ایستگاه عشق

فاطمه قهرمانی

ای خدا چرا اصلا خیال رفتن نداشت؟ حالا چه کار می‌کردم؟ داشت دیر می‌شد. حالا که مامان و بابا نبودند زور من به احتمال زیاد به او نمی‌رسید! کاش حداقل به مامان گفته بودم تا صبح قبل از رفتنش با او صحبت می‌کرد. اصلا حالا که این‌طور شد همه چیز را به او می‌گفتم و خلاص! خلاف شرع که نکرده بودم! اما نه! آن وقت باید تا یک ماه اخم و قهرش را تحمل می‌کردم! راستش دلم طاقت نمی‌آورد یک ماه تمام در این حال ببینمش. نگاهم به چهره مضطربم در آینه افتاد. امیر راست می‌گفت. چه قدر آبی به صورتم می‌آمد! چون او دوست داشت من هم با سر کردن این رنگ اعتماد به نفس می‌گرفتم.

چشمم به ساعت افتاد. از دو گذشته بود. واقعا داشت دیر می‌شد. بعد از این همه انتظار بی‌انصافی بود اگر از فرصت پیش آمده نهایت استفاده را نمی‌کردم. اصلا هر چه بادا باد! هر اتفاقی هم که می‌افتاد به دیدن امیر می‌ارزید. در اتاق را آرام باز کردم. پاورچین پاورچین از جلوی اتاق سامان گذشتم. خدا خدا می‌کردم هندزفری در گوشش باشد و متوجه رفتنم نشود. در حالی که فکر می‌کردم فاصله چندانی با آزادی ندارم صدای سامان از پشت غافلگیرم کرد:

ـ کجا؟

ای خدا! حالا چه جوابش را می‌دادم؟ من من کنان گفتم:

ـ می‌خوام... برم خونه... دوستم

ـ این موقع ظهر؟

ـ آره خب! خودش دعوتم کرده.

ـ وایسا الان آماده می‌شم میام می‌رسونمت.

فقط همین را کم داشتم! عجب بدبختی گیر کرده بودم ‌ها! انگار چاره‌ای نداشتم جز این‌که خودم را برای یک دعوای حسابی آماده کنم‌. با لب و لوچه‌ای آویزان سوار ماشین شدم. سامان قبل از این‌که حرکت کند پرسید: «خونه کدوم دوستت می‌خوای بری؟» دروغ نبود اگر می‌گفتم سامان خانه همه دوستانم را می‌شناخت! همیشه با کلی شوخی و خنده برای این‌که حساس نشوم می‌گفت: «خودم راننده تاکسیتم خواهری!» و این‌طوری خودش من را هرجا که می‌خواستم می‌برد تا خیالش راحت شود. یادش به خیر! چه روز‌های خوبی بودند آن روز‌ها. انگار کسی که الان با اخم پشت فرمان نشسته بود سامان دیگری بود. داداشی خوب و مهربانم حالا تبدیل به یک موجود خشک و یک‌دنده شده بود که در خانه بیشتر برایم نقش پاسبان را اجرا می‌کرد تا یک برادر.

***

صدای زنگ در که بلند شد مامان مضطرب نگاهم کرد و گفت: «بهار سامان اومد. بدو قایم کن اون‌ها رو. بدو بهار»

به سمت آشپزخانه دویدم و دسته‌گل را از روی میز ناهار‌خوری برداشتم. حالا کجا پنهانش می‌کرد؟ نمی‌دانم چرا دلم نمی‌آمد خراب شود! فکری به ذهنم رسید. صدای پای سامان می‌آمد. انگار پشت در بود. با گام‌هایی بلند به اتاقم رفتم و در را پشت سرم بستم. دسته‌گل را با احتیاط زیر تخت گذاشتم و پتو را جوری انداختم که معلوم نباشد. قلبم با سرعت می‌کوبید. نفس عمیقی کشیدم. روسری را از سرم باز کردم و خودم را پرت کردم روی تخت. خیلی نگذشته بود که تقه‌ای به در خورد و سامان وارد اتاق شد. نمی‌دانم وقتی منتظر اجازه من نمی‌ماند پس چرا اصلا در می‌زند!

