گذشتگان اروپایی برای زیبایی چه میکردند؟
مجنونین زیبایی در قرون وسطی
عاطفه میرافضل
دندانهای سربازان مرده را از دهانشان خارج میکردند و در لثه مصنوعی کار میگذاشتند و استفاده میکردند. در این متون آمده است که پیرمردان تا پایان عمرشان فقط عسل میخوردند و بعد در تابوتی پر شده از عسل دفن میشدند. قطعاتی از این جسد شیرین به منزله دارو به مردم فروخته میشد.
شاید اینکه در اطرافمان شاهد اعمال جراحی زیبایی خطرناکی هستیم که گاه سبب مرگ و بروز بیماریهای جدی و جبران ناپذیر در افراد میشوند ریشه در گذشتگان داشته باشد. شاید تعجب کنید اما این میل دیوانهوار به زیبایی و زیباتر شدن در دل تاریخ جای دارد. به خصوص در دوران جاهلیت غرب، که مردمان اروپایی از حمام کردن طفره میرفتند اما کارهای خطرناک و چندشآوری را برای زیباتر به نظر رسیدن انجام میدادند. اگر شما از کمی خودآزاری و حالت تهوع بدتان نمیآید ما را با این مطلب همراهی کنید.
آب حمام به صورت مشترک
وقتی حمام کردن توسط شرقیها و مسلمانان به اروپاییان آموزش داده شد، از آنجا که برای گرم کردن آب باید زمان زیادی صرف میشد، آب وان حمام قبل از دور ریخته شدن چندین بار توسط همه اعضای خانواده مصرف میشد. ترتیب استفاده از حمام هم به ترتیب بزرگتر تا کوچکتر بود. مردم در گذشته اغلب فقط ۴ دست لباس داشتند که برای ۴ فصل سال تهیه شده بود. کشاورزان با لباسهای کار به رختخواب میرفتند. اروپاییان در زمستان لباسهایشان را هم نمیشستند. دلیلش احتمالا واضح است هوا و آب سرد بود که شستن لباس را سخت میکرد و البته احتمالا گمان میکردند در هوای سرد عرق نکردهاند و نیازی به شستن لباس نیست! از آنجا که لباسها دیر به دیر شسته و تعویض میشد، افراد با خودشان گل حمل میکردند که بوی بدنشان را پنهان کنند.
فضولات مرغ و درمان کچلی
مردان برای درمان ریزش موی خود فضولات مرغ را روی سرشان میمالیدند که خوب البته هرگز موفقیتآمیز نبود. از طرف دیگر تراشیدن ابرو و مژه در زنان اروپایی عصر رنسانس بسیار رایج بود و از نشانههای زیبایی به شمار میآمد.
شستشوی ملوکانه در مستراح
در انگلستان از قبل از دهه ۱۵۰۰ تا عصر ویکتوریایی، شغلی در دربار پادشاه بود با عنوان تقریبی «مسئول توالت پادشاه». به این ترتیب فردی مسئول تطهیر پادشاه و کمک به او در اجابت مزاج بود.
فضولات و پیشگیری از بارداری
زنان در مصر باستان از فضولات تمساح برای جلوگیری از بارداری استفاده میکردند. زنان قدیمی اروپا نیز معجونی را که از عصاره اندام جنسی سگ آبی نر ساخته شده بود میخوردند تا از بارداری پیشگیری کنند. علاوه بر این هنگام زایمان به زنان ترکیبی از فضولات عقاب و روغن و سرکه یا بهتر بگوییم سالاد فضله عقاب میدادند تا درد زایمان کمتر شود.
