سحر، دختر پر جنب و جوش
نقشه جیم
سید مهدی طیار
تصویرساز: یاسمن امامی
بابایی همه را آچمز کرده بود. به اسم یک چرت کوتاه، زیر سایه درخت یک دستمال انداخته بود روی صورتش و چنان خوابیده بود که خر و پفش هوا بود.
بقیه ول‌معطل بودند. سفره روی چمن‌ها پهن بود، اما غذا را از ماشین نیاورده بودند؛ چون بدون بابایی که نمی‌شد شروع کرد. همه در رودربایستی مانده بودند و دور سفره همدیگر را نگاه می‌کردند و کم کم داشتند به مِن و مِن می‌افتادند و لبخندهای عجیب به هم می‌زدند.
اما سحر بیدی نبود که با این بادها بلرزد:
ـ به نظر من، حالا که نقشه «الف» به تعویق افتاده، می‌تونیم بریم سراغ نقشه «ب».
دایی توضیح خواست:
ـ که چی باشه؟
ـ هندونه!
مادر مخالف بود:
ـ قبل غذا؟
ـ به عنوان دسر دیگه. فقط یه ذره، زیاد که نه. چه اشکالی داره آزمایش کنیم ببینیم هندونه‌اش شیره یا روباه؟!
مادر از طرفی نمی‌خواست بدون بابایی شروع کنند؛ اما از طرفی هم نمی‌خواست مهمان‌هایش را گرسنه و تشنه نگه دارد:
ـ آره؟
سکوت جمع، نشانه رضایت بود. مادر چاره‌ای ندید:
ـ خیلی خب، برو بیارش.
سحر شاد و شنگول بلند شد و رفت هندوانه را از داخل ماشین آورد و تقدیم دایی کرد که ببردش. حالا همه به دایی خیره بودند. دایی با تعجب به بقیه نگاه کرد:
ـ به نظرتون من شبیه سنجابم و این هم شبیه گردوئه؟!
سحر گفت:
ـ دایی، نمی‌بری بده خودمون ببریم.
ـ خب با دندون بجوئمش؟! کو چاقو؟
مادر از سحر شاکی شد:
ـ سحر جون، چاقو هم بیار دیگه.
ـ تو قاشق چنگال‌هاست مامان‌جان.
ـ خب برو بیار دیگه. دونه دونه باید بهت بگم؟
ـ قاشق چنگالا پیش شمان دیگه.
ـ پیش من چرا؟ تو ماشینه.
کاشف به عمل آمد قاشق چنگال‌ها نه در ماشین است و نه پیش مادر؛ بلکه جا مانده.
مادر خیلی پکر بود:
ـ من مگه نسپردمشون بهت؟
ـ مامان‌جان، شما گفتی مورچه‌هاش رو تمیز کنم. من هم همه مورچه‌هاش رو فوت کردم. بعدش هم بابایی صدام زد.
مادر شاکی شد:
ـ فوت چرا کردی‌شون؟! قراره باهاشون غذا بخوریم ها مثلا!
ـ فوت بود دیگه؛ لیس که نزده‌ا‌م.
دایی در حال نبرد با مگسی سریش، تلاش کرد با عوض‌کردن حرف، جنگ را به سمت آتش‌بس ببرد:
ـ اگه قراره برگردیم، برم ماشین رو روشن کنم.
طاهره گفت:
ـ یعنی ما بریم پیش قاشق‌ها؟ قاشق‌ها نمی‌تونن بیان پیش ما؟
ـ یعنی برم بیارم؟ این‌همه راه رو؟
سحر که جنگی شده بود، سریع فکری به خاطرش رسید:
ـ از این اطراف می‌شه قاشق پلاستیکی گرفت.
مادر موافق نبود:
ـ ضرر داره.
ـ مامان‌جان، غذا که دیگه داغ نیست اثر بذاره روی پلاستیک. دایی الان می‌ره می‌خره.
معلوم بود دایی زورش می‌آید بلند شود برود دنبال مغازه‌ای که قاشق پلاستیکی داشته باشد:
ـ اصلا بهتر نبود ناهار رو خونه می‌خوردیم و بعدش می‌زدیم بیرون؟
ـ آخه داداش، حیف نبود ناهار جمعی تو اون مورچه بازار؟
دایی متعجب شد:
ـ الان این‌جا یعنی حشره نداره؟
سحر حاضر جواب بود:
ـ مورچه که نداره.
