شغل اکثر انبیا، زراعت و چوپانی بوده است

آیت الله مجتبی تهرانی

در آن روایت از امام صادق^{علیه السلام} نقل شده بود که حضرت فرمودند: «مَا بَعَثَ اللَّهُ نَبِيّاً إِلَّا زَارِعاً...»؛ همه انبیا زراعت می‌کردند. شما اگر به تاریخ مراجعه کنید، می‌‌بینید که اکثر انبیا علاوه بر زراعت، به شغل چوپانی نیز مشغول بوده‌اند؛ یعنی آن‌ها هم اهل زراعت و هم چوپانی بوده‌اند. حال شما آیا تا به حال به این مطلب فکر کرده‌اید که چرا اکثر انبیا سر به بیابان می‌‌گذاشتند و به این شغل‌ها مشغول بودند؟! پیغمبر اسلام^{صلی‌‌الله‌علیه‌وآله} نیز در برهه‌ای از زندگی خود چوپانی می‌‌کردند. باید دید که چرا شغل انبیا، زراعت و چوپانی بوده است؟

محیط زراعت و چوپانی برای روح انسان سازنده‌ است

جواب این است که محیط این شغل‌ها، یک محیط سازنده برای بُعد معنوی انسان بوده است. زراعت و چوپانی در بیابان‌ها انجام می‌‌شود. هیچ‌کس در حیاط خانه و یا پشت بام منزلش نمی‌‌تواند زراعت کند! کسی در خیابان‌ها هم چوپانی نمی‌‌کند؛ یعنی هیچ‌کس گلّه حیوانات خود را در خیابان‌های شهر نمی‌‌آورد بلکه به بیابان می‌‌برد. چوپانی مساوی با بیابان‌گردی است. بنابراین محیط کاری انبیا، بیابان بوده است و در ادامه عرض خواهم کرد که این محیط نقش سازندگی بسیاری بر روی انسان دارد.

...