به مناسبت 16 مرداد، سالگرد وفات خیر نیکوکار آیت‌الله فیروزآبادی
بیمارستان فیروزآبادی را چه کسی بنیان گذاشت؟
عاطفه میرافضل
آيتالله سيدرضا فيروزآبادي متولد فيروزآباد از نواحي اطراف شهر ري و در خانوادهاي كشاورز بود. وي پس از گذراندن مقدمات علوم در تهران، راهي نجف اشرف شد و از محضر استاداني همچون «آخوند خراساني» و «ميرزا حسين خليلي‌تهراني» و در كربلا از درس «آيتالله سيد‌اسماعيل صدر» بهرهها برد. سپس به ايران بازگشت و در زادگاهش به انجام وظايف ديني مشغول شد. وي از دوران كودكي در انديشه خدمت به خلق خدا بود و حتيالمقدور از آنان دستگيري ميكرد. ايشان در اوايل مشروطيت، چهار دوره، نماينده مجلس شوراي ملي بود. حضور وي در مجلس تنها براي دفاع از حقوق ملت را برعهده داشت، چنان كه يك ريال از حقوق ماهيانه آن‌جا را تصرف نكرد و حقوق جمع شده چندين ساله را با اجازه مراجع تقليد به بناي بيمارستاني در شهر ري اختصاص داد. آیت‌الله فیروزآبادی در غائله جمهوری‌خواهی در صف یاران سیدحسن مدرس که قهرمان مبارزه با جمهوریت بود، قرار گرفت و با هیچ تطمیع و تهدیدی حاضر به ترک رویه خود نشد. علاوه بر آن انجمنی هم از کلیه اصناف تهران تشکیل داد که در منزلشان اقداماتی علیه جمهوریت داشتند.
آيتالله فيروزآبادي تا اواخر عمر از رسيدگي به وضع بيماران كوتاهي نميكرد و حتي تا نيمههاي شب به قسمتهاي مختلف بيمارستان سركشي و از بيماران دردمند عيادت مينمود. از آثار خيريه اين عالم نيكوكار ميتوان به بيمارستان هزار تختخوابي در ري، زايشگاه، پرورشگاه و دارالايتام، مسجد جامع و مدرسه اشاره كرد. آيتالله فيروزآبادي سرانجام در شانزدهم مرداد 1344 شمسی در 93 سالگي به جوار رحمت حق شتافت و در ميان حزن و اندوه دوستداران، در مقبرهاي كه در كنار بيمارستان در ري براي خود بنا نهاده بود، به خاك سپرده شد.
فیروزآبادی دو همسر داشت که از یکی هشت فرزند (چهار پسر و چهار دختر) و از دیگری چهار فرزند (دو پسر و دو دختر) مجموعا دارای دوازده فرزند است. فرزندان و نوادگان ایشان در حال حاضر به یکصد نفر می‌رسد. اهتمام فیروزآبادی به بنای مریض‌خانه از حقوق نمایندگی مجلس و اهتمام ایشان در تولیدات زراعی و ایجاد دارالایتام، آموزشگاه و مدرسه نمونه از فعالیت‌های روزمره وی بودند.
«مهدی بامداد»، نویسنده کتاب شرح حال رجال ایران، در مورد وی می‌نویسد:
«فیروزآبادی از روحانیون خیری است که در قرن اخیر وجود داشته و در عالم خودش در امور خیریه، در میان روحانیون، کم‌نظیر و بلکه بی‌نظیر بوده‌است.»