طاهره از شوهرش حمایت کرد:
ـ آخه کلا هم ناهار خوردن تو پارک یه جوریه. باز اگه دشت و دمن بود، طبیعی بود.
مادر گفت:
ـ پارکش که خلوته. حاشیه شهره. مثل دشت و دمن می‌مونه دیگه.
دایی حق به جانب گفت:
ـ البته خلوت داریم تا خلوت. از لحاظ آدمی‌زاد بله، پرنده پر نمی‌زنه. اما از لحاظ حشره که خیلی پر و پیمونه.
سحر خنده‌اش گرفت:
ـ یعنی دایی، شما می‌خواین بگین روتون نمی‌شه جلوی چشم حشرات ناهار بخورین.
دایی به خواهرزاده‌اش خیره شد:
ـ فرزندم! مشکل این‌جاست که حشرات روشون می‌شه وسط غذا خوردن آدم، بیان برن توی دهنش.
بعد اضافه کرد:
ـ من نمی‌دونم، یعنی شما فقط از مورچه فراری بودین؟ سوسک و پشه و مگس و مگسک و بچه‌مگس و مگسچه حساب نیست؟
مادر گفت:
ـ باور کن داداش، انقده این روزا مورچه جلومون رژه رفته که دیگه دیدن مگس و زنبور برامون آرام‌بخش هم هست.
دایی نیشش باز شد. یاد آتویش از سحر افتاده بود:
ـ خب کاری نداشت که آبجی. سحر که تو کار مگسه. می‌گفتی یه همتی می‌کرد، چند مگس دعوت می‌کرد برات وسط خونه تو هوا معلق بزنن، آکروبات‌بازی راه بندازن، سیرک به پا کنن.
ـ دایی‌خان! می‌خواستیم جایی باشیم که مورچه نباشه. اگه توی خونه مگس باشه، مورچه‌ها می‌ذارن می‌رن؟
دایی خوشمزگی کرد:
ـ بستگی به مورچه‌ش داره. یه وقت دیدی کارکشته‌ا‌ن؛ تیم شکار اژدها دارن.
سحر گفت:
ـ عمرا. اینا بیشتر مفت‌خورن. به اسم کار اقتصادی غارتگری می‌کنن. هر چی خوردنی می‌بینن، جمع می‌کنن می‌برن برا احتکار. نمی‌گن هم صاحب داره، نداره؟!
دایی گفت:
ـ ولی واقعا فکر نمی‌کردم یه روزی جماعتی رو ببینم که مگس رو به مورچه ترجیح بدن.
سحر گفت:
ـ مگس کم، بِه از مورچه بسیار!
مادر گفت:
ـ مگس تمیز نیست؛ اما مورچه زیاد هم آدمو ذله می‌کنه. آخه مورچه یکی، دوتا، صدتا، هزارتا. ولی اینی که ما می‌بینیم تمومی نداره. فقط کافیه یه خوراکی پیدا کنن، یه رودخونه مورچه جاری می‌شه به سمتش.
سحر گفت:
ـ مورچه نگو بلا بگو. فقط دنبال ارتزاق نیستن که، گانگسترن. از پشت خنجر می‌زنن. لااقل مگس با ویز ویزش اعلام‌کنان با آدم روبرو می‌شه. هدفش هم فقط یه نک سوزن از غذامونه. هم موقع اومدنش دلقک‌بازی درمیاره و سر و صدا می‌کنه و خبر می‌ده، هم رفتنی چیز قابل عرضی کش نمی‌ره. اما مورچه‌ها یواشکی مثل نینجا پاورچین پاورچین لشکر می‌کشن و مثل تمساح که از زیر آب میاد اینا هم از زیر لباس می‌خزن تو و به موقعیت که رسیدن خنجرشون رو گازانبری فرو می‌کنن توی پوستت. توی بی‌خبر هم یه‌دفعه‌ای می‌بینی یه نقطه از پیکرت داره کباب می‌شه.