ـ دوستات رفتن؟

ـ سلامت کو شاه پسر؟

ـ به... سلام بر بهارخانم گل و گلاب! خواهر گران‌مایه بنده! افتخار...

ـ خب خب بسه انقدر زبون نریز!

ـ چشم آبجی خانم! مهمونی خوش گذشت؟

ـ جای شما خالی.

ـ آره جان خودت! اگر جای من خالی بود از خونه بیرونم نمی‌کردی! من نمی‌دونم بابا چرا می‌تونه باشه تو مهمونی شما من نه؟! من فقط نامحرمم؟!

ـ برای این‌که شما یه پسر جوان و صد البته جذاب هستین! و دوستای من مجرد! خانواده‌هاشون با وجود شما اجازه نمیدن که بیان این‌جا. متوجه شدی؟

ـ جذاب خوب اومدی! دوست داشتم! ولی بهار از دوستات خوشم اومد!

ـ بله بله؟!

ـ آخه شیرینی که آوردن خیلی خوشمزه و تازه بود.

ـ شکمو! تو که الان رسیدی چطور فرصت کردی از اونا بخوری؟

ـ دیگه دیگه!

این را گفت و با خنده از اتاق بیرون رفت. از این‌که به او دروغ گفته بودم، عذاب وجدان داشتم اما خودش جز این راه برایم باقی نگذاشته بود!

امروز آن‌قدر استرس و هیاهو را تحمل کرده بودم که دیگر جانی برایم نمانده بود اما فکرم مشغول‌تر از این حرف‌ها بود که لحظه‌ای آرام بگیرد تا خواب را مهمان چشمانم کنم. خیره شدم به صندلی میز تحریر که دقایقی پیش امیر روی آن نشسته بود. سرش را به زیر انداخته بود و گاه گاهی زیر چشمی نگاهم می‌کرد. از برنامه‌هایش برای آینده می‌گفت. این‌که یک سالی از سربازی‌اش مانده و تایم‌های خالی‌اش در شرکت یکی از آشنا‌هایشان کارمند است. وقتی از او پرسیدم اولویت زندگی‌اش چیست؟ مدتی سکوت کرد. به نظرم آمد دارد افکارش را مرتب می‌کند. جرعه‌ای از لیوان آبی که مقابلش بود نوشید سرش را بلند کرد، انگار که بخواهد حرف مهمی بزند برای اولین بار مستقیم در چشمانم نگاه کرد. نمی‌دانم چرا دلم لرزید و ضربان قلبم اوج گرفت: «اولویت اول زندگی من اعتقاداتم هست و اولویت بعدی خانواده‌ام» از یادآوری آن لحظات ناخودآگاه لبخند بر لبانم نشست‌. نگاهی در آینه به خودم انداختم. صورتم گل انداخته بود. به خودم تشر زد: آره بایدم لبخند بزنی و سرخ و سفید بشی! ببینم بهار خانم این شما نبودی که دو هفته طول کشید تا بابا راضیت کنه که فقط اجازه بدی بیان خواستگاری! دو هفته است داری کولی‌بازی درمیاری! اونوقت حالا واسه من رنگ عوض می‌کنه!

ـ نه خیرم! خب حق دارم این اولین خواستگاری که اجازه دادیم بیاد. معلومه که به این حال درمیام.

ـ تو که راست می‌گی بهارخانم! اما من که می‌دونم امیر برای تو خیلی فرق داره و از همون اول به دلت نشست.

به خودم که نمی‌توانستم دروغ بگویم! همین که ایمان جزء معیار‌های اصلی‌اش بود برایم به اندازه یک دنیا فرق داشت. حالا می‌فهمیدم بابا چرا آن‌قدر برای آمدن این یکی اصرار داشت.

