صدای دهل
قهرمانی
پول‌های روی میز انگار داشتند برایم چشمک می‌زدند. حالا مثلا اگر شلوار نو نمی‌خریدم زمین به آسمان می‌آمد؟ کاش مثل همیشه ولخرجی نمی‌کردم تا پول تو جیبی این ماه را هنوز هم داشتم اما افسوس که همان روز‌های اول دخلش را آورده بودم! اصلا اگر به آن‌جا نمی‌رفتم چه اتفاقی می‌افتاد؟ حلال خدا حرام می‌شد؟! همش تقصیر مهسا است. آن چنان با آب و تاب از آن‌جا تعریف می‌کرد انگار رستوران گردون برج میلاد رفته است! یک کافی‌شاپ که این حرف‌ها را ندارد! آنقدر بدم می‌آید از کسانی که برای پز دادن به دیگران زندگی می‌کنند! مهسا نمونه بارز این مدل آدم‌هاست. از آن‌هایی که از لحظه لحظه زندگیشان عکس می‌گیرند تا در پیج اینستاگرامشان به نمایش بگذارند و حسابی پز بدهند. آن روز وقتی سر کلاس با غرور از شبی که گذرانده بود حرف می‌زد و کافی‌شاپی که به تازگی کشفش کرده بود را توصیف می‌کرد حسابی لجم گرفت.
شاگرد زرنگ کلاس بودم اما زیاد هم برای نمره بالا جوش نمی‌زدم ولی از وقتی که با این اعجوبه هم کلاس شده بودم گاهی سر نمره به مرز سکته می‌رسیدم! این‌طوری می‌خواستم این همه کلاس گذاشتن او را جبران کنم. در این یک ساله هم همیشه با فاصله کمی یا من بهترین نمره را آورده بودم یا او.
آن روز وقتی بالاترین نمره از آن او شد آن چنان با غرور فاصله بین میز معلم و نیمکتش را طی می‌کرد انگار رتبه اول جشنواره خوارزمی را به دست آورده است! آنقدر حرصم گرفت که بدون هیچ فکری فقط برای خودی نشان دادن جوری که او بشنود خطاب به دوستم گفتم که قرار است تولدم را در کافی‌شاپ نزدیک خانه‌مان بگیرم. مهسا با همان لحنی که انگار از دماغ فیل افتاده است پرسید: «جشنتون
چند نفره است؟» و من مردد گفتم: «چند نفری هستیم!» قدیمی‌ها راست می‌گفتند لعنت به دهانی که بی‌موقع باز شود! حالا منی که آه در بساط نداشتم پول رفتن به آن‌جا را از کجا می‌آوردم؟ هرچه دو تا چهار تا می‌کردم، وجدانم راضی نمی‌شد بدون اجازه مامان پول شلوار را خرج کافی‌شاپ کنم. هر چند او با هزار تا شرط و شروط راضی شد آن را موقتا به من قرض بدهد اما این‌طوری خیالم راحت بود. با آن پول فقط زورم می‌رسید که خرج خودم و سولماز را بدهم ولی آن هم غنیمت بود!
کافی‌شاپی که یک سالی بود در نزدیکی خانه‌مان افتتاح شده بود را نشان کرده بودم. خیلی وقت بود دلم می‌خواست به آن‌جا بروم اما نمی‌دانم چرا هیچ وقت این کار را نکرده بودم! همیشه انتخاب لباس برایم سخت بود و این دفعه از همیشه سخت‌تر! حالا انگار کل آن‌جا منتظر نشسته بودند تا ببینند من قرار است چطور وارد شوم! بالأخره بعد از کلی بالا و پایین کردن بهترین لباس از نظر خودم را انتخاب کردم.
نگاهم که به ساختمان دو طبقه کافه افتاد، ناگهان اضطرابم چند برابر شد. اولین بار بود پا در همچین جایی می‌گذاشتم. سولماز هم پاستوریزه‌تر از من رنگ به صورت نداشت! اما با همه این‌ها از همین بیرون معلوم بود که جای باکلاسی است که می‌شود عکس‌های خوبی از آن گرفت وحال مهسا را گرفت!
نمی‌دانم! اما فکر می‌کنم آنقدر محو دکوراسیون آن‌جا شده بودیم که بقیه متوجه شدند اولین تجربه‌مان است! انصافا چیدمان فانتزی و قشنگی داشت. از میز و صندلی‌های بلوطی رنگ و بامزه‌اش بگیر تا کتاب‌ها و تابلو شعرهایی که برای تزئین دیوار‌هایش استفاده شده بود. همه و همه برایم جذابیت داشت. با نور کم فروغی که فانوس‌های روی میز به محیط می‌بخشید فضا دوست داشتنی‌تر شده بود. گارسون که دختری هم سن و سال ما بود و پوشش عجیبی داشت با منو به سراغمان آمد. این هم یکی از چیزهای جالب این‌جا بود، گارسون دختر! نگاهمان که به منو افتاد شوکه شدیم! یک عالم اسم عجیب و غریب که اصلا نمی‌دانستیم چیست، مقابلمان ردیف شده بود. یک لحظه دلم برای کبابی سر خیابانمان که فقط می‌توانستیم بین چند غذا آشنا انتخابی داشته باشیم تنگ شد! بعد از کلی زیر و رو کردن تنها اسم آشنایی که پیدا کردیم نوتلا بود! آن هم یک پسوند عجیب داشت که نمی‌دانستیم چگونه باید تلفظش کنیم! اما خب بهتر از هیچی بود!
کمی گذشت اما خبری از گارسون نشد تا بیاید و سفارش بگیرد. کلافه شده بودم. خصوصا این‌که از دیدن دختر و پسری که درست مقابلمان نشسته بودند معذب بودم. کلی با سولماز آسمان و ریسمان بافتیم اما خبری از آن دختر نشد. آخرش هم سولماز بی‌نوا را مجبور کردم تا به طبقه پایین برود و ببیند قضیه از چه قرار است. خیلی نگذشته بود که او در حالی که قرمز شده بود و لبخند مسخره‌ای به لب داشت به همراه دختر به سمت میز آمدند دختر در حالی که به یک جسم زنگ مانندی که روی میز بود اشاره می‌کرد با لحن پر از خنده‌ای گفت: «اگه رزرو‌شن فشار می‌دادین میومدم. نیاز نبود به زحمت بیفتین!» ای وای! چرا متوجه آن نشده بودم؟ انگار سطل آب سرد را روی سرم خالی کردند! فقط خدا می‌داند که چه قدر خجالت کشیدم. دلم می‌خواست سریع سفارشمان را بیاورد تا از آن‌جا فرار کنیم. هر چند با دیدن سفارشمان حسابی تو ذوقمان خورد. درون بشقاب یک چیزی شبیه کیک که چند قطره‌ای کاکائو رویش بود و چند حلقه موز و توت‌فرنگی هم برای خالی نبودن عریضه دورش چیده بودند، به ما دهن کجی می‌کرد. با خوردن هر تکه از آن بیشتر به خودم لعنت می‌فرستادم که چرا پول شلوار را حرام همچین چیز بی‌مزه‌ای کرده بودم!
بالأخره از آن محیط خفقان‌آور بیرون آمدیم. در حالی که با گام‌هایی بلند از آن‌جا دور می‌شدیم به این فکر می‌کردم که صدای دهل از دور خوش است! ببین به خاطر دو تا عکس به چه اوضاعی افتاده بودم! وای عکس! آنقدر ذهنم درگیر شده بود که یادم رفته بود عکس بگیرم!