آیت‌الله ناصری
یکی از علت‌‌ها مجالست‌‌های نامناسب غذا‌های نامناسب است. شما ملاحظه کنید «پسر نوح با بدان بنشست، خاندان نبوتش گم شد» ارتباطات با نااشخاص و افراد نامناسب در وجود ما تأثیرگذار است. مگر پیغمبر اکرم نفرمود: «المجالسه مؤثره» همین‌طور که دو نفر با هم می‌نشینند، ارواح هرکدام در مسیرش قوی‌‌تر است، روح این طرف را هم جذب میکند. لذا نبی اکرم‌صلی‌الله‌علیه‌وآله‌وسلم برای مجالست‌‌هایی که میکردند، روزی هفتاد مرتبه استغفار میکردند. هفتاد مرتبه استغفرالله، هفتاد مرتبه اتوب الی الله می‌گفتند. از مجالست‌‌ها و ارتباط با افراد غیر مناسب، لقمه‌‌های حرام که یک لقمه حرام اگر انسان بخورد تا چهل روز اثرش در وجود انسان هست و انسان را از خدا دور میکند. یک وقتی حجاب می‌شود. مجالست با افراد نامناسب حجابی برای انسان ایجاد میکند. جلوی هر راهی را می‌گیرد. غذا‌های نامناسبی که می‌خورم حجابی می‌شود. روایت متعدد در این زمینه از اهل‌بیت نقل شده است. انسان باید عبد باشد و بنده خدا باشد. آنچه خدا بر من واجب کرده است، انجام بدهم. معنای عبد این است. انسان خودش را مالک چیزی نمی‌داند. یعنی حق تملک ندارد. هرچه دارد برای خداست. متعدد روایات در این زمینه داریم.
**************
محبت خدا به بندگان
کسانی که مخالفت حضرت حق را می‌کنند و نهی‌‌های بالصراحه را مرتکب می‌شوند، اگر این‌ها می‌دانستند خداوند چقدر علاقه به بندگانش دارد، از خوشحالی فوت میکردند. خداوند خیلی مهربان است. به حدی مهربان است که ارحم‌الراحمین است. خداوند به بنده‌‌هایش علاقه دارد. مثل این‌که یک بنده داشته باشد. خداوند با فرد فرد بنده‌‌هایش طوری عمل میکند که گویی همین یک بنده را دارد. همه بنده‌‌هایش را دوست دارد. رابطه‌ای که بین خالق و مخلوق و بین صانع و مصنوع است، خدا می‌داند چه درست کرده است. لذا فرمود: «من عرف نفسه فقد عرف ربه» (عوالي‌اللالي،جلد4، صفحه 102) کسی که بدون این‌که فکر کند خدا چه درست کرده است و چه حکمت و چه مصالح و مدیریتی در این مجسمه به کار برده است، عقل انسان مبهوت می‌ماند. اگر کسی فکر کند پی به عظمت حضرت حق می‌برد که خالقی دارد. مدیر و مدبری دارد.