استفاده از سرب برای آرایش
برای سالهای طولانی در طی تاریخ، رنگپریدگی بسیار مد بود و نشان میداد که فرد از اشراف است چون ثابت میکرد طرف مربوطه مدت زمان زیادی زیر نور آفتاب نبوده است. یکی از راههایی که هم زنان و هم مردان برای هر چه رنگ پریدهتر به نظر رسیدن انجام میدادند استفاده از لوازم سفیدکنندهای بود که بر پایه سرب ساخته میشد. سرب که سمی بود از طریق پوست جذب میشد و همین باعث میشد مقدار بیشتری از آن در طول روز استفاده شود. مسمومیت با سرب یکی از شایعترین مسمومیتهای دوران بود. گچ هم در این ارتباط کاربرد زیادی داشت و به شکل پودر سفیدکننده به صورت مالیده میشد. اما در قرنهای ۱۸ و ۱۹ زنان برای آنکه صورت رنگپریدهتری داشته باشند، گچ را میخوردند. گچ آنها را بیمار میکرد و به این ترتیب آنها رنگپریده میشدند که آن زمان نشانه زیبایی بود.
شینیون آتشزا
در قرن 17 میلادی ارتفاع بلند موهای زنان یکی از سبکهای آرایش متداول بود. از آنجا که در اتاقها چلچراغها و مشعلهای روشن نصب بود، این امکان همیشه وجود داشت که موی بانوان به آنها گیر کند و آتش بگیرد.
بیهوشی با واکس کفش
نیتروبنزین مادهای معمول در تولید واکس کفش در اوایل قرن بیستم بود. این ماده به کفش جلا و برق خیرهکنندهای میبخشید، اما متأسفانه میتوانست باعث بیهوشی و حتی مرگ هم بشود. اگر فرد بلافاصله بعد از استفاده از واکس کفش را میپوشید احتمال بیهوشی بسیار زیاد بود و اگر با کفشهای واکس زده به مهمانی میرفت و طبق عادت دیرینه و مسموم غربیان الکل مینوشید، احتمال مرگ به خاطر ترکیب نیتروبنزین و الکل وجود داشت.
شانههای انفجاری
بسیاری از شانههایی که در دهه ۱۸۰۰ گفته شده بود از لاک لاکپشت ساخته شدهاند در واقع از این ماده ساخته نشده بودند بلکه از یک ترکیب سلولوئیدی به شدت ناپایدار و قابل اشتعال ساخته شده بودند. در حقیقت، اصلا نیازی نبود که شانه در معرض آتش قرار بگیرد تا منفجر شود، آنها خود به خود منفجر میشدند.
خوردن برگ سمی برای زیبایی مردمک
بلادونا که سمی و توهمزاست، توسط زنان در قرن ۱۶ و ۱۷ در شکل مایع مصرف میشد تا باعث درشتتر شدن مردمک چشمان و جذابیت شود. آنها همچنین برگ این گیاه را که سمی بود به گونههایشان میمالیدند تا سرخ شود.
موهای زائد و اشعه ایکس
در اوایل قرن بیستم، بیماران خودشان را به مدت ۲۰ ساعت در معرض اشعه مرگبار ایکس قرار میدادند تا موهایشان بریزد. آنها بعدا سرطان میگرفتند و به خاطر نبود امکانات درمانی میمردند اما در عوض موی زائد نداشتند!
دندان سیاه؛ نشانه اشرافیت
برای مدتی در دوران الیزابت، فقط پولدارها میتوانستند شکر مصرف کنند. از آنجایی که شکر باعث تخریب دندانها میشد، پولدارها شایع کرده بودند که دندانهای سیاه و خراب مد است. برای همین افرادی که به شکر دسترسی نداشتند از زنجبیل برای سیاه کردن دندانها و پولدار به نظر رسیدن استفاده میکردند. اما خیلی زود همه فهمیدند که خرابی دندان به دنداندرد و کشیدن دندان میانجامد. سیاه و براق کردن دندانها با مواد شیمیایی خطرناک یکی از رسمهای ژاپنیها و ویتنامیها نیز بود که این کار در سال ۱۸۷۰ در ژاپن ممنوع شد.
لانهگزینی شپشها
در قرن ۱۸ میلادی افراد موهایشان را هفتهها نمیشستند و این به دلیل شیوه خاص آرایش موها و حفظ استایلشان بود بنابراین موهای افراد به روز، اغلب بستر مناسبی برای پرورش انواع حشرات و آفتها بود.
