خانواده متعادل

سرکار خانم رحماندوست

خانواده متعادل خانواده ای است که هرکس در منزلت و جایگاه خود قرار دارد در این خانواده حالتهای سالارپروری، استبداد، این است و جز این نیست، وجود ندارد. در این خانواده هرکسی منزلت خودش مطابق با وظیفه و مسئولیت خودش از او خواسته میشود، درست است که یک پدر و مادر با فاصله سنی با فرزندان بخصوص که الان یک مقدار هم این فاصله سنی بیشتر شده است، و قبلا کمتر بود، شاید خود من مادری بودم که اختلاف سنم با فرزندم خیلی کمتر بود. با اوفقط هفده سال فاصله داشتم ولی در عین حال میتوانم بگویم هفده سال از او عقب بودم، با توجه به اینکه سنمان نزدیک بود ولی در عین حال فاصله بود ولی الان خیلی معمولی و طبیعی بیست و پنج و سی رقم میخورد، دخوب در یک خانواده متعادل این فاصله سنی چگونه دیده میشود ؟ اهداف، آرزوها و آمال دریک خانواده متعادل آیا برآورده شده، یا آن برآورده نشده ها را ما از فرزندان طلب می کنیم؟ ما به این توضیحات پرداختیم. در خانواده متعادل یک ویژگی خیلی خوب است اینکه هیچوقت، هیچکس با هیچکس مقایسه نمی شود. ما به پدرو مادرها میگوییم: هیچوقت به این نکته فکر نکنید که فرزندان شما یکی میخواهند باشند، ما هم باید به تفاوت جنیسیتی فرزندان توجه کنیم، هم به توانایی فردی آنان، این بحث را در رابطه با فرزند میگوییم، اما در خانواده متعادل زن و شوهر چی؟ خیلی بی انصافی است که گاهی مرد ها یا زن ها، همسر خود را با دیگری مقایسه کنند، وقتی انسان مقایسه میکند دیگر مثبت های همسر خود را نمی بیند و وقتی مقایسه میکند انگار یک خط کش گذاشته و دارد نمره دهی میکند، وقتی مقایسه میشود فرد احساس میکند دیگر آن توانایی لازم را نمی تواند از خود بروز دهد حتی بعضی وقتها اعتماد به نفس او زیر سوال میرود، از همه بدتر خانواده که مقایسه میکنند، باعث میشود طرف مقابل هم سراغ مقایسه برود. تو مرا با خانم یا آقای فلانی مقایسه میکنی، خوب تو خودت هم اینجوری هستی یعنی وقتی یکی از طرفین بعنوان زن و شوهر وقتی اینکار را انجام میدهند، در ذهن طرف مقابل این حس را القاء میکنند که تو هم اجازه داری من را مقایسه کنی. خوب این دیگر چه میدانی میشود؟ میدان زندگی، میدان جنگ، میدان معامله، میدان رفاقت و میدان عشق، این میدان های متفاوت را ما اینجا تبدیل به میدان جنگ میکنیم، در خانواده متعادل به این دلیل کسی با کس دیگر مقایسه نمی شود، چون طرف خودش طرف مقابل را انتخاب کرده است، دلیلی ندارد فکر کند آیا به دیگری برتری دارد یا ندارد؟

.................................

رضایت به عمل باطل

حجت الاسلام و المسلمین عالی

مرحوم شیخ رجبعلی خیاط، بعد از مرگ یکی از کسانی که آدم به ظاهر مقدس و خوبی بود، بعد از مرگش برزخش را دید. عالم قبرش را دید در یک مکاشفه‌ای که آنجا دچار یک عذابی و یک ناراحتی هست، دلیلش را آن شخصی که متوفی بود، شیخ رجبعلی خیاط می‌گفت: من یک مرتبه در رژیم سابق که ظلم فراوان بود. من یک مرتبه اظهار کردم عجب کارهای خوبی کرده است. من یک مرتبه اظهار رضایت با این جبهه کردم، رضایت با این رژیمی که پشت به دین بود، پشت به خدا بود. در این تردیدی نیست. می‌گوید: من وقتی که اظهار رضایت کردم الآن دارم چوب آن را می‌خورم که تو هم شریک با آنها هستی. تو هم با همان کسانی که اعوان ظلم بودند، شریک هستی. صفوان جمال از اصحاب امام کاظم بود و آدم بزرگوار و متدین و خوبی بود. ایشان شتر کرایه می‌داد. آن زمان مرکب شتر بود و کرایه می‌داد. شترش را به هارون الرشید کرایه داده بود. امام کاظم تذکر داد که شنیدم چنین کردی! گفت: برای حج است، برای عیاشی و برای فسق و فجور و گناه نیست. حضرت سؤال کرد: آیا شما به همین مقدار که پولت را بگیری، دوست داری آن ظالم زنده بماند که برگردد و کرایه شما را بدهد. گفت: بله، به همین مقدار با او شریک هستی. آنها کسانی نیستند که ظلم شخصی بکنند، دارند ظلم را اقامه می‌کنند. شما وقتی میل داری جبهه ظلم باقی باشد به همین اندازه شریک با آنها هستی. صفوان فوری رفت و آن قرارداد را باطل کرد و قرارداد کرایه شترها را فسخ کرد. هارون الرشید گفت: اگر سابقه دوستی با تو نبود می‌گفتم گردنت را بزنند. می‌دانم از کجا این مسأله آب می‌خورد.

.............................

حاج اسماعیل دولابی

آیات قهر الهی

همه آیات عذاب و قهر خداوند مال این است که مردم راه بیفتند و حرکت و رشد کنند اما وقتی راه افتادند باید راه را برای آن‌ها باز کرد و از رحمت و زیبایی حق گفت و به آن‌ها امید داد.

دوری از غصه

گذشته که گذشت و نیست، آینده هم که نیامده و نیست. غصه ها مال گذشته و آینده است. حالا که گذشته و آینده نیست، پس چه غصه ای؟ تنها حال موجود است که آن هم نه غصه دارد و نه قصه.

محبت پروردگار

تا می گویم شما آدم خوبی هستید، شما می گویید خوبی از خودتان است و خودتان خوبید. خدا هم همین طور است. تا به خدا می گویید خدایا تو غفّاری، تو ستّاری، تو رحمانی و…خدا می فرماید خودت غفّاری، خودت ستّاری، خودت رحمانی و… . کار محبت همین است.