این‌جا مشغول چه کاری هستی؟
سپیده مکث کرد.
ـ خب... قراره پایان‌نامه‌ام به عنوان کتاب چاپ بشه. اما خانم دکتر گفتن بهتره یه سری مباحث دیگه هم بهش اضافه کنیم. بعضی روزا میام این‌جا که ایشون توی وقت آزادشون راهنماییم کنن.
استاد لحظه‌ای به سپیده خیره شد. و ناگهان صدایش را بالا برد.
ـ آهان! شما همون دانشجویی هستی که توی رشته خودت رتبه یک شدی؟
ـ بله استاد!
ـ آفرین دخترم... آفرین! وصف پایان‌نامه‌ات رو خیلی شنیدم. امیدوارم کتاب پرفروشی بشه. حتما می‌شه. دانشجوهای هم رشته‌ات استقبال می‌کنن.
دوباره به دختر عصبانی گفت:
ـ ببین! نمونه زنده یه دختر موفق جلوت نشسته.
بعد به سپیده گفت:
ـ عزیزم یه زحمت بکش... ایشون دختر منه. دانشجوی کارشناسی هست. بیست و یک سالشم بیشتر نیست. اما عاشق شده! می‌خواد شوهر کنه. من و پدرش مخالفیم. می‌گیم زوده. می‌افتین توی عشق و عاشقی و نامزد بازی، دیگه درستون رو فراموش می‌کنین. شما که دانشجوی موفقی هستی بگو آخه دختر بیست و یک ساله وقت ازدواجشه!؟
سپیده عمیق نفس کشید. هم تعجب کرده بود و هم خنده‌اش گرفته بود. دختر استاد پیش‌دستی کرد:
ـ خب این اصلا شاید شوهر گیرش نیومده! واسه این که عقده‌ای نشه نشسته درس خونده!
سپیده به خنده افتاد.
ـ نه... ببینید... من... راستش... اصلا صلاحیت ندارم در این مورد اظهارنظر کنم!
استاد لب‌هایش را به پایین چین داد.
ـ چرا نداری!؟ دانشجوی به این موفقی!
مکث کرد.
ـ راستی! واقعا بورسیه دکترا بهت تعلق گرفته؟
چهره سپیده شکفت.
ـ بله استاد!
ـ باریکلا... همه جا دارن حرف تو رو می‌زنن. اما شنیدم یه سال مرخصی گرفتی. چرا؟
استاد باز مجال جواب دادن به سپیده نداد:
ـ البته حق داری اگه بخوای یه سال استراحت کنی. اما نذار پشتت باد بخوره. حالا لطفا به این دختر سبک‌مغز من بگو الان وقتش نیست. بذاره حداقل بیست و هفت هشت سالش بشه، بعد بره شوهر کنه. به قول معروف واسه کهنه‌شوری وقت زیاده!
این را گفت و بلند خندید. دخترش با حرص گفت:
ـ این دوره دیگه کی کهنه می‌شوره؟!
سپیده در تأیید حرف دختر سر تکان داد. اما دختر دوباره برایش ادا درآورد. سپیده آه کشید و به در بازمانده اتاق نگاه کرد. امیدوار بود خانم دکتر از در تو بیاید و او را از این مخمصه نجات بدهد. آرام گفت:
ـ من واقعا نمی‌تونم دختر‌خانوم شما رو نصیحت کنم. فقط یه نکته‌ای که می‌تونم بگم اینه که ازدواج لزوما باعث عقب افتادن آدم از درس نمی‌شه... می‌دونید! بستگی داره...
یکدفعه کسی توی چارچوب در اتاق داد زد:
ـ مااامااان دشووییی دارم!
هر سه زن با این فریاد ناگهانی از جا پریدند. پسربچه‌ای چهار پنج ساله دم در ایستاده بود و صاف به سپیده نگاه می‌کرد. چشم‌های استاد گرد شد. سپیده را نگاه کرد. صورت سپیده گل انداخت. لب‌هایش را محکم به هم فشار داد. تک سرفه‌ای کرد و با صدایی که انگار از ته چاه می‌آمد گفت:
ـ الان میام مامان!
از جا بلند شد و راه افتاد طرف در. آرام از بچه پرسید:
ـ مگه بابا پیشت نیست!؟
با این‌که سپیده سعی می‌کرد چادرش را طوری نگه دارد که حجم بدنش پیدا نباشد. اما شکم برآمده‌اش علاقه زیادی به خودنمایی داشت. استاد وقتی این منظره را دید بی‌اختیار نالید. لب‌هایش را غنچه کرد و نفسش را تند و با صدا بیرون داد. می‌توانست از گوشه چشم لبخند پهنی که روی صورت دخترش شکل گرفته بود را ببیند! تا سپیده آمد دست پسرک را بگیرد مرد جوانی در آستانه در پیدا شد.
ـ عه... بابایی مگه نگفتم مزاحم مامان نشو!
پسر دوباره تکرار کرد:
ـ دشوویی دارم!
مرد دست بچه را گرفت.
ـ خیله خب... بیا من ببرمت.
همان‌طور که پسرک را دنبال خودش می‌برد لحظه‌ای سپیده را نگاه کرد.
ـ حالت خوبه؟ گرسنه‌ات نیست؟
سپیده سر بالا انداخت.
ـ نه! برو خیالت راحت باشه.
سپیده برگشت داخل اتاق. سعی می‌کرد چشمش به چشم‌های استاد نیفتد. استاد هم سرش پایین بود، با نگاه زمین را می‌کاوید. دخترش اما حسابی سرحال آمده بود. چشم‌هایش برق می‌زد و سپیده را مثل یک الگوی شایسته تماشا می‌کرد! صورت سپیده هنوز سرخ بود. از اتفاقی که افتاده بود خیلی راضی نبود. با مهربان‌ترین و صمیمی‌ترین لحنی که در خودش سراغ داشت گفت:
ـ اگه آدم همسر فهمیده و همراهی داشته باشه وقفه‌ای توی درس خوندنش نمی‌افته...
استاد بی‌توجه به سپیده از جا بلند شد. زیر لب گفت:
ـ ما بیرون منتظر خانم دکتر می‌مونیم!