***

گوشه اتاق از ترس چمباتمه زده بودم. نفس‌هایم به شماره افتاده بود و تمام وجودم عرق کرده بود. فریاد سامان هر لحظه بیشتر اوج می‌گرفت. وقتی صدای گام‌هایش را که به سمت اتاقم می‌آمد، شنیدم قلبم از حرکت ایستاد. در بر خلاف همیشه با شدت زیادی باز شد. سامان خیره شده بود به من و از چشمانش خون می‌بارید. از میان دندان‌های قفل شده‌اش غرید: «این بود خانم دکتر شدنت؟ آره؟ بزار وارد دانشگاه می‌شدی بعدا هوس ازدواج به سرت می‌زد! وقتی کنکور قبول شدی باهات اتمام حجت نکردم که فعلا بچسب به درست! که خانم دکتر شو و بعد با یکی که لایقت ازدواج کن؟ کارمند؟ واقعا لیاقت تو اینه؟» کپ کرده بودم و نمی‌توانستم کلامی بگویم. سامان دست بلند کرد و خرس بزرگ صورتی‌ام را از روی میز برداشت و پرت کرد روی تخت. پوزخندی زد و گفت: «تو هنوزم شب‌ها این بغل می‌کنی می‌خوابی! هنوزم آن‌شرلی می‌بینی! بعد می‌خوای ازدواج کنی؟! د یه چیزی بگو! چرا ساکتی؟» دلم گرفته بود. دلم داداشی مهربانم را می‌خواست. کسی که همیشه سنگ صبورم بود. بهترین دوستم بود. او خودش من را آن‌قدر لوس بار آورده بود و حالا داشت برای این روحیه مؤاخذه‌ام می‌کرد. ملتمسانه نگاهش می‌کردم تنها توانستم زمزمه کنم: «داداشی چرا این‌طوری می‌کنی؟!» فریاد زد: «من داداش تو نیستم!» این را که گفت هق هق گریه‌هایم بلند شد اما او بی‌توجه به من از اتاق بیرون رفت. خیلی سعی کرد که منصرفم کند. من اما دلم را به امیر باخته بودم. من شیفته افکار و عقایدش شده بودم. وقتی سامان از زیر زبانم کشید که امیر را دوست دارم دیگر هیچ نگفت. من اما وحشت داشتم از روزی که بفهمد یک سال از سربازی امیر مانده. مامان گفته بود به او نگویم. اگر می‌فهمید حتما مانع ازدواجمان می‌شد. برخلاف تصورم وقتی فهمید هیچ نگفت. فقط زل زد در چشمانم. نگاهش پر از دلخوری بود. نمی‌دانم از انتخابم دلخور بود یا از حقیقتی که پنهان کرده بودم؟ هر چه بود سامان دیگر هیچ وقت آن آدم قدیم نشد. دیگر هیچ وقت مثل گذشته از محبت برادرانه‌اش سیرابم نکرد. دیگر حتی حسرت یک لبخندش بر دلم ماند. از داداشی من حالا فقط یک زندانبان باقی مانده بود.

***

ـ بهار؟ بهار؟

ـ بله؟

ـ کجایی؟ دو ساعت زل زدی به من! بهت می‌گم خونه کدوم دوستت برم؟

خدایا چه می‌گفتم؟ اگر می‌فهمید دارم به دیدن امیر می‌روم آن هم به این شکل، کلی زخم زبان می‌زد که مردم با نامزدشان در کافی‌شاپ و سینما قرار می‌گذارند و تو در راه‌آهن! دلم را به دریا زدم و گفتم:

ـ میرم مترو

ـ مترو چرا؟

ـ خونه یکی از دوستام اونجاست.

