به رنگ شبنم

صدیقه‌شاهسون

از صدای کشیده شدن ترمز‌ها‌ی مترو بر کف ریل، لای چشم‌ها‌ی زن جوان باز می‌شود و خواب از پیله پلک‌ها‌یش فرار می‌کند. سر می‌چرخاند تا از وجود بهار دختر کوچک خواهرش در کنارش مطمئن شود. جای خالی دخترک او را از جا می‌پراند.

ـ شبنم... شبنم

مردمک سیاه چشم‌های بهار در چاه نگرانی می‌افتد.

ـ خاک به سرم پس شبنم کو؟ الان کنارم نشسته بود!

تن صدایش را بالا می‌برد.

ـ شبنم کجایی؟ شبنم... شبنم‌جون.

دوباره سر می‌گرداند. تمام طونل عریض و طویل مترو با همه مسافرانی که با عجله سوار مترو می‌شوند و از کنارش می‌گذرد دور سرش می‌چرخد. روی صندلی قرمز پلاستیکی وا می‌رود. دوباره به صندلی کناری‌اش که بستنی قیفی نیمه‌کاره شبنم روی آن وا رفته می‌نگرد. دیدن این تصویر و بوی دودی که از کشیده شدن ترمزهای قطار مترو در سالن پیچیده دلش را زیر رو می‌کند. بزاق دهانش چند برابر می‌شود. حالت تهوع مثل غولی دست می‌گذارد بیخ گلویش و بی‌رحمانه راه را برای نفس کشیدنش تنگ می‌کند. جنین توی شکمش کش و قوص می‌آید. فرو رفتن استخوان‌های او را در تنش کاملا احساس می‌کند. چهره عرق کرده‌اش کج و معوج می‌شود.

ـ آخ... خدایا... شبنم کجا رفتی دختر، از قطار جا موندیم.

خانم جا افتاده‌ای که او هم به قطار مترو نرسیده، کنارش می‌نشیند. تا متوجه احوالات او می‌شود نگرانی توی چشم‌ها‌ی ذاغش ریشه می‌دواند.

ـ خانوم حالت خوبه... چی شده... شبنم دخترتونه؟ چند ساله شه؟

دست توی کیفش می‌کند و بطری کوچک آب‌معدنی را از توی آن بیرون می‌آورد. درش را باز می‌کند و جلوی دهان او می‌گیرد.

ـ بیا عزیزم. یه کم بخور حالت جا بیاد. بگید چی شده شاید کمکی از دستم بیاد؟

صدای بهار به لرزش می‌افتد.

ـ یعنی کجا رفت این دختر... الان کنارم بود!

قوطی آب را از دست زن ناشناس می‌گیرد. زن کمی جلو می‌آید و خودمانی‌تر می‌شود. دستش را روی شکم برآمده بهار می‌گذارد.

ـ آروم باشین برا بچه تو شکمتون خوب نیس.

بهار را وادار به نشستن روی صندلی دیگری می‌کند.

ـ زود بوده یه بچه دیگه بیارید. بچه شیره به شیره بزرگ کردنش خیلی سخته... من خودم این روزگارا رو گذروندم!

بهار انگشت می‌اندازد و کمی گیره روسری‌‌اش را شل می‌کند.

ـ نه بچه خودم نیست... بچه خواهرمه... امروز سپرده بودش به من!

دلش آشوب می‌شود. نایلون خرید‌هایش را که چند تکه لباس نوزاد است بر می‌دارد و بی‌خدا‌حافظی از زن میانسال دور می‌شود. سمت پله‌ها می‌رود.

ـ شبنم... شبنم خاله کجا رفتی؟ چه خاکی تو سرم کنم یعنی کجا رفت!

دندان‌های ارتودونسی شده‌اش روی هم ساییده می‌شود.

ـ فرزانه هی بهت می‌گم من از پس این شیطون بر نمی‌یام هی اصرار کردی گفتی فقط امروز!

دیشب وقتی خواهرش زنگ زده و گفته بود امروز هوای دختر پنج ساله‌اش را داشته باشد تا او بتواند با خیال راحت به امتحان کنکورش برسد دلش نیامده بود به او بگوید امید شوهرش کنارش ابرو بالا می‌اندازد و از او می‌خواهد که قبول نکند. دیشب کلی با امید حرف زده و زبان‌بازی کرده بود که: «امید‌جان دکتر گفته باید این روزای آخر پیاده‌روی داشته باشم، با شبنم می‌ریم بیرون هم برا خودم خوبه هم برا بچه.»

او ابروهای پُرش را توی هم کشیده و گفته بود: «گفته پیاده‌روی ملایم داشته باش نگفته دنبال یه بچه شیطون هی برو این‌ور، هی برو اون‌ور»

ـ خب خواهرم کسی رو جز من نداره باید کمکش کنم. منم جز اون کسی رو ندارم. چند روز دیگه که بچه به دنیا اومد منم به کمک اون احتیاج پیدامی‌کنم اون وقت چطوری روم بشه ازش کمک بخوام!

خب آقا رامین کجاس؟ بسپره به اون!

