دنیای کافر و مؤمن
حسنی احمدی
حسن چون همیشه آراسته و برازنده بر مرکب خویش نشسته بود و از کوچه‌های مدینه عبور می‌کرد و قصد خروج از مدینه را داشت که مرد یهودی پیش آمد و پرسید:
ای حسن‌بن‌علی جد شما محمد پیامبر خدا فرموده است: دنیا زندان مؤمن و بهشت کافر است.
ولی اکنون وضع تو را با وضع خود مقایسه می‌کنم می‌بینم که تو در آسایش و رفاه هستی و من در رنج و سختی.
حسن‌بن‌علی رو به مرد کرد و گفت: این مقاسیه تو بی‌جاست. این تصور غلط است که مؤمن باید از همه چیز محروم باشد. هرگاه مقام والای مؤمن را در بهشت با وضع مؤمن در دنیا مقایسه کنی و همچنین مقام نصیب کافر را در دوزخ با وضع کافر در دنیا بسنجی خواهی فهمید دنیای مؤمن نسبت به آخرتش زندان است و دنیای کافر نسبت به آخرتش بهشت می‌باشد.
حسن‌بن‌علی پس از پاسخ به سؤال مرد یهودی راه خود را در پیش گرفت و رفت و مرد یهودی تنها در جای خود باقی ماند با افکاری که به مغزش هجوم آورده بود. مرد یهودی جمله حسن را با خود تکرار می‌کرد «دنیای کافر نسبت به آخرتش بهشت است.»