پوزخندی زد و هیچ نگفت.‌ ماشین را روشن کرد و به سمت ایستگاه مترو راند. آهی کشیدم و از شیشه ماشین زل زدم به بیرون. آسمان انگار بهانه داشت و تند تند اشک می‌ریخت. آدم‌ها برای این‌که خیس نشوند به دنبال سرپناهی هر چند کوچک با گام‌هایی بلند قدم برمی‌داشتند. دلم لک می‌زد برای یک قدم زدن دو نفره با امیر آن هم زیر باران. چقدر این روزها از دوری او در عذاب بودم. سهم من از او فقط شده بود مرخصی‌های هر چند به چند وقتش و ملاقاتی کوتاه و دیگر هیچ! حالا هم که این دیدار چند ساعتی بیشتر نبود. یاد هفته پیش این موقع افتادم آن روز دل آسمان گرفته بود و دل من هم! دلتنگش بودم آن‌قدر که طاقت نیاوردم و آخر شب به او زنگ زدم. صدایم پر از بغض بود، بغضی به وسعت نبودن او.

ـ کی میای این‌جا امیر؟

ـ تمام تلاشم می‌کنم که مرخصی بگیرم و بیام. تو فقط ناراحت نباش!

حالا او داشت می‌آمد. فقط توانسته بود برای یک روز مرخص بگیرد که بیشتر آن به رفت و برگشتش سپری می‌شد. تنها در این میان چند ساعتی باقی می‌ماند برای از بین رفتن دلتنگی. قرارمان راه‌آهن تهران بود تا از فرصت پیش آمده نهایت استفاده را بکنیم. به خودم که آمدم سامان جلوی ایستگاه مترو ماشین را نگه داشته بود و زل زده بود به من.

ـ رسیدیم.

ـ مرسی داداش.

چند ثانیه‌ای سکوت کرد و پرسید: داری میری دیدن امیر؟

بهت زده به او نگریستم. انگار دستم را خوانده بود. لبخند تلخی زد و گفت: فکر می‌کنی می‌تونی از من پنهان کنی؟ من بزرگت کردم بهار! از برق چشمات و گونه‌هات که گل انداخته می‌تونم بفهمم که شوق و ذوق دیدن امیر داری. اگر هم تو این چند ماه بهت سخت گرفتم برای این بوده که از دست دروغ‌هایی که گفتی دلخور بودم ولی با همه این‌ها نگرانتم آبجی کوچیکه! نهایت آرزوی من خوشبختی تو. امیر پسر خوبیه. هر چند با رؤیاهایی که برای تو داشتم فرسنگ‌ها فاصله داره اما مهم این‌ که دوسش داری.

آخ که چقدر دلتنگ سامان همیشگی بودم. چقدر خوب بود که باز هم مثل آن موقع‌ها شده بود.

لبخندی زدم و با عشق خیره شدم به او:

ـ مرسی داداشی! خیلی مرسی!

ـ خیلی خواهش می‌کنم!... راستی بهار می‌خوای خودم برسونمت؟

ـ نه داداش تو این باران و ترافیک مترو بهتره.

ـ باشه هر طور راحتی. پس مواظب خودت باش.

خداحافظی کردم و از ماشین پیاده شدم که صدایم کرد:

ـ بهار پول همراهت داری؟

ـ مرسی داداش همراهم هست.

هرچند فقط اندازه کرایه رفت و برگشت پول در کیفم بود اما رویم نمی‌شد از او چیزی بگیرم. خصوصا حالا که نامزد کرده بودم بیشتر از او خجالت می‌کشیدم. هر آنچه پس‌انداز داشتم خرج ساعتی شده بود که برای امیر هدیه خریده بودم و حالا دست و بالم حسابی تنگ بود.