ـ دیروز رفته مأموریت... اگه شوهرش بود که به من رو نمی‌انداخت با این وضعم!

دست آخر او با ناراحتی توی اتاق رفته و گفته بود: «من نمی‌دونم فقط بپا بلایی سر بچه‌ای که کلی انتظارش رو کشیدیم و براش آوردنش دوا دکتر کردیم نیاد.» و این شده بود که امروز صبح پی آدرس مغازه‌ای که لباس و وسایل بچه را ارزان‌تر از بقیه جاها می‌داد، از همسایه طبقه پایینی گرفته و با شبنم به این سر شهر آمده بودند.

زن با ناامیدی به نایلون خریدهایش و دور برش نگاه می‌کند. سالن خلوت شده و کم کم مسافرانی از پله‌های ورودی وارد سالن می‌شوند و منتظر قطار بعدی می‌مانند. بهار با بی‌حالی بلند می‌شود.

ـ کجا دنبالش بگردم... نکنه با مسافرای قطار سوار شده باشه رفته باشه؟

به دیوار تکیه می‌دهد. دستش سمت گوشی می‌رود.

ـ به کی زنگ بزنم چیکار کنم؟

تا می‌آید شماره فرزانه را بگیرد از این کارش منصرف می‌شود. گوشی را توی کیفش می‌گذارد. سر و ته سالن را چند بار بالا و پایین می‌رود. نگاهش ذره‌بین می‌شود و روی تک تک کودکانی که لابه‌لای آدم‌ها‌ی دور برش می‌لولند زوم می‌کند. اما هیچ کدام از دختر بچه‌هایی که در این چند دقیقه دیده است نه موهای بلند و بور بافته شده داشتند و نه سارافون صورتی که پاپیون بلند، پشت کمرشان گره خورده باشد.

مستأصل و ناامید از هر رهگذری آدرس و نشانه‌ای از شبنم می‌گیرد. اما همه در جواب او سری تکان می‌دهند و با دلسوزی که در نگاهشان می‌جوشد از او دور می‌شوند. انگار شبنم توی این همه آدم خشک شده و به هوا رفته است.

دردی توی کمرش می‌پیچد. دنبال جایی برای نشستن می‌گردد. باید به فرزانه یا مهرداد زنگ بزند و بگوید از پس امانتی بر نیامده؛ تا به کمکش بیایند و فکری بکنند.

با همین خیالات روی سکویی خالی می‌نشیند تا نفسش جا بیاید.

نگاه سرگردانش می‌نشیند روی پیرزن دست‌فروشی که بساطی از گل سرهای رنگ وا رنگ جلویش پهن کرده. پیرزن لباس بلوچی به تن دارد و چادر رنگ و رو رفته‌اش تا نیمه روسری سوزن‌دوزی شده‌اش را پوشاند. او با التماس با زبانی که کمی لهجه دارد به عابران می‌گوید: «دِ... تا پنج... دِتا پنج»

بهار دوباره دل آشوب می‌شود.

ـ نکنه شبنم دزدیده باشن... خدایا چیکار کنم؟

نگاه بهار بی‌اختیار روی بساط پیرزن می‌افتد، که ناگهان پاپیونی صورتی کنار گل‌سرهای پیرزن به چشمش آشنا می‌آید. نزدیک‌تر می‌رود. کم کم جسم کوچک و چهره ظریف شبنم که کنار بساط پیرزن خواب رفته و نیمی از تنش را چادر رنگ پریده زن بلوچ پوشانده نمایان می‌شود.

ـ شبنم... شبنم خاله تو اینجایی!

یکی دو مشتری که کنار بساط پیرزن ایستادند کنار می‌روند. دست زن چادر را از روی شبنم کنار می‌کشد و با همان لهجه بلوچی می‌گوید: «ای دختر از شمایه... ای گل‌سرا نگا می‌کرد این جو خوابش برد. گفتم تا اینجام پیشم بمونه شاید کسی سراغش بگیره... وگر نره بسپرم به مأمورا... خدا را شکر که پیدا کردیش خاله!»

دخترک از شنیدن سر و صداها سر جایش وول می‌خورد. نیم‌خیز می‌شود و با پشت دستان کوچکش چشم‌ها‌یش را می‌مالد.

ـ خاله... بهار کجا گم شده بودی!

زن جوان از حرف دخترک خنده‌اش می‌گیرد.

ـ ای بلا... یک ساعته دارم دنبالت می‌گردم پدرم در اومد، تازه کجا گم شده بودم!

دست دخترک را می‌گیرد و از جا بلند می‌کند. رو به پیرزن می‌گوید: «خدا خیرت بده... داشتم از نگرانی می‌مردم. ده بیست تا از گل‌سرهای خوبت رو بده می‌خوام بخرم تو راه برگشت بدم دست هر دختر بچه‌‌ای که می‌بینم، می‌خوام خوشحالشون کنم.» با این حرف بهار قطره اشکی چون شبنم بر چهره پیرزن می‌نشیند.

ـ الان دو سه ساعته این جو نشستم... امروز اصلا فروش نداشتم. مونده بودم رفتم خونه، جواب بچه‌های یتیمم چی بدم!