دندان سربازان مرده
دندانهای سربازان مرده را از دهانشان خارج میکردند و در لثه مصنوعی کار میگذاشتند و استفاده میکردند. گذشتگان فکر میکردند، مصرف گوشت مردهها، نوشیدن خون و مالیدن چربی انسان به پوست خاصیت درمانی دارد و میتواند بیماریها را از آنها دور کند. البته که این اتفاق نمیافتاد!
خدمتکاران خوابیده در عسل
در مصر باستان و برای آنکه حشرات موذی مثل مگس خاطر فرعون را مکدر نکنند، خدمتکاران را در عسل میخواباندند تا مگس و حشرات جذب آنها شوند. خوشبختانه عسل برای خدمتکاران خاصیت ضدباکتریایی داشت و برای همین پوست خدمتکاران اغلب زیبا و درخشان بود.
مغز موش برای شستن دندانها
آنها ترکیبی از مغز موش و جوششیرین را به صورت خمیر درمیآوردند و برای شستن دندانها استفاده میکردند. این مردم برای ضدعفونی کردن برخی لباسهای کثیف و آلوده، از ادرار برای شستشوی لباس استفاده میکردند. ادرار حاوی آمونیوم است که خاصیت پاککنندگی دارد، ولی فکرش را بکنید لباسی که با ادرار شسته میشود چه بویی میدهد؟
خندق اطراف قصرها مأمن موش و زباله
شاید به نظر برسد که خندق اطراف قصرها و قلعهها محل زیبایی برای شنا کردن بودهاند، اما این خندقها محل انباشت فضولات انسانی، زباله و رفت و آمد موشها بودهاند.
مردم قرون وسطی با دست غذا میخوردند
فرقی نمیکرد غذا در چه شکلی باشد، گوشت یا سوپ، یا سالاد فرقی نداشت، همه با دست و با کمک یک تکه نان خورده میشد. یادتان باشد دستها هم به ندرت شسته میشدند.
جراحی بدون استریل کردن لوازم
میکروب و باکتری در نیمه قرن ۱۸۰۰ شناسایی شد، تا پیش از آن هر نوع جراحی بدون استرلیزه کردن وسایل و لوازم انجام میشد. در قرون وسطی، یک میله سرخ شده در آتش برای بستن زخمها و جلوگیری از خونریزی استفاده میشد. یک زخم ساده در فقدان آنتیبیوتیک میتوانست منجر به مرگ شود.
سرب در لولههای آب
لولهها، وانهای حمام و دوشها از ماده سمی سرب پوشیده میشدند. مردم نمیدانستند که سرب میتواند بیماریهای خطرناک تولید کند.
استفاده از نفت برای تمیز کردن رختخواب
برای پیشگیری از کنه در رختخواب، مردم آنها را با نفت چراغ آغشته میکردند که علاوه بر بوی نامطبوع بسیار قابل اشتعال بود.
مصرف گوشت مرده مومیایی شده با عسل
این رسمی عربی بوده که در متون چینی متعلق به قرن ۱۶ توصیف شده است. در این متون آمده است که پیرمردان تا پایان عمرشان فقط عسل میخوردند و بعد در تابوتی پر شده از عسل دفن میشدند. قطعاتی از این جسد شیرین به منزله دارو به مردم فروخته میشد.
مصرف تنباکو برای درمان بیماری
در قرون ۱۷ و ۱۸ و به تقلید از سرخپوستان تنباکو برای درمان بیماری استفاده میشد. قبل از آنکه نیکوتین به منزله یک ماده سمی کشف شود، تصور میشد، تنباکو محرک خوبی برای درمان انواعی از بیماریهاست.
مصرف کرم خاکی برای لاغری
یک آگهی متعلق به قرن ۲۰ ام به طرفداران رژیم و لاغری توصیه میکند تا میتوانند کرم خاکی نوشجان کنند. البته مصرف کرم خاکی باعث تورم شکم میشود و چاقهایی که با کرم خاکی لاغر شده بودند شکمهایشان باد میکرد.
منبع: www.topixoffbeat.com