وارد سالن مترو که شدم از ازدحام زیاد جمعیت در آن‌جا تعجب کردم. این خط همیشه شلوغ بود. از شانس خوب من هوای بارانی باعث شده بود تعداد افراد بیشتری مترو را برای رفت و آمد‌شان انتخاب کرده باشند. نگاهی به تابلو اعلان انداختم خدا را شکر قطار بعدی در راه بود. انتهای قطار در قسمت بانوان، کنار افرادی که به انتظار آمدن قطار بودند ایستادم. نگاهم بی‌هدف اطراف را دور زد. پیرزنی با لباس‌های مشکی و روسری گل گلی با صدای بلند فریاد میزد: «پفک هندی! پیراشکی‌های داغ و تازه! آب معدنی خنک» آن‌طرف‌تر خانمی که کمی جوان‌تر بود با هیجان پیتزا‌های خانگی‌اش را تبلیغ می‌کرد. چقدر دلم می‌خواست صاحب یکی از آن پیتزا خانگی‌ها شوم. کاش تعارف نکرده و پیشنهاد پول سامان را قبول کرده بودم! نگاهی به ساعت انداختم. دو ساعت دیگر امیر راه آهن بود اگر همین حالا من هم سوار مترو می‌شدم تقریبا همان زمان‌ها آن‌جا بودم اما قطار چند دقیقه‌ای تأخیر داشت. جمعیت لحظه به لحظه بیشتر می‌شد. با وجود سردی هوا به خاطر ازدحام افراد گرمم شده بود. دکمه‌های ژاکتم را باز کردم و سعی کردم با گوشی خودم را مشغول کنم. کلافه شده بودم. پس چرا قطار نمی‌آمد؟ صدای زنانه‌ای که از مسافران می‌خواست پشت خط زرد رنگ بایستند، در فضا پیچید که این یعنی این انتظار به پایان رسیده بود. کیفم را محکم به خودم فشردم و آماده شدم برای یک نبرد جانانه! با این‌که هزارمین بار بود سوار این قطار می‌شدم اما هر بار از فشار جمعیت و هل دادن‌هایشان وحشت داشتم. قطار که وارد سالن شد خانمی که درست مقابلم ایستاده بود بلند گفت: «خانم‌ها تورو خدا هل ندین. بچه بغلمه!» اما کو گوش شنوا؟ به محض باز شدن در قطار فشار زیادی را از پشت سرم حس کردم. تمام حواسم به بچه در آغوش زن بود. همه چیز خیلی زود اتفاق افتاد. تنها چیزی که از آن شلوغی‌ها به یاد دارم زیر پایم بود که ناگهان خالی شد. از آنچه همیشه می‌ترسیدم به سرم آمده بود. پایم مابین سکوی مترو و قطار گیر کرد. دیگر هیچ نفهمیدم. چشمانم را بستم و با تمام توان جیغ زدم. به خودم که آمدم سیل جمعیت داخل قطار پرتم کرده بود و چند نفری رویم افتاده بودند! نفس‌هایم به شماره افتاده بود و صدایم دیگر در نمی‌آمد. دستی مرا از زیر دست و پا بیرون کشید. یک خانم میانسال بود که با نگرانی می‌پرسید: خوبی دخترم؟ چشمانم را که باز کردم اولین چیزی که دیدم کیفم بود که بندش پاره شده بود و داشت زیر پاها لگدمال می‌شد. در جواب سؤال زن سری تکان دادم و به سمت کیف رفتم از روی زمین برش داشتم. چیزی در ذهنم جرقه زد. دستپاچه دست در کیفم کردم و جعبه ساعت را بیرون آوردم. خالی بود! ضربان قلبم اوج گرفت. نگاهی داخل کیفم انداختم انگار جعبه باز شده بود و ساعت بیرون افتاده بود. ناگهان دنیا روی سرم آوار شد و نالیدم: وای ساعت! شیشه ساعت نازنینم شکسته بود. روی زمین وا رفتم و بهت زده به ساعت خیره شدم. همه این اتفاق‌ها در کمتر از یک دقیقه اتفاق افتاده بود. نمی‌توانستم باور کنم آن‌قدر زود همه چیز خراب شده باشد. تمام سختی‌هایی که برای جمع کردن پول ساعت در این مدت تحمل کرده بودم جلوی چشمانم جان گرفت. سرم را به شیشه قطار تکیه دادم و اشک‌هایم روان شد. بیچاره من! دلم برای خودم می‌سوخت. چقدر انتظار امروز را کشیده بودم. چقدر ذوق دادن این هدیه را به امیر داشتم اما حالا هیچ! آن‌قدر در حال و هوای خودم غرق بودم که نفهمیدم کی به مقصد رسیدیم. از جایم که بلند شدم تازه متوجه درد پایم شدم. همان پایی که مابین سکو و قطار مانده بود و حالا حسابی ذوق ذوق می‌کرد. لنگان لنگان به سمت خط بعدی حرکت کردم. دیگر شوق و ذوقی برای دیدن امیر نداشتم. انگار همه چیز در یک لحظه نیست و نابود شده بود. نمی‌دانم دقیقا کی به ایستگاه مترو راه‌آهن رسیدم. پایم درد می‌کرد. روی صندلی نشستم و به عبور قطار خیره شدم. نگاهم به صفحه گوشی‌ام افتادم امیر چند بار زنگ زده بود. نگاهی در آینه به خودم انداختم. چشمانم از گریه زیاد پف کرده بود. چادرم هم خاکی شده بود، خودم هم که لنگ می‌زدم! کیف پاره و ساعت شکسته که دیگر هیچ! باز هم گریه‌ام گرفت. سامان راست می‌گفت اشکم دم مشکم بود! کاش نیامده بودم. حالا با این شکل و قیافه چطور به دیدن امیر می‌رفتم؟ اگر من را می‌دید حتما فرار می‌کرد! امیر پشت سر هم زنگ می‌زد من اما دوست نداشتم با این اوضاع با او روبرو شوم. بالأخره جوابش را دادم. صدای نگران او در گوشم پیچید: بهار کجایی؟ چرا تلفن جواب نمیدی؟ من که مردم از نگرانی آخه!

