مراد از سلاخی، قصابی‌های امروزی نیست
حضرت آیت‌الله مجتبی تهرانی
در روایت قبلی از سلاخ با تعبیر «جزار» و در این‌جا نیز با تعبیر «قصاب» یاد شده است؛ اما توجه داشته باشید که این تعابیر به معنای قصابی‌های متداول امروزی نیست. اصل این لغت، مربوط به کسی است که شتر و گوسفند را سر می‌برد. شغل کسی که کارش سر بریدن است، مکروه تلقی شده است و ربطی به قصابی‌های امروزی که کارشان فروختن گوشت است، ندارد.
روایت مذکور این شغل را نیز دارای اثرات سوء تربیتی می‌داند. دلیل کراهت آن را نیز این‌گونه بیان می‌کند: «فَإِنَّ الْجَزَّارَ تُسْلَبُ مِنْهُ الرَّحْمَةُ؛ چنین شخصی مهربانی‌اش را از دست می‌دهد.»
در روایت دیگری دلیل نکوهش از این شغل، این‌گونه بیان شده است: «وَ امّا الْقَصَّابُ فَإِنَّهُ يَذْبَحُ حَتَّى تَذْهَبَ الرَّحْمَةُ مِنْ قَلْبِهِ؛ قصاب آن‌قدر ذبح می‌کند تا مهر و عطوفت از دلش می‌رود.»
انسان از اشتغال دائمی به ذبح حیوانات، فطرتا منزجر است
انسان از نظر فطری این‌گونه خلق شده است که از کشتن موجودات زنده خوشش نمی‌آید. این جزو فطرت همه ما است. چه بسا انسان از کشتن بعضی از جانوران موذی نیز ناراحت بشود. حال اگر بنا شود که شغل دائمی او ذبح حیوانات باشد، این حرفه به ملکه نفسانی او تبدیل شده و به فطرت او ضربه می‌زند. بنابراین این ملکه برای انسان مضر بوده و لذا مورد نکوهش قرار گرفته است.
...