یاد خدا
حسنی احمدی
حبیبم محمد به همراه یکی از یاران به سمت کوه‌های مدینه حرکت می‌کنند محمد با دیدن طبیعت اطراف ذکر الحمدالله و شکرالله بر لب دارد. کمی جلوتر می‌روند، انگار چشمان محمد بر نقطه‌ای خیره می‌ماند. آرام همراه خود را صدا می‌کند، مرد به محمد نزدیک می‌شود. محمد با دست پرنده کوری را به او نشان می‌دهد که در میان شاخه درختی نشسته است و منقارش را به هم می‌زند.
محمد می‌گوید: متوجه می‌شوی که این پرنده چه می‌گوید؟
مرد متحیر به محمد نگاه می‌کند و می‌گوید: نه یا رسول‌الله.
محمد آرام می‌گوید: پرنده این ذکر را می‌گوید: خدایا تو عادل هستی و ظلم نمی‌کنی، چشم من کور است من گرسنه شده‌ام پس مرا طعام بده.
محمد و مرد هنوز چشم از پرنده برنداشته‌اند که ملخی نزدیک می‌آید و وارد منقار پرنده می‌شود و پرنده منقارش را می‌بندد.
لبخندی بر لبان محمد می‌نشیند رو به مرد می‌کند و می‌گوید: حالا می‌فهمی که چه می‌گوید؟
مرد می‌گوید: نه یا رسول خدا.
محمد می‌گوید: پرنده این ذکر را بر لب دارد.
کسی که بر خدا توکل کند خداوند متعال او را کفایت می‌کند و کسی که خدا را یاد کند خداوند او را فراموش نمی‌کند.