با بغض فقط توانستم زمزمه کنم: امیر؟

ـ بهار خوبی؟ صدات چرا این شکلی؟ کجایی بهار؟ یه چیزی بگو آخه

ـ من ایستگاه مترو راه‌آهنم.

ـ وایسا اونجا الان اومدم. تکون نخوری‌ ها! الان میام.

خیلی نگذشته بود که امیر کنارم آمد و زل زد به چشمان پف کرده‌ام. نگاهم که می‌کرد تازه می‌فهمیدم چه بی‌اندازه دلتنگش هستم. دلم اما هنوز گرفته بود! با آن لباس‌های نظامی قشنگ‌تر شده بود. حتی صورت آفتاب سوخته‌اش از این زیبایی کم نمی‌کرد!

ـ چته عزیزم؟ به من بگو چه اتفاقی افتاده؟

ـ تو مترو هولم دادن... خوردم زمین امیر...

ـ الان خوبی؟ می‌خوای بریم پیش دکتر؟

ـ نه... فقط... فقط... ساعتی که برات خریده بودم شکست...

باز هم بغض راه گلویم را بست صدای مهربان او در گوشم پیچید: «فدای سرت عزیزم... حالا پاشو بریم» آبی که به دست صورتم زدم حالم کمی جا آمد.

به پیشنهاد او به رستورانی که همان نزدیکی‌ها بود رفتیم و غذا خوردیم. آن‌قدر گفت و خندید تا من را از آن حال و هوا بیرون آورد. بقیه ساعات باقی مانده هم به خریدن کیف برای من گذشت. کنار او همه چیز یک جور دیگر بود حتی گذر زمان! لحظه خداحافظی با اصرار مجبورم کرد ساعت شکسته را به دستش ببندم. ساعت را که برایش بستم لبخندی زد و گفت: «مرسی خانمی. این‌طوری روزی هزار بار به یادت می‌افتم!...»