طاهره با سحر موافقت کرد:
ـ یعنی: از آن نترس که های و هو دارد از آن بترس که سر به تو دارد
سحر تأییدش کرد:
ـ احسنت! و چی سر به توتر از مورچه؟! دایی بیین! خانومت دوزاریش از تو افتاده‌تره!
مادر هنوز در فکر گاز مورچه‌ها بود:
ـ تازه وقتی احساس کردی مورچه گازت گرفته، باید مواظب باشی تند واکنش نشون ندی، که نکنه زخمیش کنی.
سحر گفت:
ـ همین‌طور که گازت گرفته و داری می‌سوزی، باید خونسردی خودت رو حفظ کنی. یواش به سوژه نزدیک شی. آروم بزنی به شونه‌اش! بگی بچه‌جون! کوچولو! عزیزم! با شمام! عذر می‌خوام مزاحم می‌شم، ولی در حال کباب شدنم. اگه زحمتی نیست بفرما کوچه خودتون بازی کن.
مادر دل‌رحمی‌اش را رو کرد:
ـ بالأخره مورچه‌ست دیگه، خودش که حالیش نیست. فکر می‌کنه راهش افتاده به یه دشت و دمنی که جنسش از کالباسه!
دایی گفت:
ـ آخه این‌جوری که شما می‌گین انگار این‌جا مورچه نداره. این مثلا چیه الان؟! مرد مورچه‌ایه داره می‌ره دنبال مأموریتش؟!
دایی مورچه درشتی را نشان می‌داد که دوان دوان از این سوی سفره به آن‌سو عبور کرد و بعد داخل چمن‌ها رفت و ناپدید شد.
ـ این‌که از خودمونه داداش. مورچه هر چی درشت‌تر و تند و تیزتر، بهتر. غم ما از مورچه‌هاییه که ریز و کند و ضعیفن. چقدر هم اعتماد به نفس دارن. یکی نیست بگه آخه فسقل! تو می‌خوای منو بخوری؟
ـ می‌خورن دیگه مامان‌جان. هر مورچه یه گاز ازمون برداره، تمومیم. اما آره دایی، شما هم که اومدین در جوار ما ساکن شدین، ان‌شاءالله میان خدمت شما هم شرفیاب می‌شن، در جریان قرار می‌گیرین.
طاهره نگران شد:
ـ طبقه بالا هم مگه مورچه داره؟
سحر خاطرجمعش کرد:
ـ خیالت راحت. بی‌نصیب نمی‌مونین.
دایی ککش هم نگزیده بود:
ـ ما پوست‌کلفت‌تر از این چیزاییم.
سحر با اطمینان گفت:
ـ «زمان» در این مورد قضاوت می‌کنه.
در این موقع، خر و پف بابایی یک لحظه اوج گرفت و همه یک لحظه امیدوار شدند که دارد بیدار می‌شود؛ ولی نشد. البته وقتی قاشق نداشتند، بیدار شدن بابایی هم کمکی نمی‌کرد. اما سحر اهل شکست نبود:
ـ لااقل هندونه رو تا گرم نشده بزنیم به رگ، حال‌مون جا بیاد و دایی هم جون بگیره بتونه بره دنبال قاشق.
دایی حرف حساب زد:
ـ تو ببرش. خوردنش با ما!
سحر نگاهی به جمع انداخت. فکری کرد. بلند شد و هندوانه را از دایی گرفت. عقب عقب رفت و به درخت تکیه داد و به جمع که نگاهش می‌کردند، خیره شد:
ـ پس بریم سراغ نقشه جیم؟! ببرم بذارمش تو ماشین که گرم نشه؟
و در میان نگاه‌های متعجب همه، از بالای سرشان نگاهی انداخت به سمت ماشین و ناگهان گفت:
ـ وا! ماشین کو؟
همه با نگرانی سر را چرخاندند به سمتی که ماشین پارک شده بود. یک‌دفعه صدای تالاپی از این‌ور آمد. برگشتند و دیدند سحر هنداونه را کوبیده به درخت. هندوانه چاک چاک شده و در حال از هم پاشیدن بود و آبش سرازیر. نیش سحر باز بود. بابایی هم از خواب پریده بود و نیم‌خیز داشت با تعجب به جمع بیداران نگاه می‌کرد.