************
احسن‌الحال
«احسن‌الحال»رفع حجوب است. قرب به حق است. عاقبت بخیری است. احسن‌الحال این است. عاقبت بخیری این است که این شخص هم رتبه عبودیت و بندگی حق، هم به وسیله ولایت و قبولی ولایت به رتبه عبودیت و بندگی حق برسد. حس بکند در محضر حق است. این هم به عبادت و انجام واجبات و ترک محرمات و مستحبات را انجام بدهد. به انجام این‌ها ملتزم شود. قضای این هم مراعات کند، به ولایت می‌رسد. ولایت که رسید مراتبی دارد. هم اباذر ولایتی بود. هم سلمان ولایتی بود. اما سلمان کجا و اباذر کجا؟ مقام سلمان خیلی بالاتر است. مراتب عبودیت را طی کرده است. اباذر نتوانسته طی کند. با وجود این‌که هر دو «منا اهل‌البیت» هم هستند. «در رفع حجاب کوش نه در جمع کتب»
*******************
حجت الاسلام و المسلمین فرحزاد
شک
کسی که زیاد شک میکند اعتنا نکند، بگوید: اصلا من می‌خواهم قرائت من باطل باشد. می‌خواهم در دهان شیطان بزنم. در کافی شریف جلد سوم، صفحه 359 هست که امام محمد باقر‌علیه‌السلام فرمود: «إِذَا كَثُرَ عَلَيْكَ السَّهْوُ فَامْضِ فِي صَلاتِكَ فَإِنَّهُ يُوشِكُ أَنْ يَدَعَكَ إِنَّمَا هُوَ مِنَ الشَّيْطَانِ» (كافي، جلد3، صفحه 359) اگر کسی سهو، خطا و اشتباه و شک زیاد میکند، بی‌خیال شود. بنا را بر رکعت سوم بگذارد. بنا را بر قرائت صحیح بگذارد. بی‌خیال و بی‌توجه شود و اعتنا نکند. فرمود: اگر این کار را بکنی امید هست که شیطان تو را رها کند. آدم‌‌های وسواسی می‌گویند: ما احتیاط می‌کنیم. این احتیاط یک ذره، یک بار و ماهی یک‌بار! باز در جلد دوم کافی شریف هست که فرمود: «لا تُعَوَّدَ الْخَبیثَ مِنْ أنْفُسِکُمْ بِنَقْضِ الصَّلوه» خودتان را عادت ندهید به این‌که وقتی شیطان می‌گوید: نماز شما اشکال دارد، قرائت شما اشکال دارد، پس نشد. دوباره از اول بخوانم؟ تکرار کنم؟ آدم وسواس نماز و غسل و وضویش را تکرار نکند. وسواس فقط در امور عبادی نیست. بعضی در پاکیزگی هم وسواس دارند. مثلا فرش پاک است و هی آب می‌کشد. هی زمین را آب می‌کشد. کلا در عمل وسواس نباید تکرار کرد. فرمود: «خبیث»، یعنی شیطان خبیث را با نفستان عادت ندهید، هی بیاید بگوید: تکرار کن و دوباره از اول بخوان. «فَتَطْمَعُوهُ» او را به طمع می‌اندازید که سوار شما شود. یعنی شیطان سوار شما می‌شود و شما را به ته جهنم می‌برد. شیطان آدم خبیثی است. «فَإنَّ الشَّیطانَ خَبیثٌ مُعْتادٌ لِما عُوِّدَ» یعنی اگر چیزی که شما را به عادت بد انداخت دیگر هی سراغ شما می‌آید و شما را بیچاره میکند. باید شیطان را کشت و راحت شد.» «فَلْیَمْضِ أحَدُکُمْ فی الْوَهمِ وَ لا یُکْثِرَنَّ» می‌فرماید: اگر فکر و وهم و خیال شیطانی آمد که فکر مقدمه است، فکر بد و خیال بد که می‌گوید: نشد، اعتنا نکن و بگذر. یک دنیا حرف در این جمله است. «فَلْیَمْضِ أحَدُکُمْ فی الْوَهمِ وَ لا یُکْثِرَنَّ» یعنی به وهم و خیالی که می‌گوید: این کار را کن، اعتنا و توجه نکن. من از کسی که خوشم می‌آید و با او حرف می‌زنم، دل به دلش می‌دهم. از کسی که بدم می‌آید با او تندی می‌کنم، لجبازی می‌کنم. از این بالاتر این است که او را بایکوت کنم. روی برگردانم! بی‌اعتنایی و بی‌توجهی کامل کنم. آن‌هایی که مزاحم تلفنی می‌شوند، یا پیامک می‌دهند، بهترین راه مقابله با این‌ها بی‌خیالی و بی‌توجهی است. شما هم که فحش می‌دهی او باز زنگ می‌زند. شیطان هم همین‌طور است. یعنی نباید محل گذاشت و با او درگیر شد. یا رد تماس بده. در درون ما هم همین‌طور است. اگر شما می‌گویید: آقای فرحزاد! چنین و چنان. من نه شما را نگاه می‌کنم. نه جواب شما را می‌دهم. هیچ اعتنا نمی‌کنم. شما یک‌بار، دوبار این کار را می‌کنی و بعد هم توجه نمی‌کنی و می‌روی. ولی اگر به شما توجه کنم، خوب شما باز سراغ من می‌آیی. بایکوت یعنی این‌که انسان توجه و اعتنا نکند.