انعکاس
معصومه تاوان
سمیرا کلافه و در به داغان بود. حال و حوصله نداشت، مدام گوش به زنگ بود تا کسی در بزند یا تلفن زنگ بخورد.
ـ نمی‌دونم، دوباره بابات زد به سرش، همه رو از خونه بیرون کرد و در رو بست.
ـ الان کجایین؟
ـ اومدیم خونه خالت.
دستمال را با حرص می‌کشید روی اسباب و لوازم. حال و حوصله مهمانی شب را نداشت. قوم و خویش‌های بهروز کلافه‌اش می‌کردند. سر و صدای بچه‌ها و حرف‌ها و طعنه‌های خانم‌بزرگ اعصابش را بهم می‌ریخت. دلش می‌خواست بنشیند یک گوشه و فقط فکر کند، به خودش، به خانواده‌اش، به زندگی‌اش. می‌دانست هر چه بیشتر فکر کند، بیشتر احساس بدبختی می‌کند ولی چاره‌ای نداشت. از وقتی که یادش می‌آید، همین‌طور بود. بابا سر هر مسأله کوچکی دعوا راه می‌انداخت. هفته‌ها و روزها باید سرش جر و بحث می‌کردند. بچه‌تر که بود دعواهای بابا روی بازی‌های بچگی و آرزوهای بچگانه‌اش سایه می‌انداخت، بزرگ‌تر که شد و شوهر کرد روی سر زندگی‌اش. دلش نمی‌خواست بهروز و خانواده‌اش خیلی سر از مشکلات خانوادگیش در بیاورند ولی نمی‌شد. مشکلات زندگی‌اش یکی دو تا نبود که بشود از بهروز پنهانش کرد. آن‌قدر زیاد بود که حالا حالاها نمی‌شد برایشان کاری کرد.
تلفن که زنگ خورد یک مرتبه از جایش پرید و از فکر و خیال بیرون آمد. دوید سمت تلفن و گوشی برداشت.
ـ الو...
ـ سلام سمیرا جان، من با خواهر و برادرت میرم شهرستان خونه بابابزرگت. یه چند وقتی نیستم، خواستم خداحفظی کنم. زیاد فکر و ذکرت رو مشغول ما نکن. به زندگی خودت و بچه‌ها و شوهرت برس، قربونت بشم. وضع ما همیشه این شکلیه، باید عادت کنی دیگه.
ـ کی بر می‌گردین؟
ـ معلوم نیست.
گوشی را که قطع کرد، دلش خواست توی این دنیا نباشد. دلش برای یک لحظه آرامش تنگ شده بود. آن‌قدر توی زندگی پدر و مادرش دعوا و غم و غصه بود، فرصت نمی‌کرد برای زندگی خودش غصه بخورد.
***
خانواده بهروز شوخ و شنگ بودند. بینشان نمی‌توانستی رد و نشانی از غم و غصه پیدا کنی. بهم که می‌رسیدند قهقهه می‌زدند.
ـ چی شده سمیراجون توی همی؟ با بهروز دعوات شده؟
ـ نه نه فقط یکم خسته‌ام.
خانم‌بزرگ سیبی را که پوست کنده بود جلوی سمیرا گرفت و با لبخندی محو گفت:
ـ سمیراجان که همیشه خسته است.
سمیرا منظور حرف خانم‌بزرگ را فهمید. الکی لبخند زد و زود دوید سمت آشپزخانه. بغضش گرفته بود و دلش می‌خواست مهمان‌ها بروند تا بنشیند و یک دل سیر گریه کند. فکر مادرش که الان کجاست یک لحظه ولش نمی‌کرد. بعضی وقت‌ها از پدرش بیزار می‌شد اما بعد دوباره از خودش بدش می‌آمد ولی پدرش چاره‌ای برایش غیر از این فکر و خیال‌ها نمی‌گذاشت. پنجاه سالش بود و هنوز سر هیچ و پوچ دعوا راه می‌انداخت و زنش را از خانه بیرون می‌کرد. می‌دانست هر چقدر هم که خودش را به بی‌خیالی بزند و بگو و بخند راه بیندازد، باز هم بهروز می‌فهمد.
سرش را چرخاند سمت پذیرایی. خانم‌جان و مژگان جاری‌اش داشتند زیر گوش هم پچ پچ می‌کردند. قلبش ریخت. حتما داشتند از او، وضعیت خانواده‌اش و پدر و مادرش حرف می‌زدند. خجالت کشید. دست‌هایش لرزید و لپ‌هایش گل انداخت. همه نگاه‌ها رویش سنگینی می‌کرد. احساس می‌کرد همه طوری نگاهش می‌کنند که برایش آزار دهنده است. فکر می‌کرد همه پچ پچ‌ها و حرف و حدیث‌هایشان درباره اوست. کلافه بود و عصبانی. دوست داشت همه را از خانه بیرون کند و خودش بماند و تنهایی و فکر و خیال‌هایش. دوست داشت سوار ماشین شود و برود، آن‌قدر برود تا همه چیز را فراموش کند.
ـ مامان ژله میدی؟ مامان... مامان... با توام.
ـ چیه؟ چی می‌خوای هی زیر گوش من داد و بیداد می‌کنی؟ کر که نیستم، شنیدم.
صدای فریادش همه سرها را چرخاند سمت او. بهروز دست پاچه آمد توی آشپزخانه و گفت:
ـ چیه دوباره سیمات قاطی کردن؟ بچه رو چرا دعوا می‌کنی؟ آبرومونو بردی...
ـ بیا بشین بابا زن‌داداش، خسته شدی الان دیگه میریم...
با این حرف برادر شوهرش همه زدند زیر خنده ولی برای سمیرا این خنده از همه چیز دردناک‌تر بود. با دست پاچگی سینی چای ریخت و رفت بیرون. چند جک بی‌مزه تعریف کرد و خودش بیشتر از همه برای ظاهر‌سازی خندید. وقتی می‌خندید ته قلبش می‌سوخت و زبانه می‌کشید. فکر این‌که مادرش الان چقدر غصه می‌خورد و خواهر کوچکش چطور در به در شده حالش را بد می‌کرد.
***
مهمان‌ها رفته بودند و خانه شلوغ بود. نشسته بود روی مبل و زل زده بود به شلوغی خانه. دست و دلش به مرتب کردن و تمیزی نمی‌رفت.
بهروز از توی اتاق گفت:
ـ خوب آبروداری کردی امشب ها.
حرف بهروز بیشتر اعصابش را خورد کرد.
ـ آره با تیکه‌ها و حرف‌های مادرت آدم می‌تونه آبروداری هم بکنه.
ـ اینو نگی چی بگی؟! چنان تو قیافه بودی که همه فهمیدن از اومدنشون ناراضی هستی... من که می‌دونم دردت چیه...
بقیه حرفش را آرام گفت. طوری که حتی سمیرا هم نفهمید چه گفته. خودش هم می‌دانست همه این حرف‌ها بهانه است. دلش از جای دیگر پر بود. از گذشته، از انعکاس زندگی پدر و مادرش در زندگی خودش. کاش یکی بود که توی سر پدرش فرو می‌کرد دارد همه چیز را بهم می‌ریزد. برای زندگی خودش هم نگران بود. آهسته از جایش بلند شد و رفت سمت اتاق. می‌خواست از دل بهروز در بیاورد. ولی او چشم‌هایش را بسته و خوابیده بود.